Για μια άλλη όψη..!

Όλοι σε ένα βαθμό έχουμε το πρόβλημά μας, την αναπηρία μας..! Βλέποντας αυτό το βίντεο του σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Άλλη Όψη, μόνο χαρά, αισιοδοξία και δύναμη να συνεχίζεις μπορείς να νιώσεις μέσα σου..!

Η «Άλλη Όψη» οργανώνεται και λειτουργεί αποκλειστικά με εθελοντές.

Βασική δράση της «Άλλης Όψης» είναι η οργάνωση και υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για ανθρώπους με κινητική αναπηρία. Κύριος στόχος των εκπαιδευτικών προγραμμάτων είναι η απόκτηση υψηλότερου επιπέδου αυτονομίας των συμμετεχόντων με κινητική αναπηρία, μέσω της ομότιμης υποστήριξης και συστηματικής εξάσκησης.

Μέχρι σήμερα, η «Άλλη Όψη» έχει πραγματοποιήσει πέντε εκπαιδευτικά προγράμματα.

Επιπλέον, από τα μέσα του 2010, η «Άλλη Όψη» διοργανώνει δράσεις για την προώθηση και ανάπτυξη του αθλήματος Ράγκμπι με Αμαξίδιο στην Ελλάδα. Το Ράγκμπι με Αμαξίδιο είναι ένα δυναμικό Παραολυμπιακό άθλημα που απευθύνεται αποκλειστικά σε ανθρώπους με τετραπληγία. Μέχρι πρότινος, ήταν ένα άγνωστο άθλημα στην Ελλάδα, όμως πλέον εξελίσσεται ταχέως προσελκύοντας μεγάλο ενδιαφέρον. Στα πλαίσια της δράσης πραγματοποιούνται τακτικές προπονήσεις της ομάδας Ράγκμπι με Αμαξίδιο στην Αθήνα, στους χώρους του Δημοτικού Γηπέδου Γλυφάδας.

Μπορείτε και εσείς να δηλώσετε συμμετοχή στο έργο τους εδώ. Δε χρειάζεται καμία ειδική γνώση, μόνο διάθεση και χαρά..!

Βιβλίο: "H λογική της παράνοιας", Στέλιος Ράμφος

«Ασ΄ τους άλλους. Εσύ ο ίδιος, που ευθύνεσαι; Τι προσάπτεις στον εαυτό σου; Από εκεί θα βρεθούν τα υπόλοιπα. Όσο αυτό δεν γίνεται, η κρίση θα παρατείνεται, το σάπισμα θα βαθαίνει και τα φαινόμενα της ανομίας θα γίνονται πιο άγρια. Ψυχή έχουμε· δεν έχουμε κατανόηση του εαυτού μας. Άλλο να είσαι έξυπνος και άλλο να κατανοείς. Η κατανόηση είναι ένας βαθμός πάνω από την εξυπνάδα και την γνώση· είναι μία ευαισθησία βαθύτερη, η οποία έχει να κάνει με το κατά πόσο βγαίνουμε από τον εαυτό μας. Παριστάνουμε ή νομίζουμε ότι είμαστε πολύ κοινωνικοί, ενώ στο βάθος έχουμε έναν συναισθηματικό εγωκεντρισμό που μας οδηγεί σε ναυάγια και καταθλίψεις. Ενδιαφέρει αυτή την ώρα της κρίσεως να κοιταχτούμε απ’ έξω. Τι σημαίνει «απ’ έξω»; Σημαίνει αντί να παίρνουμε θέσεις, να κατανοούμε. Έτσι και στον εαυτό μας θα μένουμε και θα ισορροπούμε. Αντίθετα, εμείς καθρεφτιζόμαστε στις επιθυμίες μας, δηλαδή δεν κοιταζόμαστε πουθενά. Υπάρχει περίπτωση να βρεθούμε;" - "H λογική της παράνοιας", Στέλιος Ράμφος (Αρμός)

Πατρίδα

Λοιπόν,

αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει

σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός

Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι

και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.

Μα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν

ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν

Ήμουν εγώ στη φωτιά, ήμουν εγώ η φωτιά

είδα το τέλος με τα μάτια ανοικτά.

Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη «φυλή» και τη «ράτσα»

προδομένη από μέσα, απ τους πιο πατριώτες

Να χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με τ όπλο στο στόμα

Τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή.

Κάτω από ένα τραπέζι το θυμάμαι σαν τώρα 

με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα

είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες

Μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.

«Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν!

Τι ωραία που πέφτουν...»

Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ τη Σμύρνη

στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα

κι ο άλλος, Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο

στα είκοσι επτά του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί.

Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία

στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ άδειο ξενοδοχείο

Αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι

αύριο θα τραγουδάμε στης πλατείας τη γιορτή.

Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης

είδα τα χέρια, τα πόδια πεταμένα στη γη

είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο

κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική

Εδώ στην άσχημη πόλη που απ την ανάγκη κρατιέται

ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπας ζητάει

Ολυμπιάδες κι η χώρα ένα γραφείο τελετών

θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ.

Τους είχα δει να γελάνει οι μπάτσοι κι απ την Ομόνοια

να πετάν δακρυγόνα στο πυροσβεστικό

Στο παράθυρο εικόνισμα, άνθρωποι σαν λαμπάδες

και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό.

Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη Γραμμή

για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα

Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη

ο Σολωμός με Armani και η καρδιά ανοιχτή.

Δε θέλω ο εαυτός μου να ναι τόπος δικός μου

ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη η γη

Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου

ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.

Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας

του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα

διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού

τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο

Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής

έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς

μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω

δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Και όμως έτσι είναι..!

Οι περισσότεροι Έλληνες ζουν:

1. με αξίες μερικότητας και έλλειψη πραγματικής κοινωνικής ευθύνης και εμπειρίας.

2. κάνουν το συναίσθημά τους αλήθεια τους και ζητούν να γίνει αλήθεια όλων των άλλων ("η συναισθηματική πραγμάτωση του απολύτου", όπως αναφέρει ο ομιλητής).

3. ζητούν την ευχαρίστηση του τώρα έναντι του σωστού για όλους.

4. είναι ακόμα στη φάση του παιδικού τους ψυχισμού, διαμορφώνουν χαρακτήρα βάση των άλλων και όχι βάση του μέσα τους.

5. δεν είναι αληθινά και πραγματικά αυτόνομοι ("παίρνουν τον εαυτό τους από τους άλλους και όχι από μέσα τους", όπως αναφέρει ο ομιλητής).

Όλα αυτά τα έχω βιώσει πολύ βαθιά μέσα μου, τα έχω δεχτεί πολύ από πολλούς ανθρώπους του στενού και ευρύτερου κύκλου μου, τα έχω κάνει και εγώ ο ίδιος και δυστυχώς τα βλέπω ακόμα γύρω μου σε ανθρώπους κάθε ηλικίας (και ακόμα πιο δυστυχώς, σε αυτούς που τώρα αγωνίζονται, υποτίθεται, για την αλλαγή).

Αν ο σύγχρονος Έλληνας δε δει βαθιά μέσα του, κατάματα, ποιος είναι, τι θέλει, τι λάθη έχει κάνει ο ίδιος, τι μπορεί να κάνει ο ίδιος για να διορθωθεί, αν δε γίνουν αυτά, δε θα αλλάξει τίποτα και ποτέ.

Και δυστυχώς, πολύ λίγοι έχουν καταλάβει αυτά τα πράγματα. Γιατί όλα αυτά έχουν μέσα τους το πόνο. Ο πόνος που θα έρθει όταν κάποιος δει το δικό του μέρος της ευθύνης και καταλάβει ο ίδιος πιο μερίδιο του αναλογεί σε όλα αυτά.

Δυστυχώς και πάλι, η σχέση του Έλληνα με το πόνο είναι καθαρά ιατροφαρμακευτική - "πονάει δόντι, βγάζω δόντι". Δεν αναρωτιέται κανείς, όμως, όταν τον πονάει το δόντι, το στομάχι, η καρδιά, η ψυχή τι μπορεί να φταίει μέσα του και νιώθει έτσι. Τι μπορεί να έχει κάνει αυτός λάθος και έχει πόνο. Δε βλέπει το πόνο σαν σύμμαχο και σαν μέρος της ζωής, αλλά σαν εχθρό που πρέπει να σβήσει. Για αυτό και πονάει συνέχεια, αφού προσπαθεί να βγάλει το πόνο και όχι την αιτία του πόνου. Λεπτά γράμματα αυτά για τους πολλούς.

Και δε χρειάζεται πολλές εθνικές επαναστάσεις και δημόσιους λόγους για να αλλάξει κάτι στη χώρα μας... ακόμα και η αλλαγή της προσωπικής ζωής του κάθε ένα μας με κατεύθυνση προς το "εμείς" και την "Αλήθεια" αρκεί. Γιατί, όπως έγραφαν και στο Σύνταγμα κάποιοι από τους Αγανακτισμένους, "αν θες να αλλάξεις το κόσμο, άλλαξε τον εαυτό σου".

Καλή Μ. Εβδομάδα σε όλους και καλή Ανάσταση ψυχής και πνεύματος..!