Η ευτυχία της σιωπής..!

Εχθές πήγα θέατρο. Ο χώρος ήταν πολύ μικρός, πολύ παλιό το κτίριο, σε μια γειτονιά που μύριζε άσχημα από τα σκουπίδια. Το θέατρο ήταν μέσα σε μια πολυκατοικία πολύ άσχημη. Δε περίμενες να είναι εκεί το θέατρο. Έξω από το κτίριο 2 μετανάστες τσακώνονταν και βριζόντουσαν. Έξω από το κτίριο ήταν μια πλατεία άθλια και βρώμικη. Έξω από το κτίριο ήταν μια πόλη βασανισμένη, άσχημη, χωρίς τάξη, χωρίς σωστούς δρόμους, χωρίς καθαριότητα, χωρίς όμορφα σχολεία, χωρίς ανθρώπους με όνειρα, χωρίς ανθρώπους με ελπίδα. Έξω από το θέατρο ήταν ένα χάος.

Εχθές πήγα θέατρο. Πριν μπω στο θέατρο, ήμουν ένας άνθρωπος μουρτζούφλης, στεναχωρημένος. Πριν μπω μέσα, ήμουν ένας άνθρωπος θλιμμένος, με κομμένα τα φτερά, χωρίς ελπίδα και όνειρο. Ήμουν ένας άνθρωπος που γκρίνιαζα για τη κατάσταση, έβριζα το λαό μας, τους πολιτικούς μας, το κολοσύστημά μας, τη βρώμα της πόλης μας, τα χάλια της χώρας μας.

Εχθές πήγα θέατρο. Εχθές είδα μέσα στο θέατρο ανθρώπους, ανθρώπους αληθινούς, χαμογελαστούς, με ζωντάνια, με όνειρα, με όραμα, ανθρώπους που τους γέμιζε αυτό που έκαναν. Εχθές είδα ανθρώπους που είχαν πάθος για τη ζωή, είχαν ενέργεια, είχαν ψυχή που επιθυμεί να κάνει πράγματα, είχαν τόλμη, θάρρος και ελπίδα..! Εχθές είδα ανθρώπους που ένιωθαν ότι μπορούν..! Ναι, μπορούν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Μπορούν να προσπαθήσουν τουλάχιστον. Μπορούν να ζήσουν το όνειρό τους, να το παλέψουν, να δημιουργήσουν αυτό που θέλουν, να χαμογελάσουν, να αγκαλιαστούν, να μαλώσουν, να ταξιδέψουν, να τολμήσουν, να πέσουν και να σηκωθούν, να φωνάξουν ότι ζουν..!

Το ότι είναι κωφοί είναι μια πολύ μικρή λεπτομέρεια στη ζωή τους..!

Η παράσταση:

Το Θέατρο Κωφών Ελλάδος παρουσιάζει την παράσταση «41 μέρες» στο θέατρο του μέχρι 1η Απριλίου, κάθε Παρασκευή, Σάβατο και Κυριακή.

Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο-μαρτυρία "Μπουμπουλίνας 18" της Κίττυ Αρσένη, η παράσταση μιλά για τις συνθήκες κράτησης των αντιφρονούντων την περίοδο της Χούντας. Βασανιστήρια και εξαντλητικές ανακρίσεις ήταν οι καθημερινότητα όσων πέρασαν απο τα γραφεία της Υποδιεύθυνσης Γενικής Ασφάλειας Αθηνών στην οδό Μπουμπουλίνας.

Κρατούμενοι, βασανιστές, ανακριτές όλοι πάλευαν για το ίδιο πράγμα από διαφορετική σκοπιά. Και όλοι νόμιζαν ότι είχαν δίκιο.

Η παράσταση παίζεται στην νοηματική γλώσσα με ταυτόχρονη απόδοση στην ομιλουμένη από ακούοντες ηθοποιούς.