Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία και τη νόσο (5/5)

Το τελευταίο άρθρο αυτής της σειράς:

Επίδραση της χημείας στην στρέβλωση της σωματικής, διανοητικής, συναισθηματικής και πνευματικής ισορροπίας. Δημιουργία επίκτητης ιδιοσυγκρασίας.

Ας προσπαθήσουμε, τώρα, παρακολουθώντας μία σειρά από καταστάσεις, να κατανοήσουμε την επίδραση της χημείας στις βαθύτερες ισορροπίες του ανθρώπινου οργανισμού.

Ας υποθέσουμε ότι γεννιέται ένα υγιές μωρό, που έχει γενετικά κάποιες προδιαθέσεις ιδιοσυγκρασιακές δομές από πλευράς προσωπικότητας. Όλες αυτές οι σωματικές και διανοητικές παράμετροι που καθορίζουν το ενδοκρινο-ανοσολογικό προφίλ του παιδιού, είναι στα αποδεκτά φυσιολογικά όρια και άρα το παιδί γεννιέται υγιές.

Ύστερα όμως από τη λήψη ενός πρώτου πολυδύναμου εμβολίου, θα κινητοποιηθεί ενδεχομένως μία αλλεργική αντίδραση, η οποία σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας, που είδαμε παραπάνω, θα εκφραστεί σε δερματικό επίπεδο, στα πλαίσια της επιβίωσης του οργανισμού, δηλαδή για να μην κινδυνέψει ο οργανισμός από την αλλεργική αντίδραση σε επίπεδο βλεννογόνων. Το έκζεμα θα πυροδοτηθεί και από απλή προδιάθεση θα γίνει νόσος, με χαρακτηριστικά κνησμό και εκνευρισμό.

Η χορήγηση ενός κατάλληλου Ομοιοπαθητικού φαρμάκου στη φάση αυτή θα ήταν αρκετή για να επαναφέρει το παιδί στην ισορροπία του προηγούμενου σχήματος, διότι θα αφορούσε και την αλλεργική αντίδραση και την αντίδραση του εκνευρισμού. Τι θα γίνει, όμως, εάν χορηγήσουμε τοπικά κορτικοστεροειδή και καταστείλουμε αυτή την εξανθηματική αντίδραση; Σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας, εάν το εξάνθημα  φύγει με χημικά μέσα, τότε μετά από κάποιο διάστημα θα εμφανιστεί η ίδια αλλεργική προδιάθεση, σε βαθύτερο αυτή τη φορά επίπεδο. Δηλαδή το παιδί θα κάνει την πρώτη κρίση άσθματος. Παράλληλα δε, θα εμφανιστεί και φόβος υγείας από την αίσθηση της δύσπνοιας.  Η  δε φυσική συμπόνια που υπήρχε ως πνευματικό χαρακτηριστικό του παιδιού θα αλλοιωθεί και θα γίνει παθολογική ταύτιση με άγχος υγείας,  ενώ αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την μετέπειτα επιλογή συντρόφου λόγω ανασφάλειας και όχι λόγω αγάπης. Έχει δημιουργηθεί λοιπόν στον ανθρώπινο αυτό οργανισμό, μία επίκτητη ιδιοσυγκρασιακή και ανοσολογική κατάσταση που θα τον συνοδεύει σε όλη τη ζωή, και θα αφορά μία μικρότερη ή μεγαλύτερη απομάκρυνση από τη φυσική διανοητική, συναισθηματική και σωματική ισορροπία με την οποία γεννήθηκε ο ανθρώπινος αυτός οργανισμός.

Και στη φάση αυτή , ένα σωστό Ομοιοπαθητικό φάρμακο  που θα επιλεγεί βάση όλων αυτών των σωματικών και διανοητικών εκτροπών, μπορεί να επαναφέρει τον οργανισμό σε ισορροπία, θεραπεύοντας το άσθμα και το φόβο υγείας,  επανεμφανίζοντας το έκζεμα και τον εκνευρισμό, και τελικά θεραπεύοντας και αυτά.

Τι θα γίνει, όμως, εάν ούτε στη φάση αυτή δώσουμε Ομοιοπαθητικό φάρμακο και συνεχίσουμε με χημικά φάρμακα. Τα εισπνεόμενα βρογχοδιασταλτικά για παράδειγμα δημιουργούν υπερκινητικότητα. Ο φόβος υγείας δεν θα φύγει, και έτσι θα έχουμε έναν ενήλικα με όλα αυτά τα διανοητικά παθολογικά χαρακτηριστικά που αργά ή γρήγορα με τις συνεχείς πιέσεις της ζωής, θα κάνει κάποιες κρίσεις πανικού και κάποιος ιατρός  θα του συνταγογραφήσει αντικαταθλιπτικά φάρμακα.  ‘Ετσι το κλάμα, και ο εκνευρισμός που είναι φυσικές αντιδράσεις στις στρεσογόνες καταστάσεις, θα κατασταλούν και αυτά.

Δημιουργήσαμε, λοιπόν, με την συνεχή ιατρική παρέμβαση-καταστολή έναν εν δυνάμει νεκρό από πλευράς αντίδρασης ανθρώπινο οργανισμό. Νεκρό όσον αφορά στις σωματικές αντιδράσεις επιβίωσης που είναι τα συμπτώματα, και νεκρό όσον αφορά στις συναισθηματικές εκφορτίσεις.  Θεωρητικά αυτός ο πρώην δερματολογικός  και εκνευρισμένος ασθενής ως παιδί,  μεταπήδησε σε ασθματικό και φοβισμένο έφηβο και στη συνέχεια σε απαθή και κατασταλμένο ενήλικα. Ένας ενήλικας που τώρα ανέχεται με το αντικαταθλιπτικό φάρμακο τα πάντα, δεν αντιδρά, δεν σκέφτεται, δεν εξελίσσεται πνευματικά, απλά επιβιώνει όπως ακριβώς τον θέλει το σύστημα, βλέποντας τηλεόραση και αναμασώντας τις ίδιες ειδήσεις. Σύμφωνα με την συμβατική ιατρική αυτός είναι ένας θεραπευμένος ασθενής.

Και καφνικά στη ζωή αυτού το ασθενούς, συντελείται μία μεγάλη αδικία, μία άδικη απόλυση για παράδειγμα. Και αυτή κινητοποιεί ένα τεράστιο αίσθημα αδικίας.  Εάν αυτό βιωθεί όλο σε συναισθηματικό επίπεδο, ενδεχόμενα να τον απορυθμίσει διανοητικά, να τον τρελάνει.  Πού όμως θα εκτονωθεί, πώς θα σωματοποιηθεί αυτό το έντονο συναίσθημα σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας. Στο δέρμα δεν μπορεί, αφού το έκζεμα είναι από χρόνια κατεσταλμένο. Το ίδιο και το άσθμα που κατεστάλη από τη χρόνια χρήση εισπνεομένων. Ούτε καν να κλάψει, να φωνάξει, να εκνευριστεί δεν μπορεί ο ασθενής αφού παίρνει για χρόνια αντικαταθλιπτικά. Και τότε στην προσπάθεια που κάνει ο οργανισμός να περισώσει τη διανοητική του ισορροπία, για να μην τρελαθεί δηλαδή, κινητοποιεί προδιαθέσεις μικρές, οδηγείται δηλαδή στην έκφραση γονιδίων που δεν θα εκφράζονταν σε περίπτωση που οι άλλες προδιαθέσεις δεν είχαν κατασταλεί.  Και έτσι ο ασθενής εμφανίζει λίγο διάστημα μετά την αίσθηση αδικίας έναν καρκίνο.

Εύκολα κάποιος θα πεί για αυτόν τον άνθρωπο ότι η αδικία τον οδήγησε στον καρκίνο, αλλά πρέπει να μετρήσει κανείς όλο το ιστορικό του ασθενούς, τις χημικές καταστολές που έχει υποστεί σε σωματικό και συναισθηματικό επίπεδο, από την παιδική ηλικία μέχρι τώρα για να κατανοήσει πλήρως την αλήθεια.

Αντί επιλόγου

Η πιθανότητα ένα έντονο και συνεχές συναίσθημα να μεταφράζεται σε συγκεκριμένα επίπεδα νευρο-ορμονών και ως εκ τούτου να επιφέρει μία σημαντική αλλαγή στην ορμονική ισορροπία του οργανισμού, είναι ισχυρή. Θα μπορούσε δε να αποδειχθεί μόνο με μία βαθιά τομή στην Ιατρική σκέψη η οποία θα επιχειρούσε να ενοποιήσει όλα τα διάσπαρτα  και ασύνδετα στοιχεία της ιατρικής έρευνας, βιοχημικά, νευροχημικά, νευροομονικά, παθοφυσιολογικά ,κλινικά επιδημιολογικά. Για μία ακόμα φορά είμαι υποχρεωμένος να αναφέρω ότι ο Ομοιοπαθητικός ιατρός δεν είναι ψυχαναλυτής και δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε αναλύσεις που αφορούν στοιχεία του ασυνειδήτου καθώς και σε αντίστοιχες ερμηνείες. Από τη στιγμή που τα Ομοιοπαθητικά παθογενετικά πειράματα –provings, αφορούν την καταγραφή συνειδητών συμπτωμάτων των ανθρώπων που συμμετέχουν στο πείραμα, δεν είναι δυνατόν η συνταγογράφηση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, να βασίζεται σε αυτά που πιθανόν να ονομάζονται ασυνείδητα στοιχεία αυτού.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την προσέγγιση του άρθρου περί της απομάκρυνσης του οργανισμού από τη φύση και από την ελευθερία του σε συναισθηματικό και διανοητικό επίπεδο και την εγκαθίδρυση μίας επίκτητης ιδιοσυγκρασίας είναι πολύ σημαντικά, εμπίπτουν δε στα πλαίσια της βαθύτερης και σοβαρότερης διερεύνησης του θέματος υγεία-νόσος-θεραπεία. Μίας διερεύνησης, στην οποία η Ομοιοπαθητική Ιατρική, μπορεί να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες, που δεν εξαντλούνται στο επίπεδο της καταγραφής συμπτωμάτων και νοσολογικών οντοτήτων. Αντίθετα οι προσφερόμενες πληροφορίες  εμβαθύνουν αφενός στην ολιστική (νευρο-ενδικρινο-ανοσολογική) προσέγγιση της νόσου και της θεραπείας, καθώς επίσης και στο ίδιο το φαινόμενο της σχέσης των επιμέρους μερών της ανθρώπινης ύπαρξης (πνεύμα-διανόηση-συναίσθημα-σώμα) με  το όλον, αλλά και της σχέσης των ανθρώπων μεταξύ τους. Για όποιον ιατρό ή ασθενή προσεγγίσει σε βάθος, αλλά και με «ελευθερία» την Κλασσική Ομοιοπαθητική σε θεωρία και πράξη, του επιφυλάσσει θησαυρούς αλήθειας.

Σπύρος Κυβέλλος

Ιατρός Ομοιοπαθητικής

Γ.Γ Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής

Επιστ.Συνεργ.Ιατρείου Κεφαλαλγίας ΓΝΑ «Γ.Γεννηματάς»

Σημ: Τα ονόματα και κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία των ασθενών, έχουν αλλάξει για λόγους διατήρησης του απορρήτου, χωρίς να μεταβληθεί στο ελάχιστο η ουσία και η αξία των πληροφοριών. Οι παρατηρήσεις του ιατρείου που αναφέρονται, έχουν μία στατιστική σημαντικότητα και είναι ιδωμένες πάντα υπό το ορθολογιστικό πρίσμα που πρέπει να διέπει τις θετικές επιστήμες. Υπερβαίνουν όμως την μηχανιστική άποψη της συμβατικής Ιατρικής περί της έννοιας της υγείας και της νόσου, όπως αλώστε η θεωρία και οι νόμοι της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής Επιστήμης απαιτεί.

Xtreme

Μπορεί το video αυτό να είναι promotion της κάμερας αυτής, αλλά μου άρεσε τόσο πολύ που ήθελα να το βάλω στο blog μου..!

Ίσως γιατί μου έλειψε το kayak..!

Πόσο θα ήθελα να ήμουν τώρα σε ένα ποταμάκι της Ελλάδας και να κατέβαινα όμορφα και ωραία μέσα στη φύση..! 

Έλα πιο κοντά μου..!

Έι, ψιτ..! Έι, εσύ...! Ναι, σε σένα μιλάω..! Ναι, σε σένα που είσαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω και εγώ να είμαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω μια αγκαλιά να σου δώσω και να μου δώσεις και εσύ μία..!

Έλα κοντά μου, γιατί θέλω να με δεχτείς όπως είμαι... με την αναπηρία μου... όπως τη βλέπεις..! Όλοι δεν έχουμε μια μορφή αναπηρίας εξάλλου..; Είναι ανάγκη να τη κρύψουμε κάτω από το αποκριάτικο κουστούμι μας..;

Πόσο μπορείς να δεχτείς ότι δεν είμαι σαν και εσένα; Πόσο μπορείς να δεχτείς την ύπαρξη μου στη κοινωνία που ζεις..; Ναι, μπορεί να έχω αυτισμό, μπορεί να έχω σύνδρομο down, μπορεί να είμαι τετραπληγικός, μπορεί να έχω νοητική υστέρηση..! Δέξου το σε παρακαλώ και έλα να σου δώσω μια αγκαλιά..!

Έλα να σου δείξω ότι μπορώ και εγώ να σε αγαπήσω..! Έλα να σου δείξω το τρόπο..!

Τι όμορφα..!

Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία και τη νόσο (4/5)

Συνεχίζω με το 3ο παράδειγμα:

3. Αίσθημα απαξίωσης-Αραιομηνόρροια- Καθ’ έξιν αποβολές.

Η Κατερίνα είχε φέρει παλαιότερα στο ιατρείο το τετράχρονο κοριτσάκι της για να αποφύγει τη συχνή χρήση αντιβιοτικών στις λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού  που την ταλαιπωρούσαν. Πράγματι αυτό επετεύχθη με μία δόση Thuja 1M. Τώρα ήταν η σειρά της να κάτσει στη θέση του ασθενούς. Ο λόγος ήταν οι επίμονοι πόνοι στη οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής της στήλης, λόγω αναφερόμενης απουσίας μεσοσπονδυλίου δίσκου μεταξύ Ο4 και Ο5.

Η Κατερίνα ήταν μία υψηλή νευρώδης γυναίκα ηλικίας 38 ετών. Ήταν μελαχρινή με μακριές ευθείες γραμμές προσώπου και μεγάλη μύτη. Από τις πρώτες ήδη επισκέψεις για τη κόρη της, μου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε στο παιδί. Δεν ήταν εμφανώς κατακριτέος, η Κατερίνα εξάλλου ήταν γυναίκα υψηλού μορφωτικού επιπέδου και σίγουρα υψηλής ευφυΐας. Δεν φώναζε, ούτε έβριζε, τουλάχιστον όχι μπροστά μου στο ιατρείο. Όμως υπήρχε ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα στον τρόπο που απαντούσε ή που απευθυνόταν στο παιδί της, το οποίο αντανακλούσε σαφώς στη χροιά της φωνής της.

Η Κατερίνα εξέφραζε μέσα από τον τρόπο επικοινωνίας με την κόρη της, μία συνεχή απαξίωση έναντι αυτής. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η χροιά της φωνής της να είναι άχρωμη, ακυμάτιστη, συχνά απότομη, χωρίς το αναμενόμενο μητρικό συναίσθημα. Θα μπορούσε κανείς, χαρακτηρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε, να χρησιμοποιήσει τον ψυχιατρικό όρο περί διπλού μηνύματος, αφού η συγκαταβατικότητα ή η ανεκτικότητα των νοημάτων των λόγων της, ήταν αντίθετη με την ενόχληση και την ευερεθιστότητα που διαφαινόταν από τον τρόπο της εκφοράς του λόγου και την συνολική της έκφραση. Όταν για παράδειγμα το γλυκύτατο και χαριτωμένο τετράχρονο κοριτσάκι της, της έδειξε όλο χαρά το σκίτσο που έκανε στο ιατρείο, η Κατερίνα της απάντησε : «Πολύ ωραίο, κάτσε τώρα ήσυχα». Αν δεν άκουγε κανείς τα λόγια της, αλλά έβλεπε την έκφρασή της, θα έπαιρνε το μήνυμα της ενόχλησης που αισθάνθηκε, για μία τόσο τρυφερή και χαρούμενη για μία μητέρα, σκηνή, αλλά και την απαξίωση για το επίτευγμα του μικρού κοριτσιού. Το μη λεκτικό μήνυμα της έκφρασής της, ήταν το αντίθετο από το λεκτικό και βέβαια το πρώτο είναι αυτό που αισθάνθηκε βαθύτερα το παιδί.

Κάπως έτσι ήταν η επικοινωνία μητέρας-κόρης σε όλες τις συνεντεύξεις που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν. Το πολιτισμικό επίπεδο της Κατερίνας δεν της επέτρεπε προφανώς να εκφραστεί λεκτικά απρεπώς στο παιδί, αλλά όλη της η συμπεριφορά εξέφραζε μία εμφανή δυσφορία για αυτό. Σε εμένα το μήνυμα που έφτανε ήταν η απαξίωση. Εμβαθύνοντας στη σκέψη μου και με την εμπειρία αντιστοίχων περιστατικών, πιστεύω ότι η απαξίωση αυτή αφορά την παιδικότητα γενικά, αλλά ιδίως τη θηλυκότητα και τη χάρη των μικρών κοριτσιών τους. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό όχι αβίαστα, αφού η ίδια αίσθηση μου είχε δημιουργηθεί σε πολλά παρόμοια περιστατικά, εξετάζοντας μητέρες με τα παιδιά τους, από την αρχή του ιστορικού, πριν να επιβεβαιωθεί η διάγνωση της Sepia, από τα υπόλοιπα στοιχεία του ιστορικού και κυρίως από την θεραπεία που ακολούθησε.  Μάλιστα σε μία συζήτηση με μία συνάδελφο Ομοιοπαθητικό ιατρό, είχα ονομάσει την έκφραση με την οποία οι μητέρες Sepia, απευθύνεται στα κοριτσάκια τους ως «ξινή», χαρακτηρισμό που νομίζω ότι ταιριάζει αρκετά. Πράγματι στη ρούμπρικα στο Synthesis: Ailments from being scorned, η Sepia αναφέρεται.  Θα επανέλθουμε όμως στην ανάλυση προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τα αίτια εγκατάστασης της ιδιοσυγκρασίας Sepia, και άρα της νευρο-ορμονικής κατάστασης που ομοιάζει με αυτήν και που δημιουργεί το μελάνι της σουπιάς, αφού παραθέσω μερικά συγκλονιστικά στοιχεία από το ιστορικό της Κατερίνας.

Η εμμηναρχή της Κατερίνας είχε έρθει στα δέκα επτά χρόνια της!  Επίσης είχε ελάχιστα αναπτυγμένους μαστούς, όπως και η πλειοψηφία των γυναικών που ανέπτυξαν την ιδιοσυγκρασία τύπου Sepia από μικρή ηλικία. Στο ιστορικό της είχε έξι αποβολές, εκ των οποίων τις τρεις τις εξηγούσε από άσκηση βίας από τον πρώην σύζυγό της. Επίσης είχε μία παλίνδρομο κύηση και μία πρόωρη κύηση που οδήγησε στη γέννηση του κοριτσιού της στις αρχές του όγδοου μήνα κύησης. Πραγματικά ένα βαρύ ιστορικό για μία νέα κοπέλα, ένα ιστορικό με σαφείς ενδείξεις ορμονικής διαταραχής. Το ιστορικό των συνολικά επτά αποτυχημένων κυήσεων, αναιρούσε  βεβαίως την πιθανότητα να έχει επιδράσει εξωγενής παράγοντας, η βία εν προκειμένω, που να οδήγησε σε αυτές. Η πλήρης λήψη του ιστορικού αποκάλυψε πάρα πολλά άλλα μεταβολικά και σωματικά συμπτώματα που ανήκουν στην παθολογία της Sepia.

Έχοντας προβληματιστεί επί σειρά ετών για τους λόγους εγκατάστασης των ιδιοσυγκρασιών σε νευρο-ενδοκρινο-ανοσολογικό επίπεδο, μία τέτοια καθαρή και ενδογενή- τουλάχιστον από προεφηβική ηλικία- περίπτωση Sepia, ήταν ιδανική για ενδελεχή διερεύνηση. Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, θα αναφέρω ότι όταν η Κατερίνα ρωτήθηκε στο ιστορικό για την παιδική της ηλικία, και τις οικογενειακές της σχέσεις, μου ανέφερε σχεδόν αυθόρμητα, ότι όσο θυμάται τον εαυτό της, θυμάται την μητέρα της να την απαξιώνει συνεχώς, να θαυμάζει και να υπεραγαπά τον μεγαλύτερο αδελφό της και να απαξιώνει σε κάθε ευκαιρία την ίδια. Η Κατερίνα συμπεριφερόταν πάντα σαν αγοροκόριτσο. Μου ανέφερε ότι ο πατέρας της την έδειρε για να αναγκαστεί να φορέσει φούστα για να πάει στην εκκλησία. Έπαιζε πολύ συχνά ποδόσφαιρο, ενώ είχε από μικρή πάθος για τη κολύμβηση, άθληση που ασκούσε και τώρα καθημερινά επί τρίωρο! Είχε επίσης προχωρήσει αρκετά στις πολεμικές τέχνες.  Μου εκμυστηρεύτηκε επίσης, ότι αμέσως μετά τον τοκετό όταν έμαθε ότι έκανε κορίτσι, αισθάνθηκε μία απέραντη δυστυχία και δεν ήθελε να δει το μωρό για ώρες.  Με βουρκωμένα μάτια μου ανέφερε ότι όλη της η παιδική ηλικία χαρακτηρίστηκε από το αίσθημα απόρριψης που ένιωθε από τη μητέρα, συγκριτικά πάντα με τον αδελφό της. 

Είναι δυνατόν η αίσθηση απόρριψης και απαξίωσης από τη μητέρα, και προτίμησης της τελευταίας στο αγόρι, να οδήγησε την Κατερίνα να έχει μία βαθιά υποσυνείδητη επιθυμία να ήταν και εκείνη αγόρι, για να κερδίσει έτσι την αγάπη της μητέρας;  Και εάν ναι, ακολούθησαν οι ορμόνες της μία πορεία δυσλειτουργική για τη φύση της, εκφράζοντας αυτή την υποσυνείδητη επιθυμία, και κάνοντάς της να διαδράμει μία «εξανδροποιημένη» πορεία στη ζωή, με τις αντίστοιχες κλινικές εκδηλώσεις των αποβολών;  Ακόμα θα μπορούσε η δική της απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στο κοριτσάκι της, να οδηγήσει το παιδί, τύπου Thuja,  να αλλάξει ιδιοσυγκρασία και να χρειαστεί επίσης Sepia στην εφηβεία της.  Ή μήπως η επιτυχημένη, με εμφανή θεραπευτικά αποτελέσματα, συναγογράφηση της Thuja στο παιδί, μπορεί να αποτρέψει μία αναμενόμενη νευρο-ορμονική αλλαγή που θα οδηγούσε στην εικόνα της Sepia σε μεταγενέστερη ηλικία; Πάντως στη περίπτωση της Κατερίνας η Ομοιοπαθητική θεραπεία συνετέλεσε καθοριστικά στην συνολική ενδοκρινολογική της ισορροπία. Τέσσερα χρόνια μετά, από την πρώτη μας συνάντηση, έχει και ένα δεύτερο παιδάκι που το θέλησε έντονα, συνελήφθη και γεννήθηκε φυσιολογικά, ενώ το ορμονικό της προφίλ είναι πολύ ικανοποιητικό.

συνεχίζεται

Για μια άλλη όψη..!

Όλοι σε ένα βαθμό έχουμε το πρόβλημά μας, την αναπηρία μας..! Βλέποντας αυτό το βίντεο του σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Άλλη Όψη, μόνο χαρά, αισιοδοξία και δύναμη να συνεχίζεις μπορείς να νιώσεις μέσα σου..!

Η «Άλλη Όψη» οργανώνεται και λειτουργεί αποκλειστικά με εθελοντές.

Βασική δράση της «Άλλης Όψης» είναι η οργάνωση και υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για ανθρώπους με κινητική αναπηρία. Κύριος στόχος των εκπαιδευτικών προγραμμάτων είναι η απόκτηση υψηλότερου επιπέδου αυτονομίας των συμμετεχόντων με κινητική αναπηρία, μέσω της ομότιμης υποστήριξης και συστηματικής εξάσκησης.

Μέχρι σήμερα, η «Άλλη Όψη» έχει πραγματοποιήσει πέντε εκπαιδευτικά προγράμματα.

Επιπλέον, από τα μέσα του 2010, η «Άλλη Όψη» διοργανώνει δράσεις για την προώθηση και ανάπτυξη του αθλήματος Ράγκμπι με Αμαξίδιο στην Ελλάδα. Το Ράγκμπι με Αμαξίδιο είναι ένα δυναμικό Παραολυμπιακό άθλημα που απευθύνεται αποκλειστικά σε ανθρώπους με τετραπληγία. Μέχρι πρότινος, ήταν ένα άγνωστο άθλημα στην Ελλάδα, όμως πλέον εξελίσσεται ταχέως προσελκύοντας μεγάλο ενδιαφέρον. Στα πλαίσια της δράσης πραγματοποιούνται τακτικές προπονήσεις της ομάδας Ράγκμπι με Αμαξίδιο στην Αθήνα, στους χώρους του Δημοτικού Γηπέδου Γλυφάδας.

Μπορείτε και εσείς να δηλώσετε συμμετοχή στο έργο τους εδώ. Δε χρειάζεται καμία ειδική γνώση, μόνο διάθεση και χαρά..!

Βιβλίο: Διαβάζοντας το σώμα - Το βιβλίο του Ohashi για τη διάγνωση στην Ανατολή

"...Συχνά με ρωτούν "Πώς θα γίνω ευτυχισμένος; Πώς θα βρω τι πραγματικά θέλω να κάνω στη ζωή;" Τότε τους λέω "Η απάντηση είσαι εσύ ο ίδιος! Τα μυστικά της ζωής σου είναι γραμμένα στο σώμα σου"..." Σύμφωνα με την παραδοσιακή κινέζική ιατρική, το σώμα δίνει πολύτιμα στοιχεία για την υγεία αλλά και το χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Το βιβλίο αυτό θα σας βοηθήσει να ερμηνεύσετε τα χαρακτηριστικά του προσώπου σας, τη στάση του σώματος και την υφή της επιδερμίδας σας. Μαθαίνοντας να διαβάζετε το σώμα σας, θα μπορείτε να αναγνωρίζετε τα αδύνατα σημεία σας, ώστε να φροντίζετε τον εαυτό σας όταν το έχετε ανάγκη, αλλά και να αναπτύξετε και να χρησιμοποιείτε δημιουργικά τις ικανότητές σας. Περιέχονται προτάσεις διατροφής και απλές ασκήσεις για υγεία και ευεξία.

Κύριος Συγγραφέας: Ohashi, Wataru

Εκδότης: ΑΙΩΡΑ

Ημερομηνία Έκδοσης: 5/2006

Σελίδες: 220

ISBN: 9789607872012

Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία και τη νόσο (3/5)

Πολύ ενδιαφέρον, μετά το παράδειγμα της μικρής Φαίδρας, είναι το παρακάτω περιστατικό:


2. Τιμωρία -Υπερκινητικότητα- Φοβίες

Η μικρή Αποστολία προσήλθε στο ιατρείο συνοδευόμενη από τους γονείς της. Όταν μπήκαν στην αίθουσα εξέτασης βρέθηκα μπροστά σε μία μικρή δεσποινίδα τεσσάρων ετών η οποία προπορευόταν των γονέων της. Με χαρακτηριστική άνεση και σκέρτσο ηθοποιού, προχώρησε και έκατσε στο σαλόνι προτρέποντας τους γονείς να κάνουν το ίδιο. Ήταν ντυμένη από την κορφή ως τα νύχια στα κόκκινα. Κόκκινα ρούχα, κόκκινα παπούτσια και κόκκινες κάλτσες.  Όταν ήρθε η ώρα να μπουν στον εξεταστικό χώρο η σκηνή επαναλήφθηκε. Η Μαργαρίτα έτρεξε πρώτη να μπει, αφού με κοίταξε και μου χαμογέλασε χαμηλώνοντας τα μάτια, αλλά με έντονη θηλυκότητα που δεν είχα ξαναδεί σε παιδί της ηλικίας της. Την ώρα που πρώτη καθόταν στην πολυθρόνα, φώναξε στον πατέρα της : « Κάτσε εδώ δίπλα Γιωργάκη». Όταν όμως ο πατέρας επιχείρησε να κάτσει στην διπλανή πολυθρόνα, εκείνη πετάχτηκε, του πήρε τη θέση και γέλασε περιπαιχτικά για το κατόρθωμά της. Η μικρή Κοκκινοσκουφίτσα άνοιγε τα χαρτιά της ιδιοσυγκρασίας της. Την ώρα που έγραφα στον υπολογιστή τα τυπικά στοιχεία , όνομα, διεύθυνση κτλ, ρώτησα αδιάφορα: « Εσείς διαλέγετε τα ρούχα του παιδιού ή η Αποστολία μόνη της;» Η απάντηση ήρθε άμεσα από την έκπληκτη για την ερώτηση μητέρα: « Γιατρέ έρχεται μαζί στα ψώνια και επιλέγει μόνη της τα ρούχα. Τις περισσότερες φορές διαλέγει κόκκινα χρώματα. Έχουμε μία ντουλάπα γεμάτη με δαύτα».

Ο λόγος για τον οποίο οι γονείς έφεραν την Αποστολία ήταν κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς της που είχαν επιταθεί τελευταία και τους ανησύχησαν. Το πρώτο, και κυριότερο κατά αυτούς, ήταν ένας φόβος που εκδήλωνε η Αποστολία όταν την πλησίαζαν άλλα παιδιά. Αυτό εκδηλωνόταν έντονα στην παιδική χαρά όπου ήθελε να είναι μόνη της σε κάθε ένα από τα παιγνίδια στα οποία συνήθως ανεβαίνουν πολλά παιδιά μαζί. Ένα άλλο στοιχείο που ανέφεραν οι γονείς ήταν η υπερευαισθησία στο θόρυβο. Η Αποστολία έδειχνε εύκολα να ενοχλείται με κάθε είδους έντονο θόρυβο εκτός από την μουσική που αντιθέτως της άρεσε δυνατά.  Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μάλιστα, ακούστηκε επίμονα η  κόρνα ενός αυτοκινήτου –πράγμα όχι παράξενο για τα Ελληνικά  δεδομένα- και η Αποστολία έδειξε εξαιρετικά ενοχλημένη και φώναξε: « Σταμάτα βρε βλάκα επιτέλους».

Επίσης το τελευταίο διάστημα ήταν πολύ περισσότερο υπερκινητική από ότι συνήθως. Στην αναμενόμενη ερώτηση ποια ήταν η σχέση της με τον χορό, οι γονείς ήταν κατηγορηματικοί. Χόρευε συνέχεια μέσα στο σπίτι και ιδιαίτερα με τραγούδια που είχαν έντονο ρυθμό. Για μεγάλο μάλιστα μέρος της ημέρας περπατούσε στις μύτες όπως οι μπαλαρίνες. Η Αποστολία είχε μεγάλη δυσκολία να δεχθεί τους κανόνες του σπιτιού που προσπαθούσαν να επιβάλλουν οι γονείς της. Οι ίδιοι απέφευγαν να δίνουν εντολές για ότι ήθελαν να γίνει, διότι το κοριτσάκι αντιδρούσε ειδικά σε οτιδήποτε φαινόταν ότι έχει την μορφή κανόνα στο σπίτι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το ωράριο του φαγητού και του ύπνου. Όταν ρώτησα τους γονείς πόσο καιρό παρατήρησαν τα στοιχεία αυτά, εκείνοι απάντησαν ότι από μικρότερη ηλικία, δύο ετών περίπου, είχε παρουσιάσει τέτοια στοιχεία συμπεριφοράς, αλλά τους τελευταίους μήνες είχαν επιταθεί σημαντικά. Kυρίως δε  το στοιχείο που τους κινητοποίησε περισσότερο ήταν αυτό του φόβου όταν την πλησίαζαν άλλα παιδιά. Ήταν φανερό ότι η μικρή Αποστολία χρειαζόταν το ομοιοπαθητικό της φάρμακο εδώ και πολύ καιρό. Όμως η κινητοποίηση των γονέων εκδηλώθηκε όταν ένα χαρακτηριστικό της μέχρι τότε ιδιοσυγκρασίας της άρχισε να γίνεται εμπόδιο στην ομαλή κοινωνικοποίησή της. Η Αποστολία ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας. Έτσι τα πρώτα χρόνια της ζωής της, ζώντας μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού, το σύμπτωμα του φόβου της προσέγγισης δεν είχε εκδηλωθεί. Αυτό έγινε αντιληπτό και μεταβλήθηκε σε σύμπτωμα όταν το κοριτσάκι έπρεπε πια να συμμετάσχει σε ομαδικά παιγνίδια. Είναι σημείο άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι άλλα σημεία, όπως για παράδειγμα το ότι η Αποστολία αναφερόταν στους γονείς της με τα μικρά και ενίοτε με τα υποκοριστικά τους ονόματα, δεν είχε κινητοποιήσει νωρίτερα τους γονείς.

Έχω δει πολλές πολλά μικρά κορίτσια να βρίσκονται στην κατάσταση Tarentula. Όπως  κάθε φορά, έτσι και στην περίπτωση της Αποστολία με απασχόλησε το ίδιο ερώτημα. Γεννήθηκε  το κοριτσάκι με την ιδιοσυγκρασία της Tarentula ή  αυτή εγκαταστάθηκε σε κάποια χρονική στιγμή της ζωής της; Και αν ναι πότε; Πότε ακριβώς εμφανίστηκαν τα χαρακτηριστικά εκείνα συμπτώματα και σημεία που εξέτρεψαν μία κατά συνθήκη φυσιολογική παιδική συμπεριφορά και την οδήγησαν να εκφράζεται με παθολογικές αιχμές που συνιστούν όμοιο πάθος με το Proving της Tarentula Hispanica;  Για να προσεγγίσω ορθότερα το θέμα, έψαξα με μεγάλη προσοχή να βρω τα κοινά κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά της ζωής των ασθενών που θεραπεύτηκαν με την χορήγηση του συγκεκριμένου φαρμάκου.

Σε πολλές γυναίκες που από το θεραπευτικό αποτέλεσμα επιβεβαιώθηκε ότι αυτό ήταν το κατάλληλο φάρμακο, βρήκα ένα κοινό χαρακτηριστικό στη ζωή τους που ενώ στην αρχή φαινόταν τυχαίο, στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην εγκαθίδρυση της κατάστασης των ασθενών. Το κοινό αυτό γνώρισμα ήταν η ύπαρξη ενός κηδεμόνα, συχνά μίας μητριαρχικής μητέρας ή γιαγιάς που τιμωρεί ή τιμωρούσε ασυστόλως. Πράγματι η Tarentula καταγράφεται στη σχετική ρούμπρικα στο Synthesis: Ailments from punishment.

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να τονίσω, ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να συνταγογραφεί ο Ομοιοπαθητικός ιατρός με μεμονωμένα κριτήρια τέτοιου τύπου. Ακόμα περισσότερο δεν εννοώ ότι όλα τα κορίτσια κάθε μητριαρχικής μητέρας θα χρειαστούν σίγουρα Tarentula σε κάποια φάση της ζωής τους. Τέτοιοι δογματισμοί και λογικοφανείς εξηγήσεις βλάπτουν το επιστημονικό υπόβαθρο της Ομοιοπαθητικής. Πολλές φορές παρατηρήσεις τέτοιου τύπου που αναφέρθηκαν από κάποιους προσεκτικούς συγγραφείς σαν στατιστικά σημαντικές, μετατράπηκαν σε δόγματα από άλλους συγγραφείς οι οποίοι συνηθίζουν να χτίζουν δίπλα και όχι πάνω στο επιστημονικό υπόβαθρο της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Η συνταγογράφηση πρέπει πάντα να ακολουθεί τους νόμους όπως αυτοί εκφράζονται μέσα από το Organon, και πρέπει πάντα να στηρίζεται στην μέγιστη ομοιότητα των συμπτωμάτων και σημείων του ασθενούς τη στιγμή της λήψης ιστορικού με αυτά που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια των provings ή Homeopathic Pathogenetic Trials όπως είναι ο πιο ενδεδειγμένος επιστημονικός όρος. Η καταγραφή αυτής της παρατήρησης, στο βαθμό που είναι στατιστικά σημαντική, ίσως συμβάλλει στην περαιτέρω διερεύνηση του ερωτήματος των πολύπλευρων παραμέτρων που συμβάλλουν στην εγκαθίδρυση της Ομοιοπαθητικής εικόνας που θεωρούμε ιδιοσυγκρασιακή.

Για να επιστρέψουμε στην Αποστολία, η εγκατάσταση της ιδιοσυγκρασίας της Tarentula φαινόταν να σχετίζεται χρονικά με την επαναφορά της μητέρας της στην εργασία της και την καθημερινή πλέον επαφή με μία γιαγιά που ήταν υπερβολικά σκληρή στις τιμωρίες της ακόμα και για ελάχιστες απροσεξίες στο σπίτι.

Η συνταγογράφηση της Tarentula, έφερε αμέσως καρπούς. Η κοινωνική φοβία, η υπερευαισθησία στους ήχους,  η υπερκινητικότητα, η σχεδόν προκλητική συμπεριφορά, ακόμα και τα χρώματα στα ρούχα σταδιακά άλλαξαν, αμβλύνθηκαν εξαφανίστηκαν, δίνοντας τη θέση τους σε συνεχείς ωτίτιδες που έκανε παλιά το παιδί ως βρέφος. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι ύστερα από την επιτυχή αντιμετώπιση των λοιμώξεων με Ομοιοπαθητική θεραπεία,  η  Αποστολία άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα όλη της την επίκτητη «ιδιοσυγκρασία της παθολογίας» της Tarentula. Για πρώτη φορά άρχισε να γίνεται τρυφερή με τους γονείς της, να ενδιαφέρεται για την υγεία τους και να συμπάσχει μαζί τους, να αναζητά απαντήσεις σε ερωτήματα για τα παιδιά των φαναριών, και να δακρύζει στην προσευχή της για αυτά. Οι γονείς γνώριζαν ένα παιδί που δεν το ήξεραν ότι υπήρχε σε αυτή του τη διάσταση. Το παιδί εξέφραζε μία ιδιοσυγκρασία Phosphorus, που ήταν ουσιαστικά πιο κοντά στη φύση του, μόνο που οι γονείς δεν είχαν την ευκαιρία να τη γνωρίσουν ποτέ, λόγω της ψυχικής εκτροπής από τις συνεχείς τιμωρίες που έγινε σε πολύ μικρή ηλικία. Η Ομοιοπαθητική θεραπεία έδωσε στην Αποστολία ξανά πίσω τη φύση της σε διανοητικό και συναισθηματικό επίπεδο.


συνεχίζεται

Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία και τη νόσο (2/5)

Για να γίνουν πληρέστερα κατανοητές οι εξατομικευμένες αντιδράσεις του κάθε οργανισμού σε έναν νοσογόνο παράγοντα, θα πρέπει επίσης να ενταχθούν στα όσα μέχρι τώρα αναφέραμε τα εξής στοιχεία:  1) ο νόμος του Hering, δηλαδή η κατεύθυνση της θεραπείας του οργανισμού και της Ομοιοπαθητικής από τους πιο ευαίσθητους και λιγότερο αναπλάσιμους ιστούς (Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, ανοσοποιητικό), προς τους λιγότερο ευαίσθητους και περισσότερο αναπλάσιμους ιστούς (μυοσκελετικό, δέρμα), 2) η θεωρία των επιπέδων υγείας του ανθρώπινου οργανισμού του Γεωργίου Βυθούλκα ,σύμφωνα με την οποία όσο πιο υψηλό είναι το επίπεδο υγείας ενός οργανισμού, τόσο πιο άμεση και χαρακτηριστική (προκύπτει καθαρή εικόνα ομοιοπαθητικού φαρμάκου) είναι η αντίδραση σε ένα νοσογόνο παράγοντα.

Ιδιοσυγκρασία της παθολογίας

Εάν θα έπρεπε με μία εκλαϊκευμένη πρόταση να συνοψίσουμε τα παραπάνω θα λέγαμε ότι: «Ύστερα από την επίδραση νοσογόνων παραγόντων, η απομάκρυνση από την ελευθερία του νου, της ψυχής και του σώματος που εν υγεία κατέχει δυνητικά ο άνθρωπος από τη σύλληψη  του, μεταβάλλει αντιστοίχως τις ορμόνες και την άμυνά του, συνιστώντας μία νέα, επίκτητη ιδιοσυγκρασία (θέση), περισσότερο ή λιγότερο απομακρυσμένη από την φύση του». Έτσι ο Ομοιοπαθητικός ιατρός συνταγογραφεί πάντα επί της «ιδιοσυγκρασίας της παθολογίας» με όλες τις προεκτάσεις σε ορμονικό, μεταβολικό, και ανοσολογικό επίπεδο.

Από την ανάλυση των περιστατικών του ιατρείου καθίσταται έκδηλο ότι εάν η εκτροπή από τη φύση και η εγκατάσταση της επίκτητης ιδιοσυγκρασίας, έχει γίνει νωρίς σε πολύ μικρή ηλικία, τότε ο ασθενής, ο ίδιος και οι οικείοι του, την εκλαμβάνουν ως υπάρχουσα προσωπικότητα ή νοσηρότητα από πάντα.

Μερικά ενδεικτικά πραγματικά περιστατικά

1. Ζήλεια- Αμυγδαλίτιδες-Πρόωρη ήβη

«Η Φαίδρα  πάντα ζήλευε υπερβολικά από μικρή», λένε οι γονείς ενός οκτάχρονου κοριτσιού με πρόωρη ήβη. Όμως από πότε αλήθεια ζήλευε ; Από δύο μηνών, από οκτώ μηνών, από δύο ετών; Η ζήλια στα παιδιά υπάρχει ως φυσικό στοιχείο της συναισθηματικής τους ωρίμανσης, αλλά τότε δεν εκδηλώνεται υπερβολικά ούτε και συνταγογραφείται.  Η επιμονή της ερώτησης στο ιατρείο, οδηγεί τους γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι η Φαίδρα άλλαξε ιδιοσυγκρασία, και ένα φυσιολογικό μέχρι τότε συναίσθημα, έγινε υπερβολικό, έκδηλο, συνιστώντας παθολογία προς συνταγογράφηση, ύστερα από την αμυγδαλεκτομή στα πεντέμισι χρόνια της. Μέχρι τότε οι υποτροπές αμυγδαλίτιδας, που άρχισαν από τη στιγμή που γεννήθηκε ο αδελφός στα τρία της χρόνια, ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ο οργανισμός του παιδιού για να σωματοποιήσει την αναγκαστική μείωση του ενδιαφέροντος του περιβάλλοντος προς αυτό. Μεταφορικά θα λέγαμε ότι ο οργανισμός συνθηκολόγησε με τον στρεπτόκοκκο, προκειμένου να διατηρηθεί η ψυχο-διανοητική ισορροπία του. Η καίρια παρέμβαση του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου σε εκείνο το σημείο θα απέτρεπε όλα τα υπόλοιπα. Όμως οι συνεχείς αντιβιώσεις κατέστησαν το βακτηρίδιο ανθεκτικό, και μέσα σε δύο χρόνια η αμυγδαλεκτομή ήταν μονόδρομος για τη κλασσική Ιατρική.  Ο χειρουργός ωτο-ρινο-λαρυγγολόγος έχει μείνει με την εντύπωση ότι θεράπευσε ένα ακόμη περιστατικό. Ποτέ δεν έμαθε ότι τώρα το περιστατικό το παρακολουθεί παιδο-ενδοκρινολόγος για μία ραγδαίως εξελισσόμενη πρόωρη ήβη και παιδο-ψυχολόγος για την υπερβολική, έκτοτε, έκφραση ζήλιας.


συνεχίζεται

Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία και τη νόσο (1/5)

Ξεκινάω σήμερα τη ανάρτηση ενός κύκλου πέντε άρθρων πάνω στη κεντρική φιλοσοφία και μέθοδο της ολιστικής ιατρικής και της ομοιοπαθητικής. Αυτά τα άρθρα μου έκανε τη τιμή να μου τα δώσει ο γιατρός ομοιοπαθητικός κος Σπύρος Α. Κυβέλλος.

Ο κος Σπύρος Κυβέλλος είναι Ιατρός, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκπαιδεύτηκε στην Κλασσική Ιατρική σε τμήματα όπως η μονάδα AIDS του Νοσοκομείου Α. Συγγρός, η Νευρολογική Κλινική της Πολυκλινικής Αθηνών, η Ορθοπεδική Κλινική του Νοσοκομείου Άγιος Σάββας και η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Ναυτικού Νοσοκομείου Αθηνών. Στην Ομοιοπαθητική εκπαιδεύτηκε στο Βασιλικό Ομοιοπαθητικό Νοσοκομείου του Λονδίνου, και στην Διεθνή Ακαδημία Κλασσικής Ομοιοπαθητικής που ίδρυσε ο Γεώργιος Βυθούλκας και της οποίας πλέον είναι Γενικός Γραμματέας Έρευνας από το 2003. Εκπροσωπεί την Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής και την Ακαδημία στα όργανα του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Ομοιοπαθητική στο τομέα της Έρευνας. Ασκεί Ομοιοπαθητική Ιατρική επί δεκαετίας, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί και δίνει διαλέξεις σε επιστημονικά συνέδρια. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτο το web site που διατηρεί εδώ.

Αυτό που με συγκίνησε τη πρώτη φορά που γνωρίστηκα με το κο Κυβέλλο είναι η ανθρώπινη επαφή που σου προσφέρει, ότι σε κοιτάει σαν άνθρωπο και όχι σα πελάτη και ο επαγγελματισμός του. Αυτά τα άρθρα δεν είναι καμία προσπάθεια από εμένα να πίσω κανέναν για την ομοιοπαθητική, αλλά μια άποψη για την υγεία και την επίκτητη ιδιοσυγκρασία που προσωπικά με έχει συγκλονίσει μέσα μου εδώ και καιρό και νιώθω ότι είναι σημαντική για όλο τον κόσμο είτε αποδέχεται είτε όχι την ομοιοπαθητική.

Άρθρο 1^ο

Στο άρθρο αυτό θα αναφερθούμε στις βαθύτερες θεραπευτικές διαστάσεις του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου, με γνώμονα το θαυμάσιο ορισμό της υγείας του ανθρώπου όπως εκφράστηκε από τον Γεώργιο Βυθούλκα.  Ας θυμηθούμε για μία ακόμα φορά τον αξεπέραστο αυτό ορισμό:

Η ιδανική Υγεία του Ανθρώπου ορίζεται ως:

Ελευθερία από τον πόνο σε Σωματικό επίπεδο, που οδηγεί σε μία κατάσταση Σωματικής ευεξίας.

Ελευθερία από τα πάθη σε Συναισθηματικό επίπεδο, που οδηγεί σε μία κατάσταση Δυναμικής ηρεμίας.

Ελευθερία από τον εγωισμό σε Διανοητικό επίπεδο, που οδηγεί σε μία κατάσταση Ενοποίησης με την Αλήθεια.

Μονάδα μέτρησης της ανθρώπινης υγείας είναι:

Ο βαθμός της Δημιουργικότητας, ισοδύναμα για το καλό του ατόμου και για το καλό του συνόλου.  (Γ. Βυθούλκας)

Περί Ιδιοσυγκρασίας.  Επίκτητη ή ενδογενής;

Στο πάγιο ερώτημα εάν τελικά υπάρχει ιδιοσυγκρασιακό ομοιοπαθητικό φάρμακο που να προσεγγίζει το βάθος του ψυχισμού του ασθενούς, η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μονολεκτικά.  Εκ του θεραπευτικού αποτελέσματος, γνωρίζουμε ότι πολλές φορές η χορήγηση ενός φαρμάκου που βασίστηκε στα πάγια και αναλλοίωτα ψυχικά, διανοητικά και σωματικά χαρακτηριστικά του ασθενούς, τα οποία ανιχνεύονται εμφανώς κατά τη διάρκεια της ομοιοπαθητικής συνέντευξης και τα οποία ο ασθενής είχε και πριν νοσήσει, οδήγησε σε πλήρη θεραπεία. Από την άλλη μεριά, κάθε ιατρός που ασκεί χρόνια την Ομοιοπαθητική Ιατρική, έχει να παρουσιάσει αρκετά περιστατικά τα οποία δεν ανταποκρίθηκαν θεραπευτικά στην χορήγηση του φαρμάκου εκείνου που κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αποκαλύφθηκε ως το αδιαμφισβήτητο ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο και που θεραπεύτηκαν με ένα από τα λεγόμενα μικρά τοπικά φάρμακα, στην φαρμακολογία των οποίων δεν αναφέρονται ισχυρά ψυχοδιανοητικά συμπτώματα.

Στο άρθρο αυτό και όσο επιτρέπεται στα στενά πλαίσιά του, θα εξετάσουμε, με τη βοήθεια  θεραπευμένων περιστατικών, μερικές ενδεικτικές μόνο παραμέτρους που φαίνονται ότι καθορίζουν την αλλαγή που μπορεί να συντελεστεί στην ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία.

Πώς όμως δημιουργείται η ιδιοσυγκρασία;  Σε ποια ακριβώς χρονική στιγμή της ζωής μας εδραιώνεται; Παραμένει σταθερή ή μεταβάλλεται με την επίδραση ενδογενών και εξωγενών παραγόντων;

Σαν βασική πρώτη απάντηση θα πούμε ότι η μετακίνηση από την ενδογενή (από συλλήψεως) ιδιοσυγκρασία προς την επίκτητη, είναι αυτή που συνιστά έκδηλη και την παθολογία σε διανοητικό και συναισθηματικό επίπεδο του ασθενούς. Η μετακίνηση-ένταση  όμως αυτή σε ψυχικό επίπεδο, θα απορροφηθεί και σε μεταβολικό και σε ανοσολογικό επίπεδο, ώστε να ικανοποιηθεί η ανάγκη του οργανισμού να σωματοποιήσει προκειμένου να διατηρήσει όσο δυνατόν αναλλοίωτο το πνευματικό μας επίπεδο. Η ψυχική λοιπόν παρεκτροπή, που υποδηλώνεται σύμφωνα με τον πάνω ορισμό υγείας από την έλλειψη ελευθερίας σε συναισθηματικό (ανάπτυξη παθών) και σε διανοητικό (ανάπτυξη στρεβλωμένου-επίκτητου εγώ) θα μετουσιωθεί σε αλλαγή των ισορροπιών των νευροδιαβιβαστών (σεροτονίνη, ντοπαμίνη, κατεχολαμίνες), στη συνέχεια θα επηρεάσει τον άξονα υποθάλαμος-υπόφυση –επινεφρίδια και αυτός  με τη σειρά του την κυτταρική και ανοσολογική απάντηση του οργανισμού στα εξωτερικά ερεθίσματα (χαμηλό ή υψηλό ανοσοποιητικό σύστημα). Αυτό είναι ένα απλοϊκό μοντέλο που όμως δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, δεδομένου ότι τα επιστημονικά ιατρικά δεδομένα  που μπορούν να το στηρίξουν είναι πάρα πολλά, αλλά δυστυχώς ασύνδετα στην κλασσική Ιατρική. Για παράδειγμα μεμονωμένες μελέτες που συνδέουν την αλλαγή εγκεφαλικών επιπέδων σεροτονίνης του (της νευρο-ορμόνης που συνδέεται με το βίωμα της ευτυχίας) και της παραγωγής T-λεμφοκυττάρων έχουν δημοσιευτεί εδώ και πολλά χρόνια και μπορούν να βρεθούν άμεσα, από όποιον τις αναζητήσει σε ιατρικές βιβλιοθήκες στο διαδίκτυο.

Εάν όμως όντως ο άξονας 

Νευρο-                 Ενδόκρινο-                 Μεταβολικό-                 Ανοσοποιητικό

λειτουργεί, στον ανθρώπινο οργανισμό, ώστε τα έντονα ψυχικά συναισθήματα (έλλειψη ελευθερίας, ύπαρξη παθών και εγωισμού) να αποφορτίζονται σε σωματικό επίπεδο, τότε  είναι βέβαιον ότι, αντιστοίχως, οποιαδήποτε παρέμβαση στα υπόλοιπα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού, θα μπορούσε  να ενισχύσει, να μειώσει ή να καταργήσει αυτή την ψυχική αποφόρτιση, ανάλογα με το είδος της.  Σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο σημείο θα έπρεπε η συμβατική ιατρική να είναι πιο προσεκτική στη διαφύλαξη των ποιοτικών ψυχικών παραμέτρων των ασθενών, αλλά αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με την ενοποιημένη σκέψη περί της ανθρώπινης ύπαρξης ως «Όλον» και όχι με την ασύνδετη θεραπευτική παρέμβαση ανά όργανο ή ανά σύστημα. Αντιθέτως στην Ομοιοπαθητική Ιατρική επιχειρείται η ενίσχυση της όμοιας προσπάθειας που κάνει αγωνιωδώς ο οργανισμός να επιβιώσει, πρωτίστως ως ανώτερο πνευματικό ον και δευτερευόντως ως σώμα.

Εν τέλει από το μοντέλο αυτό,  προκύπτουν παρατηρήσεις που ενισχύουν και  σε μεγάλο βαθμό τους νόμους της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής αλλά και διεπιστημονικές αναφορές περί της πραγματικής διάστασης του ανθρώπινου οργανισμού ως ψυχο-σωματική οντότητα.

Μερικές είναι οι πιο κάτω:

• Ο οργανισμός προσπαθεί να αποσυμπιέσει την ένταση από διανοητικό και συναισθηματικό επίπεδο, προς το σωματικό.

• Η Ομοιοπαθητική θεραπευτική κρίση στην έναρξη της θεραπείας είναι ένδειξη της κινητοποίησης του οργανισμού προς τη σωστή κατεύθυνση.

• Η ύπαρξη ψυχικών διαταραχών ύστερα από χημική παρέμβαση στο σωματικό επίπεδο, είναι αποτέλεσμα αναίρεσης της αυτό- θεραπευτικής προσπάθειας του οργανισμού που έχει εν τη γενέσει του.

• Η αυτό-θεραπευτική προσπάθεια του οργανισμού έχει σαν πρωταρχικό στόχο την διανοητική θεραπεία - αποκατάσταση και μετά τη σωματική.


συνεχίζεται

Βιβλίο: Βάδιζε Υγιαίνων

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

"Οι περισσότεροι άνθρωποι αποδίδουμε τις αρρώστιες μας στην τύχη. Επικροτούμε μέ ενθουσιασμό και αποδεχόμεθα το βϊοιατρικό πρότυπο της σύγχρονης δυτικής ιατρικής μόνο επειδή φοβούμεθα τήν κριτική του τρόπου ζωής μας καί μήπως αναγκασθούμε να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας καί αναζητούμε το μαγικό τέχνασμα πού θα αποκαταστηση τή διασαλευμένη υγεία μας από τους ιατρούς, τήν ιατρική τεχνολογία καί τα φάρμακα. Αλλά γίνεται ολο καί περισσότερο εμφανές ότι αρρωσταίνουμε επειδή μας εξοντώνει ή δουλειά μας καί ή απραξία της σχόλης μας καί επειδή προσπαθούμε να λειτουργήσουμε μέ τρόπο ενάντια στή φύση μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις καί στις γενικότερες επιδιώξεις μας.

Είναι ανάγκη να κατανοήσουμε τον τρόπο μέ τον οποίο λειτουργούν ή υγεία καί ή αρρώστια σ' έναν πολιτισμό. Η αρρώστια μπορεί να είναι μια μεταμφιεσμένη ευλογία, γιατί μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε τή ζωή μας καί το σύστημα άξιων καί νά αλλάξουμε τον τρόπο πού έργαζόμεθα καί διασκεδάζουμε.

Υγεία δεν είναι ή απουσία κάποιων ενοχλητικών συμπτωμάτων, άλλα μια πολυδιάστατη κατάσταση πού συμπεριλαμβάνει απόλυτα άλληλοεξαρτημένες φυσικές, ψυχικές, διανοητικές, κοινωνικές καί υπαρξιακές διαστάσεις."

Βάδιζε υγιαίνων - π. Φιλόθεος Φάρος, εκδόσεις Αρμός

Πώς να γιατρεύουμε σώμα και ψυχή

Ένα πολύ χρήσιμο για όλους μας άρθρο, συνέντευξη Θανάση Δρίτσα, Καρδιολόγου στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, στο iatronet.gr:

Συνέντευξη στη Σοφία Νέτα

Ο Θανάσης Δρίτσας, MD, FESC, Καρδιολόγος στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, είναι παράλληλα και συνθέτης, πρωτοπόρος στις κλινικές εφαρμογές και την έρευνα στο αντικείμενο των εφαρμογών της μουσικής στην ιατρική, δημιουργός της ομάδας εργασίας Ψυχοκοινωνικής Καρδιολογίας & Ποιότητας Ζωής της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας. Σύμφωνα με τον κ. Δρίτσα κάθε ασθενής πρέπει να εξετάζεται από το γιατρό και ως αυτόνομη προσωπικότητα, σε μία ολιστική αντιμετώπιση του προβλήματός του:

Ποιός είναι τελικά ο σύγχρονος ρόλος του γιατρού σήμερα και πώς επηρεάζει το ρόλο του γιατρού η ανάπτυξη της νέας βιοιατρικής τεχνολογίας;

Ο κλινικός γιατρός έχει απωλέσει πλέον τις επικοινωνιακές του ιδιότητες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι η επικοινωνία γιατρού-ασθενή και η επικοινωνία αυτή είναι κάτι το οποίο δεν διδάσκεται στις ιατρικές σχολές συστηματικά. Οι γιατροί δεν ρωτούν, δεν εξετάζουν, δεν βάζουν τα χέρια τους πάνω στον άρρωστο, δεν ακούν καθόλου τον άρρωστο. Διακόπτουν την διήγηση του ασθενή και βιάζονται να παραγγείλουν παρακλινικές εξετάσεις για να καταλήξουν σε μια διάγνωση.

Στη χώρα μας, η εκπαίδευση των γιατρών είναι εξαιρετικά ανομοιογενής και γίνεται με έλλειψη κατευθυντηρίων οδηγιών και χωρίς σαφείς στόχους, γεγονός το οποίο συμβάλλει σε περαιτέρω επιδείνωση της επικοινωνίας γιατρού ασθενούς. Επίσης, η πληθώρα των γιατρών στην Ελλάδα συμβάλλει στην ταλαιπωρία των ασθενών με παραγγελία άχρηστων εξετάσεων σε άτομα με ασήμαντα προβλήματα υγείας στα πλαίσια εμπορικής εκμετάλλευσης από κυκλώματα πολλαπλών ειδικοτήτων, αυτό που απλά εκφράζει ο λαός με τη φράση ‘από τον Άννα στον Καιάφα’.

Ο κλινικός γιατρός υποβαθμίζεται ως ‘πρόσωπο’ αν θέσει το ρόλο του απόλυτα στην υπηρεσία της τεχνολογίας και σταματήσει να επικοινωνεί με τον άρρωστο. Ο γιατρός πρέπει να θεραπεύσει τον συγκεκριμένο ασθενή και όχι την ασθένεια. Οι γιατροί πρέπει να ξαναβρούν μέσα τους το ρόλο του θεραπευτή (healer) που προσεγγίζει τον άρρωστο συνολικά, όπως ακριβώς το έθεσε και ο Ιπποκράτης. Η τεχνολογία είναι εκεί για να συμπληρώνει την ιατρική πράξη και όχι να την υποκαθιστά. Την μεγαλύτερη σημασία πάνω από όλα έχουν οι προθέσεις, οι επιλογές και η ελεύθερη βούληση των ασθενών μας.

Στην υποβάθμιση του ρόλου του γιατρού και στην προβληματική επικοινωνία του με τον άρρωστο έχει συνεισφέρει και η κακή γενική παιδεία των σημερινών νέων γιατρών, με εξαιρέσεις πάντα, οι οποίοι στρέφονται νωρίς σε πολύ εξειδικευμένα αντικείμενα και έτσι χάνουν το δάσος χάριν του δέντρου. Η γλώσσα και το λεξιλόγιό τους είναι πολύ φτωχό και στον γραπτό και στον προφορικό λόγο και αυτό παραβλάπτει και την επικοινωνία με τον άρρωστο που πολλές φορές είναι άτεχνη, συντομότατη και στοιχειώδης. Μην ξεχνάμε ότι η κλινική ιατρική είναι και τέχνη και ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της θεραπείας βασίζεται στο χτίσιμο της εμπιστοσύνης γιατρού- ασθενούς.

Ο γιατρός πρέπει να είναι θεραπευτικός και ως πρόσωπο. Είναι εξαιρετικά άστοχο να επιλέγονται αυτοί που θα γίνουν κλινικοί γιατροί με βάση την επίδοση σε μαθήματα των πανελλήνιων εξετάσεων. Τα πιο σημαντικά στοιχεία για επιτυχή επιλογή αυτών που θα γίνουν γιατροί πρέπει να είναι η αγάπη στον πάσχοντα άνθρωπο, η υπομονή και η επιμέλεια λόγω της μεγάλης διάρκειας των σπουδών και η επικοινωνιακή προσωπικότητα.

Ποιός είναι ο ρόλος της μουσικής και της μουσικοθεραπείας στην ιατρική σήμερα;

Η μουσικοθεραπεία σήμερα είναι μια παγκόσμια αποδεκτή επιστήμη ως συμπλήρωμα της κλασσικής ιατρικής. Χρησιμοποιείται στο νοσοκομείο αλλά και σε ατομική βάση στο σπίτι. Η χρήση της μουσικής βοηθάει ιδιαίτερα ομάδες ασθενών που έχουν μεγάλο στρες, όπως ασθενείς που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας, μονάδες νεογνών και πρόωρων βρεφών, μονάδες παρηγορητικής φροντίδας και ασθενείς με καρκίνο τελικού σταδίου.

Η μουσική μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο αναισθησίας για την ανακούφιση του πόνου κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων. Στις ΗΠΑ, η μουσικοθεραπεία ξεκίνησε δειλά-δειλά στο τέλος της δεκαετίας του ’50 και σήμερα στα περισσότερα νοσοκομεία των ΗΠΑ εργάζονται μουσικοθεραπευτές και μάλιστα με εξιδικεύσεις κατά ιατρική ειδικότητα. Η σύγχρονη απεικονιστική τεχνολογία του εγκεφάλου (PET SCAN) έχει βοηθήσει στην κατανόηση της αντίληψης της μουσικής και του μουσικού συναισθήματος από τον ανθρώπινο εγκέφαλο, έτσι ώστε να έχουν αποσαφηνισθεί τα νευρικά δίκτυα, τα οποία σχετίζονται με την αντίληψη και την αναπαραγωγή της μουσικής σε σχέση π.χ με τον λόγο ή τον μη μουσικό ήχο.

Οι περισσότεροι νευροεπιστήμονες συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι η μουσική αντίληψη και η μουσική έκφραση αποτελούν ξεχωριστό γνώρισμα του ανθρώπινου είδους, το οποίο βοήθησε ουσιαστικά και στην εξέλιξη του είδους. Αυτό αποτελεί και μια δικαίωση της αρχαίας ελληνικής σοφίας σήμερα (Πλάτων, Αριστοτέλης, Ιπποκράτης) που πίστευε στον ιερό ρόλο και τη θεραπευτική αξία της μουσικής. Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιούσε συστηματικά μουσική στα Αρχαία Ασκληπιεία. Μέσα από τη μουσική ο γιατρός απευθύνεται και θεραπεύει τον ασθενή ως ‘πρόσωπο’ και κρατά πάλι στα χέρια την Ορφική λύρα όπως και οι αρχαίοι γιατροί. Εξάλλου, ο Ορφέας όπως και ο Απόλλων είναι σύμβολα ιατρών και μουσικών που επιστρατεύουν την θεραπευτική δύναμη της μουσικής.

Αναφέρεται πολύ συχνά τελευταία ότι η ψυχική διάθεση και η συναισθηματική μας κατάσταση αντανακλούν στη σωματική μας υγεία, ιδιαίτερα στο καρδιαγγειακό μας σύστημα. Πόσο αλήθεια είναι αυτό;

Γνωρίζουμε σήμερα ότι το στρες, ιδιαίτερα το εργασιακό, η κατάθλιψη, η κρυμμένη επιθετικότητα, η θυμώδης προσωπικότητα αυξάνουν πολύ την πιθανότητα να πάθουμε στεφανιαία νόσο. Και αυτά τα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά αποτελούν ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου πέραν των κλασσικών που όλοι γνωρίζουμε, όπως π.χ η υψηλή χοληστερόλη, το κάπνισμα, ο διαβήτης, η υπέρταση. Σε αυτά όλα θα πρέπει να προστεθεί και η κοινωνική-οικονομική ανισότητα. Το άνοιγμα δηλαδή της ψαλίδας που συμβαίνει τώρα στις αναπτυσσόμενες χώρες αλλά και σε ΗΠΑ-Ευρώπη επιβαρύνει την υγεία του καρδιαγγειακού συστήματος των φτωχότερων τάξεων. Οι μαχόμενες τάξεις για το μεροκάματο παθαίνουν πιο συχνά έμφραγμα σήμερα παρά πριν από τον πόλεμο.

Πριν από τον πόλεμο πάθαιναν έμφραγμα πιο συχνά οι πλουσιότερες τάξεις, ίσως γιατί ακολουθούσαν τότε ένα διαιτολόγιο πιο πλούσιο σε λιπαρά σε σχέση με τις φτωχές τάξεις που έτρωγαν τότε περισσότερα φρούτα και λαχανικά. Οι πλουσιότερες τάξεις σήμερα έχουν λιγότερο εργασιακό στρες και γενικά κάνουν καλύτερη πρόληψη –πχ καπνίζουν λιγότερο και ασκούνται περισσότερο-σε σχέση με τους φτωχότερους. Αυτό μπορεί να οφείλεται και στο υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο που εξασφαλίζει το υψηλότερο εισόδημα. Ακόμη, η ανάπτυξη κατάθλιψης σε ασθενείς μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου αυξάνει σημαντικά την μελλοντική θνητότητα από στεφανιαία νόσο και την πιθανότητα νέου εμφράγματος. Η κατάθλιψη, δυστυχώς, αναμένεται ότι θα αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα υγείας στα επόμενα 50 χρόνια.

Ποιες είναι οι σκέψεις σας και οι συμβουλές για το μέλλον;

Δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του πλανήτη και το περιβάλλον. Πρέπει όλοι να εργασθούμε άμεσα βάζοντας ο καθένας το λιθαράκι του πάνω στο οικολογικό ζήτημα. Με απογοητεύει το γεγονός ότι επιδεινώνονται οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες στα πλαίσια της επικράτησης-δυστυχώς-της ιδέας ότι η υγεία δεν είναι κοινωνικό αγαθό αλλά αποτέλεσμα μόνο ιδιωτικής φροντίδας. Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή τείνει να επικρατήσει η αμερικανική κοσμοθεωρία για την υγεία. Δηλαδή θα επιβιώσουν όσοι έχουν χρήματα και οι υπόλοιποι ή θα πεθάνουν η θα ζήσουν με μεγάλα προβλήματα υγείας. Νομίζω ότι αυτό το κερδοσκοπικής έμπνευσης μοντέλο είναι το ίδιο που θα καταστρέψει τον πλανήτη και τη φύση γύρω μας. Οφείλεται στην αποθέωση του ‘ατομικισμού’ και στην προτεραιότητα των ατομικών αξιών σε σχέση με τις κοινωνικές, αποτέλεσμα της έξαψης του φιλελευθερισμού. Όμως, επειδή ο άνθρωπος είναι ευφυής αλλά όχι σοφός, το μοντέλο αυτό είναι επικίνδυνο όχι μόνο για την υγεία και την επιβίωση του ανθρώπου αλλά όλων των εμβίων όντων στον πλανήτη γη.

Κατά τα άλλα, κάποιες οδηγίες για καλύτερη πρόληψη στο μέλλον, πιστεύω είναι οι παρακάτω: αισιόδοξη σκέψη, δημιουργική στάση ζωής, περισσότερο τραγούδι και χορός, περισσότερα φρούτα και λαχανικά, λιγότερο αυτοκίνητο και περισσότερο ποδήλατο, μεγαλύτερη χρήση σε μέσα μαζικής μετακίνησης, πολύ περπάτημα, γεύματα σε μικρό πιάτο, να βλέπουμε συχνά τους ανθρώπους που αγαπάμε, κατάργηση πιστωτικών καρτών, κίνηση και αγορές με μετρητά και ότι έχει η τσέπη μας, επιστροφή σε κατανάλωση λίγων και απαραίτητων, στροφή σε πνευματικές αξίες, βιβλία, διάβασμα, καλλιτεχνική δραστηριότητα, περισσότερο ελεύθερο χρόνο με τα παιδιά και τους ανθρώπους μας. Η ποιότητα ζωής μας σήμερα κρίνεται από τον ελεύθερο χρόνο μας. Όλα αυτά μειώνουν το στρες και τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες που αναφέραμε πριν και βελτιώνουν την υγεία μας. Και πάνω από όλα, όσο λιγότερα χρέη και δεσμεύσεις έχουμε, τόσο περισσότερο ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε. Και όταν είμαστε και νιώθουμε ελεύθεροι, τότε θα είμαστε και υγιείς.

Marketing, iPhone App και καρκίνος του μαστού

Ένα βίντεο που αποδεικνύει ότι και για τα πιο ευαίσθητα και ιδιαίτερα θέματα του ανθρώπου, το σωστό marketing και η καινοτομία μπορεί να λειτουργήσει μόνο θετικά για τον άνθρωπο..!

Η δημιουργία της σκέψης (λίγο από βιολογία)

Εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου άνετος και έκανα τη δουλειά μου ξαφνικά μια άσχετη σκέψη ήρθε στο μυαλό μου "έκλεισα το θερμοσίφωνα στο σπίτι μου;". Τη κράτησα λίγο για να θυμηθώ τις κινήσεις που έκανα πριν φύγω το πρωί από το σπίτι μου, αλλά ξαφνικά άρχισαν να πετάγονται και άλλες άσχετες σκέψεις... "τι ωραία η μαρμελάδα που έφαγα το πρωί", "το βιβλίο που έχω πάνω στο γραφείο μου έχει ωραίο εξώφυλλο", "ένα παρόμοιο βιβλίο είχε και ο φίλος μου ο Αλέξανδρος", "που να είναι τώρα ο Αλέξανδρος", "μου μάθαινε κιθάρα πριν 4-5 μήνες, αλλά τη παράτησα ο βλάκας", "τελικά δε κάνω για κιθάρες και τέχνες γενικότερα", "μ' αρέσει όμως να παρατηρώ πίνακες ζωγραφικής", "ωραία είχα περάσει στη Μαδρίτη με το φίλο μου το Joaquin. Πήγαμε και στο μουσείο του Picasso", "στο Λονδίνο που είχα γνωρίσει τον Joaquin ήταν τόσο όμορφα", "έχει πολύ ακριβά εισιτήρια το μετρό του Λονδίνου", "εδώ στην Ελλάδα το μετρό είναι πολύ μικρό".

Όπα όπα... για μισό λεπτό... εγώ έκανα μια δουλειά εδώ στο γραφείο μου και σκεπτόμενος το θερμοσίφωνα του σπιτιού μου έφτασα να κάνω οικονομική κριτική στο μετρό της Αθήνας. Για να επανέλθω λίγο στη δουλειά μου...

Πόσες σκέψεις κάθε μέρα δε περνάνε από το μυαλό μας εκεί που καθόμαστε στο γραφείο μας, οδηγάμε, συζητάμε, πίνουμε καφέ; Και γιατί συμβαίνει αυτό; Και τι τις κάνουμε αυτές τις σκέψεις; Γιατί αυτές οι σκέψεις μας δημιουργούν συναισθήματα; Και γιατί αυτά τα συναισθήματα μας αποσυντονίζουν; Εμείς ελέγχουμε τις σκέψεις μας ή οι σκέψεις μας εμάς; Μπορούμε να ελέγχουμε αυτές τις σκέψεις που πετάγονται ξαφνικά στο μυαλό μας; Τι είναι ο θετικός τρόπος σκέψης;

Όλα αυτά τα ερωτήματα μου έφεραν στο μυαλό ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πρόσφατα (Mind Power: Change Your Thinking, Change Your Life, by James Bork) στο σπίτι της φίλης μου Mary Luz στη Μαδρίτη (μέσα σε 2 ώρες) για τη δύναμη του μυαλού μας και αν το ελέγχουμε εμείς ή μας ελέγχει αυτό.

Για να ξεκινήσουμε, λοιπόν, με κάποια βασικά μαθήματα βιολογίας:

Όλα ξεκινάνε με μια σκέψη που κάνουμε εμείς, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, αλλά πάντα εμείς τη δημιουργούμε.

Αυτό που είναι σημαντικό να ξέρουμε όλοι μας είναι ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν ηλεκτροχημική δραστηριότητα στον εγκέφαλό μας. Πώς συμβαίνει αυτό; Το σύστημά μας αποτελείται από δύο στοιχεία:

1. Το νευρικό σύστημα (ηλεκτρικό)

2. Το ενδοκρινικό σύστημα (χημικό)

Ο εγκέφαλός μας αποτελείται από νευρώνες (νευρικά κύτταρα). Περίπου 100 δισεκατομμύρια από αυτά, τα οποία μοιάζουν με μικρά δεντράκια όπως στη φωτογραφία από πάνω και τα οποία συνεχώς δημιουργούν νέα "κλαδάκια", που ονομάζονται δενδρίτες. Το νευρικό κύτταρο λαμβάνει το μήνυμά του μέσω των δενδριτών. Όσο μεγαλύτερος ο αριθμός των δενδριτών του νευρώνα τόσο πιο πολλές συνδέσεις έχει με τους νευρώνες γύρω του και τόσο πιο προσβάσιμη και πιο εύκολο να εξαπλωθεί μια σκέψη που δημιουργείται. Οι δενδρίτες, επίσης, συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης, μεταφοράς και παγίωσης της σκέψης και των πληροφοριών γύρω από αυτή.

Είναι σημαντικό εδώ να σημειώσουμε ότι εφόσον το νευρικό μας σύστημα απλώνεται σε ολόκληρο το σώμα μας, οι σύνδεσμοι μεταξύ των νευρώνων και των δενδριτών δημιουργούν ένα τεράστιο δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικών σημάτων (και των επακόλουθων συναισθημάτων αυτών) σε όλο μας το σώμα. Αυτό το δίκτυο φτάνει σε όλα τα ζωτικά μας όργανα μέσω της σπονδυλικής στήλης και απευθείας, όπως στους μυς μας, τη καρδιά μας, το στομάχι μας, τα γενετικά μας όργανα και δημιουργεί αυτό που ονομάζουμε νευρικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος.

Άμεσα συνεργαζόμενο με το νευρικό μας είναι το ενδοκρινικό μας σύστημα, το οποίο αποτελείται από μικρά όργανα σε όλο μας το σώμα, τους αδένες, τα οποία εκκρίνουν διάφορες ορμόνες στη ροή του αίματος. Πρέπει να γνωρίζουμε σε αυτό το σημείο την ύπαρξη των επινεφρίδιων αδένων οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη φυσική μας αντίδραση σε κάθε μα σκέψη (σωματική αντίδραση). Ο αδένας που ελέγχει με τη σειρά του τα επινεφρίδια είναι η υπόφυση του εγκεφάλου - ένας πολύ μικρός αδένας στη βάση του εγεφάλου μας. Η υπόφυση είναι ουσιαστικά το "φαρμακείο" του εγκεφάλου μας - ανοιχτό 24 ώρες 7 μέρες την εβδομάδα - και περιβάλλεται από τον υποθάλαμο.

Για να απλοποιήσουμε το τρόπο λειτουργίας της ηλεκτροχημικής διαδικασίας: ο νευρώνας στέλνει ένα ηλεκτρικό σήμα (σκέψη) στον άξονά του (το μακρύ τμήμα του νευρώνα) και αρχίζει να εκκρίνει χημικές ουσίες (νευροδιαβιβαστές). Αυτοί οι νευροδιαβιβαστές αρχίζουν και "κολυμπάνε" μέσα στο υγρό του εγκεφάλου προς τους δενδρίτες των κοντινών νευρώνων. Όταν οι δενρίτες "παραλάβουν" τους νευροδιαβιβαστές δημιουργούν με τη σειρά τους νέες ηλεκτρικές αντιδράσεις και και αυτές με τη σειρά τους ακολουθούν την ίδια πορεία που περιγράψαμε πριν.

Με κάθε σκέψη που παράγουμε στον εγκέφαλό μας και κάθε συναίσθημα που ακολουθεί από αυτή (πάντα το συναίσθημα ακολουθεί τη σκέψη) παράγονται χημικές ουσίες μέσα μας οι οποίες πάνε σε όλο σχεδόν το σώμα μέσω του ενδοκρινικού και της ροής του αίματος. Οι σκέψεις μας δημιουργούνται στο στεφανιαίο σύστημα του εγκεφάλου στο προμετωπιαίο φλοιό και το οποίο είναι μέρος του ενδοκρινικού συστήματός μας.

Το συμπέρασμα αυτής της ανάλυσης είναι, λοιπόν, ότι εμείς αποκλειστικά και συνειδητά μπορούμε και ελέγχουμε τη δημιουργία και εξάπλωση μιας σκέψης και των συναισθημάτων που αυτή προκαλεί.

Όπως πάμε στο γυμναστήριο και γυμνάζουμε τα μυικά μας κύτταρα να κάνουν μια συγκεκριμένη λειτουργία, έτσι μπορούμε και να γυμνάσουμε τα νευρικά μας κύτταρα να δημιουργούν θετικές σκέψεις ή ακόμα και όταν δημιουργούμε αυθόρμητα ή υποσυνείδητα αρνητικές να τις μπλοκάρουμε. Έτσι και αλλιώς, μια σκέψη δεν αλλάζει τη πραγματικότητα. Αυτό που την αλλάζει είναι οι ενέργειές μας.

Και απαντώντας στη φίλη μου την Ανθή, θα πω ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να το κάνουμε όλοι μαζί αυτό για να μη δούμε χειρότερα από κάποιες αυτοκτονίες που έγιναν στη Κρήτη από το άγχος και τη κατάθλιψη του κόσμου που προκαλεί η κατάσταση γύρω μας.

Αν μεταφέρουμε συνεχώς όλοι μας στους γύρω μας απλά θετικά μηνύματα όλοι ξαφνικά θα αρχίσουμε να χαμογελάμε περισσότερο. Αυτό δεν αλλάζει την οικονομική κρίση γύρω μας, αλλά αλλάζει τη ψυχολογία μας και τη διάθεσή μας να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ζωής.

συνεχίζεται