Carnival of rust

Η ζωή είναι ένα ταξίδι... σε αυτό το ταξίδι συναντάς δαίμονες και αγγέλους... των άλλων, αλλά και τους δικούς σου δαίμονες και αγγέλους... και σε αυτό το ταξίδι στο άπειρο, κάποιες φορές συναντιόνται ψυχές...

Σαν δύο μικρά άστρα που ταξιδεύουν στο σύμπαν και ξαφνικά το ένα χτυπάει πάνω στο άλλο χωρίς να ξέρουν γιατί, χωρίς να το έχουν προγραμματίσει... από το πουθενά...

...απλά το ένα χτυπάει πάνω στο άλλο και δημιουργείτε μια λάμψη τόσο δυνατή κάποιες φορές που τα διαλύει, τα κάνει κομμάτια... τόσα πολλά κομμάτια που νιώθεις μέσα σου να θες να πεθάνεις εκείνη τη στιγμή, σε εκείνη τη λάμψη, να έρθει ο θάνατος... ένας θάνατος που θα σε σώσει από τη ζωή... και θα σου δώσει μια άλλη πνοή να ζήσεις ξανά...

...αλλά μετά αυτά τα κομμάτια συνεχίζουν το δικό τους δρόμο, άστρα και αυτά... τη δική τους πορεία... η πορεία των κομματιών της ψυχής σου που ταξιδεύει σε νέες πορείες... άγνωστες... χωρίς να ξέρεις το πού και το γιατί...

Όσο και να προσπαθείς να μάθεις το γιατί, δεν υπάρχει πουθενά και κανένας στόχος... το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ... πουθενά... για κανένα κομμάτι... ο φόβος της ελευθερίας είναι μεγάλος... αλλά δεν μπορεί ποτέ να νικήσει την ελευθερία... γιατί η ελευθερία είναι πραγματική... ο φόβος απλά μια μικρή σκέψη...

Μέχρι να έρθει μια νέα σύγκρουση με ένα άλλο άστρο... όπου και όταν γίνει... και πάλι το ίδιο μετά... νέα λάμψη, νέα κομμάτια, νέος φόβος, νέα ελευθερία, νέο ταξίδι...

A carnical of rust... don't walk away when the world is burning... when the heart is yearning..!

Ένα τέτοιο άστρο συνάντησα κάποια στιγμή... και η σύγκρουση μου μαζί του με διέλυσε.. και το διέλυσε..! Και πρώτη φορά στη ζωή μου αφιερώνω ένα τραγούδι σε ένα άστρο..!

Όσο και αν ξέρεις ότι ζεις σε ένα τσίρκο με ακροβατικά... δε παύει το τσίρκο να σε συνεπαίρνει... μέρος της πραγματικότητας και το παραμύθι..!

Συνέντευξη

- Έχεις συναντήσει τον Θεό;

Ναι.

- Τι είναι Θεός;

Ότι δινει ζωή.

- Τι είναι Θεός για σένα;

Ότι μου δίνει ζωή.

- Τι είναι ζωή;

Η υγεία.

- Τι είναι υγεία;

Η χαρά της πληρότητας.

- Πότε νιώθεις χαρά;

Όταν νιώθω πλήρης, γεμάτος.

- Πότε νιώθεις πλήρης, γεμάτος;

Όταν το σώμα μου νιώθει δυνατό, γεμάτο ενέργεια, ήσυχο, ασφαλές. Όταν το πνεύμα μου ασχολείται με αυτά που καταλαβαίνει, ήρεμο, ήσυχο, όταν ανακαλύπτει, όταν ενθουσιάζεται. Όταν η ψυχή μου νιώθει ευχαρίστηση με αυτά που κάνει, με αυτά που παίρνει και δίνει, όταν νιώθει ήσυχη και ικανοποιημένη.

- Δεν είναι κάποιο πρόσωπο, δηλαδή, Θεός;

Δε μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει για μένα να είναι ο Θεός κάποιο πρόσωπο. Ίσα ίσα... με ζορίζει... με στρεσάρει... το μυαλό μου αναρωτιέται: "Πού είναι αυτό το πρόσωπο; Με βλέπει από κάπου; Είναι ψηλά στον ουρανό; Με παρακολουθεί; Πρέπει να κάνω κάτι που θέλει; Κι αν δε το κάνω; Θα με τιμωρήσει; Κι αν με τιμωρήσει πώς θα το κάνει; Με το να μου στείλει κάποια ασθένεια; Με το να μου στείλει το θάνατο;". Έτσι, αρχίζω να κάνω πράγματα που δε με ηρεμούν, δε μου δίνουν χαρά, δεν είναι ανάγκες μου. Είναι απλά απαντήσεις στο φόβο της ασθένειας και του θανάτου.

- Δεν είναι κάτι ανεξήγητο, δηλαδή, ο Θεός; Κάτι που δε μπορεί να το περιγράψει η λογική;

Μόλις το περίγραψε η λογική μου. Αφού, όμως, πρώτα το συνάντησα ως συναίσθημα. Απλά, την ώρα που νιώθεις αυτό το συναίσθημα δεν έχεις ανάγκη τη λογική. Δεν έχεις ανάγκη να το περιγράψεις, δηλαδή. Δεν έχεις ανάγκη να καταλάβεις γιατι το νιώθεις. Έχεις, όμως, ανάγκη μετά να καταλάβεις τι έγινε και τι ένιωσες και γιατί.

- Και γιατί πρέπει να καταλάβεις γιατί το ένιωσες;

Δε "πρέπει". Έτσι είναι φτιαγμένο το μυαλό μας. "Θέλει" να καταλαβαίνει το γιατί. Έτσι νιώθει ήρεμο και καλά. Έτσι νιώθει υγιές.

- Γιατί σε νοιάζει τόσο τι είναι Θεός;

Γιατί φοβάμαι το θάνατο και την ασθένεια. Καταρχήν για αυτό. Με ενδιαφέρει, λοιπόν, να καταλάβω γιατί ζω και πώς μπορώ να ζήσω υγιής. Είναι το ένστικτό μου για ζωή με το μυαλό που έχω.

- Και ο Ιησούς Χριστός τι είναι;

Η ενσάρκωση του Θεού. Το βιωματικό παράδειγμα που μου δείχνει έμπρακτα πώς ζω υγιής.

- Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι ο Ιησούς μου έδειξε με το τρόπο ζωής του ότι αν ζήσω αγαπώντας το Θεό, όπως τον περιέγραψα παραπάνω, τότε θα ζω υγιής, με χαρά, γεμάτος.

- Και γιατί πρέπει να ερμηνεύσεις τη ζωή μέσα από το πρόσωπο του Ιησού;

Δεν πρέπει. Εγώ το κάνω γιατί αυτή η θρησκεία μου δόθηκε στη ζωή μου. Αν μου είχε δοθεί άλλη θα το έκανα μέσα από αυτή την άλλη θρησκεία. Πάλι στο ίδιο θα κατέληγα... ζωή είναι η αγάπη στο Θεό, όπως τον περιέγραψα παραπάνω.

- Γιατί επαναλαμβάνεις το "όπως τον περιέγραψα παραπάνω" όποτε αναφέρεις το Θεό;

Γιατί η γλώσσα μου με περιορίζει. Βλέπετε, έχουμε την ανάγκη και τη συνήθεια να δίνουμε ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε έννοιες και πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας... έτσι έχει ανάγκη το μυαλό μας... ο Θεός "θέλει", "νιώθει", "προσπαθεί", "μιλάει". Έτσι τα κάνουμε πιο απλά και κατανοητά για το μυαλό μας. Έτσι κατανοούμε τις απαντήσεις που δίνουμε στα ερωτήματά μας για τη ζωή.

Κινδυνεύουμε, όμως, να μπερδευτούμε έτσι. Το μυαλό μας συνεχίζει να θέτει νέα ερωτήματα και ως επακόλουθο ξεκινάει μια εσωτερική σχέση με το φανταστικό αυτό πρόσωπο που έφτιαξε το μυαλό μας για να απαντήσει αρχικά σε απλά του ερωτήματα.

Έτσι, λοιπόν, η σχέση αυτή αρχίζει και δημιουργεί συναισθήματα μεταξύ του εαυτού μας και του φανταστικού προσώπου. Και τα συναισθήματα αυτά εξαρτώνται από τις εμπειρίες που έχουμε στη ζωή μας σε σχέση με τον εσωτερικό μας διάλογο με αυτό το φανταστικό πρόσωπο.

Θυμηθείτε, όμως, ότι αυτό το πρόσωπο είναι αυτό που φτιάξαμε για να πάρουμε απαντήσεις για τη ζωή. Και για το θάνατο.

Και όταν αυτή η σχέση φορτίζεται από ενδογενής και εξωγενής παράγοντες, τότε αρχίζει και γίνεται κάτι πολύ μεγάλο. Κάτι τετάστιο. Το πρόσωπο αυτό αποκτάει πολύ δυνατά χαρακτηριστικά μέσα μας. Γίνεται ανώτερο από την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Γίνεται το "ιδανικό" του εαυτού μας. Αυτό που θα "θέλαμε" να γίνουμε για να μην υποφέρουμε άλλο από τα βάσανα της ζωής, αυτό που είναι ο στόχος μας να γίνουμε όταν πεθάνουμε και αυτό που δε μπορούμε να γίνουμε ποτέ ή αυτό που μας βλέπει και μας κρίνει κάθε μέρα.

Τολμάει κανείς να φέρει αντίρρηση σε αυτό το πρόσωπο; Ειδικά όταν παρατηρούμε ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που το έχουν μέσα τους. Και υπάρχουν μάλιστα και άνθρωποι που το υπηρετούν πιστά και κάνουν αυτά που τους λέει και μετά μας δίνουν συμβουλές και εμάς. Και μάλιστα αυτό γίνεται εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Για αυτό, λοιπόν, το λόγο, όποτε αναφέρομαι στο Θεό "κολλάω" δίπλα το "όπως τον περιέγραψα παραπάνω". Για να πάτε να διαβάσετε τι εννοώ εγώ Θεός και για να μη φοβάστε. Ή για να μην απομακρυνθείτε από τη κουβέντα μας.

- Τι σημαίνει, λοιπόν, για εσένα "Ιησούς"; Τι ακριβώς σου λέει;

Καταρχήν, σημαίνει ότι εφόσον κατάλαβα το νόημα της ζωής μέσα από τη προσωπική μου αναζήτηση και όπως μπορεί το μυαλό μου να το καταλάβει, πάω τώρα να δώσω ερμηνεία σε αυτά που διάβασα στη θρησκεία μου για τη ζωή του Ιησού. Έτσι απλά γιατί κάτι μου αρέσει σε όλο αυτό.

Δεν έγινε, όμως, ανάποδα. Δηλαδή, δε μου έμαθε η θρησκεία μου τι είναι ζωή μιλώντας μου για τον Ιησού και το Θεό.

Ίσα ίσα, ο τρόπος που μου έμαθε η θρησκεία μου να ζω δε με γέμισε ποτέ υγεία. Με στρέσαρε, με γέμισε τύψεις, ασθένεια και θάνατο.

Άρα, η προσπάθειά μου να απαντήσω στο ερώτημα "τι μου λέει ο Ιησούς" έρχεται από τη προσωπική μου κατανόηση της ζωής. Η κατανόηση της ζωής που ήρθε με πολλούς τρόπους μέσα μου. Ένας από αυτούς τους τρόπους ήταν η μελέτη της Καινής Διαθήκης που, υποθέτουμε, περιγράφει τη ζωή του Ιησού. Άλλοι τρόποι ήταν η μελέτη βιβλίων που περιγράφουν την ερμηνεία διάφορων ανθρώπων της ζωή του Ιησού, η μελέτη της βιολογίας και της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος, το διάβασμα βιβλίων που περιγράφουν τη ζωή άλλων ανθρώπων, η μελέτη της ιστορίας, η παρακολούθηση της συμπεριφοράς των ανθρώπων, η προσωπική μου εμπειρία και η προσπάθεια ερμηνείας των συναισθημάτων μου, των συμπεριφορών μου και των σκέψεών μου.

Επίσης, ο Ιησούς δε μου "λέει" κάτι. Δεν έχω κανέναν Ιησού δίπλα μου να μου μιλάει. Ούτε έχω συναντήσει κάποιο "πνεύμα", κάποιον άνθρωπο εξ ουρανού μέσα σε κάποιο "μαγικό" σύννεφο, ο οποίος είχε τη μορφή του Ιησού από τη ταινία "Ιησούς από τη Ναζαρέτ".

Έχω, όμως, συναντήσει γύρω μου και μέσα μου συναισθήματα και εικόνες που "συνάτησα" όταν διάβασα τη Καινή Διαθήκη. Άρα, όλα αυτά μου λένε ότι υπάρχει μια κοινή πανανθρώπινη αλήθεια. Η απάντηση στο "πώς ζούμε υγιής και ευτυχισμένοι" είναι "αγαπώντας το Θεό", όπως τον περιέγραψα παραπάνω.

- Μπορείς να γίνεις πιο σαφής;

Ζώντας ακούγοντας και κάνοντας αυτά που μέσα σου σε κάνουν να νιώθεις υγεία, χαρά, ευτυχία, πληρότητα. Ότι είναι αυτό για τον κάθε ένα.

- Αν εμένα με κάνει να νιώσω πληρότητα να αγοράσω μια Jaguar 100.000.000 ευρώ να το κάνω;

Σαφώς και να το κάνεις.

Το ερώτημά σου, όμως, δεν είναι αυτό.

Το ερώτημά σου είναι "Η εκκλησία μου έχει πει ότι δε πρέπει να ασχολούμαι με τις υλικές μου ανάγκες. Εγώ, όμως, παίρνω χαρά από αυτό. Να το κάνω, τελικά, ή όχι;"

Η εκκλησία το είπε και το λέει αυτό γιατί ιστορικά έτσι ένιωσε το ρόλο της.

Η εξέλιξη του ανθρώπου βιολογικά του έδωσε μεγαλύτερο εγκέφαλο από τα άλλα ζώα. Έτσι, του δημιούργησε σκέψεις σε ένα ανώτερο λειτουργικά επίπεδο. Αυτό φαίνεται μέσα από την επικράτησή του στο πλανήτη μας.

Έτσι, αναπόφευκτα, δημιουργήθηκαν μέσα μας ανάγκες πέρα από τις απλές της τροφής, της στέγης, της αναπαραγωγής. Δημιουργήθηκε η περιέργεια, η πνευματική αναζήτηση σε διάφορα επίπεδα: η εξήγηση των φυσικών φαινομένων, η εξήγηση των συναισθημάτων μας, η εξήγηση της ζωής.

Έτσι ήρθαν στη ζωή και κάποιοι άνθρωποι που κατέληξαν σε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα που βοηθούν το τρόπο σκέψη μας να απαντάει. Έτσι δημιουργήθηκαν και οι θρησκείες. Έτσι και οι άνθρωποι της εκκλησίας ένιωσαν και νιώθουν το πνευματικό τους ρόλο.

Ιστορικά, λοιπόν, έχουν δίκιο να το λένε.

Ξεχνάμε οι άνθρωποι ότι η ευτυχία μας είναι στη κάλυψη όλων μας των αναγκών - υλικών, πνευματικών, ψυχικών. Το ξεχνάμε γιατί είμαστε κουρασμένοι, γιατί βαριόμαστε, γιατί δε μας το έμαθε κανείς, γιατί είναι πιο εύκολο να ικανοποιείς απλές ανάγκες και για διαφόρους λόγους.

Είναι πολύ φυσιολογικό.

Οι άνθρωποι της εκκλησίας μας λένε αυτό, λοιπόν, για να μας βοηθήσουν να είμαστε ευτυχισμένοι.

Θεωρητικά. Αυτό έπρεπε να κάνουν.

Ή τουλάχιστον έτσι να το εκλάβουμε.

Γιατί όσο άσχημο και άρρωστο για τη ζωή μας είναι να ικανοποιούμε μόνο τα υλικά μας "θέλω", το ίδιο άσχημο και άρρωστο είναι να ικανοποιούμε μόνο τα πνευματικά μας "θέλω".

Είμαι ένα ον που τα έχει ανάγκη όλα. Πολύ φυσικά και όμορφα. Για να είμαι καλά και σε συντονισμό με το Θεό μέσα μου, όπως τον περιέγραψα παραπάνω.

Ναι, λοιπόν, να αγοράσεις τη Jaguar.

- Εγώ, λοιπόν, νιώθω πολύ πλήρης όταν τρώω πολύ, όταν κάνω πολύ σεξ, όταν βγάζω πολλά λεφτά.

Νιώθεις πλήρης όταν λες ψέματα στον άλλο;

- Ευχαριστώ.

Παρακαλώ.

...

Πιστεύω εις..;

Έχω περάσει μέσα από πολλούς δρόμους πίστης, μη πίστης, ορθοδοξίας, μη ορθοδοξίας, φανατισμού και αδιαφορίας. Πάντα με "έτρωγε" μέσα μου η ανάγκη να πιστέψω, η πίστη στο ανώτερο, η ελπίδα σε κάτι πάνω από όλους και όλα. Παράλληλα, πάντα ήθελα να είμαι δίκαιος με τον εαυτό μου, με τα πιστεύω μου, με τους άλλους, με αυτά που διαβάζω, με τη ζωή. Δεν ήθελα να παρασύρομαι από κάποια ιδεολογία ή μεγάλη ιδέα ή φιλοσοφία που προτείνει κάποιος (αρχαίος, νέος δεν έχει σημασία για μένα, ο άνθρωπος από το ίδιο υλικό είναι φτιαγμένος όποτε και αν γεννήθηκε) αν δε τη δοκιμάσω πρακτικά στη ζωή μου να δω αν έχει πρακτική αξία και αν μπορεί να μου δώσει, εμένα και τον ανθρώπων γύρω μου, χαρά.

Διάβαζα πολλά, μελετούσα, αναζητούσα, δοκίμαζα, και ακόμα αυτό κάνω.

Ως παιδί, πίστεψα στο Θεό που μας έμαθαν στο σχολείο - το καλό παππούλη που μας έφτιαξε και μας προστατεύει. Ως λίγο μεγαλύτερο παιδί, αργότερα, άρχισα να πιστεύω στο Θεό που μας έμαθαν στην εκκλησία - το καλό παππούλη που μας έφτιαξε, μας προστατεύει, αλλά και μας τιμωρεί, γιατί είμαστε εκ φύσεως αμαρτωλοί και λάθος σε ότι κάνουμε - θα μας σώσει μετά θάνατον. Ως έφηβος άρχισα να αμφισβητώ όλα αυτά και πέρασα από το στάδιο αναζήτησης και άλλων θρησκειών - είπα "Δε μπορεί μόνο εμείς, οι καλοί Χριστιανοί, να ξέρουμε το Θεό και να σωθούμε. Είναι άδικο και αυτοακυρώνει την ίδια την ύπαρξη του Θεού". Ως μεγαλύτερος έφηβος άρχισα να αμφισβητώ την ίδια την ύπαρξη του Θεού: "Γιατί τέτοια αδικία, πόλεμος, και δυστυχία αν όντως υπάρχει Θεός;", "Μήπως όλα αυτά είναι ένα μεγάλο ψέμα;", "Μήπως μας δουλεύουν όλοι και μήπως η θρησκεία είναι απλά μεγάλο θεσμικό όργανο ελέγχου του κόσμου;". Βγαίνοντας από την εφηβεία άρχισα να καταννοώ τη φύση του ανθρώπου και σιγά σιγά την ανάγκη του να πιστεύει. Κατάλαβα ότι υπάρχει λόγος που υπάρχει αυτή η ανάγκη μέσα του και άρχισα να αναζητώ αυτό το λόγο. Σιγά σιγά και ως σήμερα, η στάση μου απέναντι σε αυτό το θέμα άρχισε να διαμορφώνεται βάση λογικής, επιστημονικότητας και κυρίως πρακτικότητας.

Όλη αυτή τη πορεία του νοήματος στη ζωή μου θα μπορούσα να τη περιγράψω κάπως έτσι: "προσχολική αφέλεια" - "σχολικός έρωτας" - "εφηβική ανταρσία" - "εφηβική ανεξαρτητοποίηση" - "μετεφηβική εκλογίκευση" - "διαμόρφωση προσωπικότητας των 30-40". Δε ξέρω τι έρχεται μετά, ίσως η κρίση των 40-50; Ίσως η απογοήτευση των 60-70; Ίσως η αποδοχή του θανάτου των 80 και βάλε; Μακάρι να φτάσω μέχρι εκεί να έχω να λέω :-)

Νιώθω, όμως, την ανάγκη σήμερα να γράψω τις διαπιστώσεις μου για ένα σημαντικό πράγμα για μένα και για τον άνθρωπο γενικώς, κατά τη γνώμη μου. Και αυτό είναι η απάντηση στο ερώτημα: τι σημαίνει "πιστεύω"; Πιστεύω σε ένα Θεό, σε κάτι ανώτερο, σε κάτι άλλο "εκεί έξω", ή σε κάποια ιδανικά.

Μέσα από μια πρακτική ματιά, εφόσον αυτό και μόνο έχει αξία για μένα και αυτό θα έπρεπε να έχει αξία για κάθε άνθρωπο που αναζητάει νοήματα και βαθύτερες έννοιες, προσπαθώ να εμηνεύσω την έννοια και την αξία του "πιστεύω". Τι ακριβώς σημαίνει "πιστεύω"; Τι νόημα δίνει αυτό στη ζωή ενός ανθρώπου; Τη αξία δίνει στη ζωή του;

Δύο πράγματα, κατά την εμπειρία μου, μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο:

1. Πιστεύω σε κάποια ύπαρξη, κάτι ανώτερο, αόριστο, γενικό, αφηρημένο, κάτι που δε μπορώ να το ορίσω ακριβώς, αλλά κάτι με το οποίο συνομιλώ εσωτερικά μαζί του κάθε μέρα. Είναι κάτι που υπάρχει στο ασυνείδητό μου, έχει συγκεκριμένο τρόπο να μιλάει με τον εαυτό μου, να του απαντάει, να του φέρνει αντίρρηση, να τον επιβραβεύει, να τον αγαπάει ή να τον τιμωρεί. Όταν ένας άνθρωπος πιστεύει με αυτό το τρόπο, τότε έχει ορίσει μέσα του αξίες, ιδανικά, ιδεολογήματα ή ιδέες, στα οποία προσπαθεί να ανταποκριθεί άλλωτε με επιτυχία και άλλωτε με αποτυχία. Είναι μια, μάλλον, "εφηβική" ερμηνεία του "πιστεύω". Δεν είναι καθόλου κακή ερμηνεία, ούτε άγονη. Είναι πάρα πολύ γόνιμη, εφόσον είναι το πρώτο στάδιο στο να αρχίσεις να διαμορφώνεις το χαρακτήρα σου "απέναντι' σε αυτή την ανώτερη ύπαρξη και στα ανώτερα ιδανικά. Σε αυτό, βέβαια, το στάδιο υπάρχουν και πολλοί κίνδυνοι. Υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστείς μια ζωή, να φανατιστείς, να το κάνεις θρησκεία, να το κάνεις σκοπό ζωής, να αρχίσεις να συγκρούεσε συνέχεια με αυτή την "ύπαρξη" ή να αφήσεις αυτή την "ύπαρξη" να σε κατηγορεί και να σε τιμωρεί συνέχεια. Αυτό το τρόπο πίστης έμαθα και βίωσα από πολλούς ανθρώπους της Ορθοδοξίας, αλλά και άλλων θρησκειών, από ανθρώπους που δεν κατάφεραν ποτέ να βγουν και να περάσουν στο στάδιο του ανεξάρτητου τρόπου σκέψης. Το ίδιο, όμως, ακριβώς μπορεί να πάθει και να κάνει και ένας "άθεος". Αν αυτό στο οποίο πιστεύεις είναι ένα πρόσωπο ανώτερο ή όχι, δε σε κάνει θεϊστή ή άθεο, κατά τη γνώμη μου. Ο "τρόπος" με τον οποίο πιστεύεις σε αυτό που πιστεύεις σε ορίζει. Και ο φανατικός άθεος που προσπαθεί κάθε τόσο να αποδείξει τη μη ύπαρξη του Θεού, να κατηγορίσει αυτούς που πιστεύουν και να δώσει τη μάχη του για να αφανιστεί ο θεϊσμός, είναι το ίδιο εγκλωβισμένος στην ιδέα του και στα ιδανικά του με τον φαναταικό χριστιανό - π.χ. - που προσπαθεί να σε πείσει για την ύπαρξη του Χριστού, πηγαίνει κάθε 5 λεπτά να προσευχηθεί, και διαβάζει τη Καινή Διαθήκη κάθε μήνα. Άρα, επαναλαμβάνω, ο τρόπος που πιστεύεις στο οτιδήποτε ορίζει την ύπαρξή σου και όχι αυτό στο οποίο πιστεύεις.

2. Ο δεύτερος τρόπος πίστης λέει "...κι έχει ο Θεός", όπως λέει και ο λαός μας. Δηλαδή, είμαι εδώ, στο σήμερα, κάνω αυτά που αγαπάω, κάνω αυτά που μου αρέσουν, δημιουργώ, παλεύω, αγωνίζομαι, είμαι ο εαυτός μου..."κι έχει ο Θεός". Τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω. Απλά είμαι ο εαυτός μου και ζω τη μέρα μου όπως μπορώ καθημερινά. Το πού και το πότε και το γιατί δε με απασχολούν. Το μόνο που με απασχολεί και ορίζει τις αποφάσεις μου είναι η ευτυχία και η πληρότητα στη ζωή μου - με πρακτικό και άμεσο τρόπο: τι κάνω και γεμίζει η ψυχή μου, τι κάνω και νιώθω πλήρης, τι κάνω και νιώθω ολοκληρομένος; Εϊναι μια στάση ζωής που, μάλλον,  "αφήνει το μέλλον στο Θεό". Το τώρα της ύπαρξής σου ορίζει τη πορεία σου και τη ζωή σου - είτε έχεις κάποια "ανώτερα ιδανικά" μέσα σου είτε έχεις κάποιο "ανώτερο χαρακτήρα" ως κανόνα στη ζωή σου. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, το σημείο αναφοράς είναι το αίσθημα εσωτερικής πληρότητας που σου προκαλεί ή όχι κάποιο γεγονός, κάποια ενέργειά σου. Με άλλο λόγιο, ποιος "τρόπος" ύπαρξης σε κάνει και νιώθεις καλά με αυτό που είσαι. Και εδώ η απάντηση έρχεται αυτόματα, χωρίς κόπο, χωρίς φιλοσοφία, χωρίς πολλά "αν" και "ίσως". Διότι η απάντηση είναι ήδη μέσα σου. Ο κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος να μπορεί να "είναι καλά". Τόσο απλά. Είναι φτιαγμένος να μπορεί να "κάνει", να "είναι". Ο "τρόπος" ύπαρξης του κάθε ένα είναι δικός του, μοναδικός. Αυτός ο "τρόπος" είναι που απαντάει σε όλα τα ερωτήματα της ύπαρξης κάθε μέρα. Και εκεί δε χωράνε απορίες και συζητήσεις ανούσιες για το ποιος έφτιαξε το κόσμος, αν το δημιούργησε κάποιος Θεός με άσπρα μαλλιά ή κάποιο μεγάλο μπαμ μπουμ.

Εφόσον, λοιπόν, ο εγκέφαλός μας είναι φτιαγμένος να δημιουργεί ερωτήματα και να αναζητά απαντήσεις, το ερώτημα στη μικρή αυτή ζωή μας δε θα έπρεπε να είναι "Υπάρχει Θεός;". Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι "Πώς μπορώ να ζήσω αυτή τη ζωή πλήρης και ευτυχής;". Τι με κάνει να είμαι καλά; Ποιος τρόπος ζωής; Και πιστεύω ότι κάθε υγιής άνθρωπος αυτό προσπαθεί να απαντήσει κάθε μέρα στη ζωή του με τον αγώνα του. Η απάντηση είναι μέσα του, υπάρχει μέσα του, στο τρόπο που είναι φτιαγμένος: "είμαι ευτυχής όταν νιώθω ευτυχής". Για το κάθε ένα μας διαφορετικό, μοναδικό, και ιερό..!