Συνέντευξη

- Έχεις συναντήσει τον Θεό;

Ναι.

- Τι είναι Θεός;

Ότι δινει ζωή.

- Τι είναι Θεός για σένα;

Ότι μου δίνει ζωή.

- Τι είναι ζωή;

Η υγεία.

- Τι είναι υγεία;

Η χαρά της πληρότητας.

- Πότε νιώθεις χαρά;

Όταν νιώθω πλήρης, γεμάτος.

- Πότε νιώθεις πλήρης, γεμάτος;

Όταν το σώμα μου νιώθει δυνατό, γεμάτο ενέργεια, ήσυχο, ασφαλές. Όταν το πνεύμα μου ασχολείται με αυτά που καταλαβαίνει, ήρεμο, ήσυχο, όταν ανακαλύπτει, όταν ενθουσιάζεται. Όταν η ψυχή μου νιώθει ευχαρίστηση με αυτά που κάνει, με αυτά που παίρνει και δίνει, όταν νιώθει ήσυχη και ικανοποιημένη.

- Δεν είναι κάποιο πρόσωπο, δηλαδή, Θεός;

Δε μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει για μένα να είναι ο Θεός κάποιο πρόσωπο. Ίσα ίσα... με ζορίζει... με στρεσάρει... το μυαλό μου αναρωτιέται: "Πού είναι αυτό το πρόσωπο; Με βλέπει από κάπου; Είναι ψηλά στον ουρανό; Με παρακολουθεί; Πρέπει να κάνω κάτι που θέλει; Κι αν δε το κάνω; Θα με τιμωρήσει; Κι αν με τιμωρήσει πώς θα το κάνει; Με το να μου στείλει κάποια ασθένεια; Με το να μου στείλει το θάνατο;". Έτσι, αρχίζω να κάνω πράγματα που δε με ηρεμούν, δε μου δίνουν χαρά, δεν είναι ανάγκες μου. Είναι απλά απαντήσεις στο φόβο της ασθένειας και του θανάτου.

- Δεν είναι κάτι ανεξήγητο, δηλαδή, ο Θεός; Κάτι που δε μπορεί να το περιγράψει η λογική;

Μόλις το περίγραψε η λογική μου. Αφού, όμως, πρώτα το συνάντησα ως συναίσθημα. Απλά, την ώρα που νιώθεις αυτό το συναίσθημα δεν έχεις ανάγκη τη λογική. Δεν έχεις ανάγκη να το περιγράψεις, δηλαδή. Δεν έχεις ανάγκη να καταλάβεις γιατι το νιώθεις. Έχεις, όμως, ανάγκη μετά να καταλάβεις τι έγινε και τι ένιωσες και γιατί.

- Και γιατί πρέπει να καταλάβεις γιατί το ένιωσες;

Δε "πρέπει". Έτσι είναι φτιαγμένο το μυαλό μας. "Θέλει" να καταλαβαίνει το γιατί. Έτσι νιώθει ήρεμο και καλά. Έτσι νιώθει υγιές.

- Γιατί σε νοιάζει τόσο τι είναι Θεός;

Γιατί φοβάμαι το θάνατο και την ασθένεια. Καταρχήν για αυτό. Με ενδιαφέρει, λοιπόν, να καταλάβω γιατί ζω και πώς μπορώ να ζήσω υγιής. Είναι το ένστικτό μου για ζωή με το μυαλό που έχω.

- Και ο Ιησούς Χριστός τι είναι;

Η ενσάρκωση του Θεού. Το βιωματικό παράδειγμα που μου δείχνει έμπρακτα πώς ζω υγιής.

- Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι ο Ιησούς μου έδειξε με το τρόπο ζωής του ότι αν ζήσω αγαπώντας το Θεό, όπως τον περιέγραψα παραπάνω, τότε θα ζω υγιής, με χαρά, γεμάτος.

- Και γιατί πρέπει να ερμηνεύσεις τη ζωή μέσα από το πρόσωπο του Ιησού;

Δεν πρέπει. Εγώ το κάνω γιατί αυτή η θρησκεία μου δόθηκε στη ζωή μου. Αν μου είχε δοθεί άλλη θα το έκανα μέσα από αυτή την άλλη θρησκεία. Πάλι στο ίδιο θα κατέληγα... ζωή είναι η αγάπη στο Θεό, όπως τον περιέγραψα παραπάνω.

- Γιατί επαναλαμβάνεις το "όπως τον περιέγραψα παραπάνω" όποτε αναφέρεις το Θεό;

Γιατί η γλώσσα μου με περιορίζει. Βλέπετε, έχουμε την ανάγκη και τη συνήθεια να δίνουμε ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε έννοιες και πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας... έτσι έχει ανάγκη το μυαλό μας... ο Θεός "θέλει", "νιώθει", "προσπαθεί", "μιλάει". Έτσι τα κάνουμε πιο απλά και κατανοητά για το μυαλό μας. Έτσι κατανοούμε τις απαντήσεις που δίνουμε στα ερωτήματά μας για τη ζωή.

Κινδυνεύουμε, όμως, να μπερδευτούμε έτσι. Το μυαλό μας συνεχίζει να θέτει νέα ερωτήματα και ως επακόλουθο ξεκινάει μια εσωτερική σχέση με το φανταστικό αυτό πρόσωπο που έφτιαξε το μυαλό μας για να απαντήσει αρχικά σε απλά του ερωτήματα.

Έτσι, λοιπόν, η σχέση αυτή αρχίζει και δημιουργεί συναισθήματα μεταξύ του εαυτού μας και του φανταστικού προσώπου. Και τα συναισθήματα αυτά εξαρτώνται από τις εμπειρίες που έχουμε στη ζωή μας σε σχέση με τον εσωτερικό μας διάλογο με αυτό το φανταστικό πρόσωπο.

Θυμηθείτε, όμως, ότι αυτό το πρόσωπο είναι αυτό που φτιάξαμε για να πάρουμε απαντήσεις για τη ζωή. Και για το θάνατο.

Και όταν αυτή η σχέση φορτίζεται από ενδογενής και εξωγενής παράγοντες, τότε αρχίζει και γίνεται κάτι πολύ μεγάλο. Κάτι τετάστιο. Το πρόσωπο αυτό αποκτάει πολύ δυνατά χαρακτηριστικά μέσα μας. Γίνεται ανώτερο από την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Γίνεται το "ιδανικό" του εαυτού μας. Αυτό που θα "θέλαμε" να γίνουμε για να μην υποφέρουμε άλλο από τα βάσανα της ζωής, αυτό που είναι ο στόχος μας να γίνουμε όταν πεθάνουμε και αυτό που δε μπορούμε να γίνουμε ποτέ ή αυτό που μας βλέπει και μας κρίνει κάθε μέρα.

Τολμάει κανείς να φέρει αντίρρηση σε αυτό το πρόσωπο; Ειδικά όταν παρατηρούμε ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που το έχουν μέσα τους. Και υπάρχουν μάλιστα και άνθρωποι που το υπηρετούν πιστά και κάνουν αυτά που τους λέει και μετά μας δίνουν συμβουλές και εμάς. Και μάλιστα αυτό γίνεται εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Για αυτό, λοιπόν, το λόγο, όποτε αναφέρομαι στο Θεό "κολλάω" δίπλα το "όπως τον περιέγραψα παραπάνω". Για να πάτε να διαβάσετε τι εννοώ εγώ Θεός και για να μη φοβάστε. Ή για να μην απομακρυνθείτε από τη κουβέντα μας.

- Τι σημαίνει, λοιπόν, για εσένα "Ιησούς"; Τι ακριβώς σου λέει;

Καταρχήν, σημαίνει ότι εφόσον κατάλαβα το νόημα της ζωής μέσα από τη προσωπική μου αναζήτηση και όπως μπορεί το μυαλό μου να το καταλάβει, πάω τώρα να δώσω ερμηνεία σε αυτά που διάβασα στη θρησκεία μου για τη ζωή του Ιησού. Έτσι απλά γιατί κάτι μου αρέσει σε όλο αυτό.

Δεν έγινε, όμως, ανάποδα. Δηλαδή, δε μου έμαθε η θρησκεία μου τι είναι ζωή μιλώντας μου για τον Ιησού και το Θεό.

Ίσα ίσα, ο τρόπος που μου έμαθε η θρησκεία μου να ζω δε με γέμισε ποτέ υγεία. Με στρέσαρε, με γέμισε τύψεις, ασθένεια και θάνατο.

Άρα, η προσπάθειά μου να απαντήσω στο ερώτημα "τι μου λέει ο Ιησούς" έρχεται από τη προσωπική μου κατανόηση της ζωής. Η κατανόηση της ζωής που ήρθε με πολλούς τρόπους μέσα μου. Ένας από αυτούς τους τρόπους ήταν η μελέτη της Καινής Διαθήκης που, υποθέτουμε, περιγράφει τη ζωή του Ιησού. Άλλοι τρόποι ήταν η μελέτη βιβλίων που περιγράφουν την ερμηνεία διάφορων ανθρώπων της ζωή του Ιησού, η μελέτη της βιολογίας και της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος, το διάβασμα βιβλίων που περιγράφουν τη ζωή άλλων ανθρώπων, η μελέτη της ιστορίας, η παρακολούθηση της συμπεριφοράς των ανθρώπων, η προσωπική μου εμπειρία και η προσπάθεια ερμηνείας των συναισθημάτων μου, των συμπεριφορών μου και των σκέψεών μου.

Επίσης, ο Ιησούς δε μου "λέει" κάτι. Δεν έχω κανέναν Ιησού δίπλα μου να μου μιλάει. Ούτε έχω συναντήσει κάποιο "πνεύμα", κάποιον άνθρωπο εξ ουρανού μέσα σε κάποιο "μαγικό" σύννεφο, ο οποίος είχε τη μορφή του Ιησού από τη ταινία "Ιησούς από τη Ναζαρέτ".

Έχω, όμως, συναντήσει γύρω μου και μέσα μου συναισθήματα και εικόνες που "συνάτησα" όταν διάβασα τη Καινή Διαθήκη. Άρα, όλα αυτά μου λένε ότι υπάρχει μια κοινή πανανθρώπινη αλήθεια. Η απάντηση στο "πώς ζούμε υγιής και ευτυχισμένοι" είναι "αγαπώντας το Θεό", όπως τον περιέγραψα παραπάνω.

- Μπορείς να γίνεις πιο σαφής;

Ζώντας ακούγοντας και κάνοντας αυτά που μέσα σου σε κάνουν να νιώθεις υγεία, χαρά, ευτυχία, πληρότητα. Ότι είναι αυτό για τον κάθε ένα.

- Αν εμένα με κάνει να νιώσω πληρότητα να αγοράσω μια Jaguar 100.000.000 ευρώ να το κάνω;

Σαφώς και να το κάνεις.

Το ερώτημά σου, όμως, δεν είναι αυτό.

Το ερώτημά σου είναι "Η εκκλησία μου έχει πει ότι δε πρέπει να ασχολούμαι με τις υλικές μου ανάγκες. Εγώ, όμως, παίρνω χαρά από αυτό. Να το κάνω, τελικά, ή όχι;"

Η εκκλησία το είπε και το λέει αυτό γιατί ιστορικά έτσι ένιωσε το ρόλο της.

Η εξέλιξη του ανθρώπου βιολογικά του έδωσε μεγαλύτερο εγκέφαλο από τα άλλα ζώα. Έτσι, του δημιούργησε σκέψεις σε ένα ανώτερο λειτουργικά επίπεδο. Αυτό φαίνεται μέσα από την επικράτησή του στο πλανήτη μας.

Έτσι, αναπόφευκτα, δημιουργήθηκαν μέσα μας ανάγκες πέρα από τις απλές της τροφής, της στέγης, της αναπαραγωγής. Δημιουργήθηκε η περιέργεια, η πνευματική αναζήτηση σε διάφορα επίπεδα: η εξήγηση των φυσικών φαινομένων, η εξήγηση των συναισθημάτων μας, η εξήγηση της ζωής.

Έτσι ήρθαν στη ζωή και κάποιοι άνθρωποι που κατέληξαν σε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα που βοηθούν το τρόπο σκέψη μας να απαντάει. Έτσι δημιουργήθηκαν και οι θρησκείες. Έτσι και οι άνθρωποι της εκκλησίας ένιωσαν και νιώθουν το πνευματικό τους ρόλο.

Ιστορικά, λοιπόν, έχουν δίκιο να το λένε.

Ξεχνάμε οι άνθρωποι ότι η ευτυχία μας είναι στη κάλυψη όλων μας των αναγκών - υλικών, πνευματικών, ψυχικών. Το ξεχνάμε γιατί είμαστε κουρασμένοι, γιατί βαριόμαστε, γιατί δε μας το έμαθε κανείς, γιατί είναι πιο εύκολο να ικανοποιείς απλές ανάγκες και για διαφόρους λόγους.

Είναι πολύ φυσιολογικό.

Οι άνθρωποι της εκκλησίας μας λένε αυτό, λοιπόν, για να μας βοηθήσουν να είμαστε ευτυχισμένοι.

Θεωρητικά. Αυτό έπρεπε να κάνουν.

Ή τουλάχιστον έτσι να το εκλάβουμε.

Γιατί όσο άσχημο και άρρωστο για τη ζωή μας είναι να ικανοποιούμε μόνο τα υλικά μας "θέλω", το ίδιο άσχημο και άρρωστο είναι να ικανοποιούμε μόνο τα πνευματικά μας "θέλω".

Είμαι ένα ον που τα έχει ανάγκη όλα. Πολύ φυσικά και όμορφα. Για να είμαι καλά και σε συντονισμό με το Θεό μέσα μου, όπως τον περιέγραψα παραπάνω.

Ναι, λοιπόν, να αγοράσεις τη Jaguar.

- Εγώ, λοιπόν, νιώθω πολύ πλήρης όταν τρώω πολύ, όταν κάνω πολύ σεξ, όταν βγάζω πολλά λεφτά.

Νιώθεις πλήρης όταν λες ψέματα στον άλλο;

- Ευχαριστώ.

Παρακαλώ.

...

Πιστεύω εις..;

Έχω περάσει μέσα από πολλούς δρόμους πίστης, μη πίστης, ορθοδοξίας, μη ορθοδοξίας, φανατισμού και αδιαφορίας. Πάντα με "έτρωγε" μέσα μου η ανάγκη να πιστέψω, η πίστη στο ανώτερο, η ελπίδα σε κάτι πάνω από όλους και όλα. Παράλληλα, πάντα ήθελα να είμαι δίκαιος με τον εαυτό μου, με τα πιστεύω μου, με τους άλλους, με αυτά που διαβάζω, με τη ζωή. Δεν ήθελα να παρασύρομαι από κάποια ιδεολογία ή μεγάλη ιδέα ή φιλοσοφία που προτείνει κάποιος (αρχαίος, νέος δεν έχει σημασία για μένα, ο άνθρωπος από το ίδιο υλικό είναι φτιαγμένος όποτε και αν γεννήθηκε) αν δε τη δοκιμάσω πρακτικά στη ζωή μου να δω αν έχει πρακτική αξία και αν μπορεί να μου δώσει, εμένα και τον ανθρώπων γύρω μου, χαρά.

Διάβαζα πολλά, μελετούσα, αναζητούσα, δοκίμαζα, και ακόμα αυτό κάνω.

Ως παιδί, πίστεψα στο Θεό που μας έμαθαν στο σχολείο - το καλό παππούλη που μας έφτιαξε και μας προστατεύει. Ως λίγο μεγαλύτερο παιδί, αργότερα, άρχισα να πιστεύω στο Θεό που μας έμαθαν στην εκκλησία - το καλό παππούλη που μας έφτιαξε, μας προστατεύει, αλλά και μας τιμωρεί, γιατί είμαστε εκ φύσεως αμαρτωλοί και λάθος σε ότι κάνουμε - θα μας σώσει μετά θάνατον. Ως έφηβος άρχισα να αμφισβητώ όλα αυτά και πέρασα από το στάδιο αναζήτησης και άλλων θρησκειών - είπα "Δε μπορεί μόνο εμείς, οι καλοί Χριστιανοί, να ξέρουμε το Θεό και να σωθούμε. Είναι άδικο και αυτοακυρώνει την ίδια την ύπαρξη του Θεού". Ως μεγαλύτερος έφηβος άρχισα να αμφισβητώ την ίδια την ύπαρξη του Θεού: "Γιατί τέτοια αδικία, πόλεμος, και δυστυχία αν όντως υπάρχει Θεός;", "Μήπως όλα αυτά είναι ένα μεγάλο ψέμα;", "Μήπως μας δουλεύουν όλοι και μήπως η θρησκεία είναι απλά μεγάλο θεσμικό όργανο ελέγχου του κόσμου;". Βγαίνοντας από την εφηβεία άρχισα να καταννοώ τη φύση του ανθρώπου και σιγά σιγά την ανάγκη του να πιστεύει. Κατάλαβα ότι υπάρχει λόγος που υπάρχει αυτή η ανάγκη μέσα του και άρχισα να αναζητώ αυτό το λόγο. Σιγά σιγά και ως σήμερα, η στάση μου απέναντι σε αυτό το θέμα άρχισε να διαμορφώνεται βάση λογικής, επιστημονικότητας και κυρίως πρακτικότητας.

Όλη αυτή τη πορεία του νοήματος στη ζωή μου θα μπορούσα να τη περιγράψω κάπως έτσι: "προσχολική αφέλεια" - "σχολικός έρωτας" - "εφηβική ανταρσία" - "εφηβική ανεξαρτητοποίηση" - "μετεφηβική εκλογίκευση" - "διαμόρφωση προσωπικότητας των 30-40". Δε ξέρω τι έρχεται μετά, ίσως η κρίση των 40-50; Ίσως η απογοήτευση των 60-70; Ίσως η αποδοχή του θανάτου των 80 και βάλε; Μακάρι να φτάσω μέχρι εκεί να έχω να λέω :-)

Νιώθω, όμως, την ανάγκη σήμερα να γράψω τις διαπιστώσεις μου για ένα σημαντικό πράγμα για μένα και για τον άνθρωπο γενικώς, κατά τη γνώμη μου. Και αυτό είναι η απάντηση στο ερώτημα: τι σημαίνει "πιστεύω"; Πιστεύω σε ένα Θεό, σε κάτι ανώτερο, σε κάτι άλλο "εκεί έξω", ή σε κάποια ιδανικά.

Μέσα από μια πρακτική ματιά, εφόσον αυτό και μόνο έχει αξία για μένα και αυτό θα έπρεπε να έχει αξία για κάθε άνθρωπο που αναζητάει νοήματα και βαθύτερες έννοιες, προσπαθώ να εμηνεύσω την έννοια και την αξία του "πιστεύω". Τι ακριβώς σημαίνει "πιστεύω"; Τι νόημα δίνει αυτό στη ζωή ενός ανθρώπου; Τη αξία δίνει στη ζωή του;

Δύο πράγματα, κατά την εμπειρία μου, μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο:

1. Πιστεύω σε κάποια ύπαρξη, κάτι ανώτερο, αόριστο, γενικό, αφηρημένο, κάτι που δε μπορώ να το ορίσω ακριβώς, αλλά κάτι με το οποίο συνομιλώ εσωτερικά μαζί του κάθε μέρα. Είναι κάτι που υπάρχει στο ασυνείδητό μου, έχει συγκεκριμένο τρόπο να μιλάει με τον εαυτό μου, να του απαντάει, να του φέρνει αντίρρηση, να τον επιβραβεύει, να τον αγαπάει ή να τον τιμωρεί. Όταν ένας άνθρωπος πιστεύει με αυτό το τρόπο, τότε έχει ορίσει μέσα του αξίες, ιδανικά, ιδεολογήματα ή ιδέες, στα οποία προσπαθεί να ανταποκριθεί άλλωτε με επιτυχία και άλλωτε με αποτυχία. Είναι μια, μάλλον, "εφηβική" ερμηνεία του "πιστεύω". Δεν είναι καθόλου κακή ερμηνεία, ούτε άγονη. Είναι πάρα πολύ γόνιμη, εφόσον είναι το πρώτο στάδιο στο να αρχίσεις να διαμορφώνεις το χαρακτήρα σου "απέναντι' σε αυτή την ανώτερη ύπαρξη και στα ανώτερα ιδανικά. Σε αυτό, βέβαια, το στάδιο υπάρχουν και πολλοί κίνδυνοι. Υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστείς μια ζωή, να φανατιστείς, να το κάνεις θρησκεία, να το κάνεις σκοπό ζωής, να αρχίσεις να συγκρούεσε συνέχεια με αυτή την "ύπαρξη" ή να αφήσεις αυτή την "ύπαρξη" να σε κατηγορεί και να σε τιμωρεί συνέχεια. Αυτό το τρόπο πίστης έμαθα και βίωσα από πολλούς ανθρώπους της Ορθοδοξίας, αλλά και άλλων θρησκειών, από ανθρώπους που δεν κατάφεραν ποτέ να βγουν και να περάσουν στο στάδιο του ανεξάρτητου τρόπου σκέψης. Το ίδιο, όμως, ακριβώς μπορεί να πάθει και να κάνει και ένας "άθεος". Αν αυτό στο οποίο πιστεύεις είναι ένα πρόσωπο ανώτερο ή όχι, δε σε κάνει θεϊστή ή άθεο, κατά τη γνώμη μου. Ο "τρόπος" με τον οποίο πιστεύεις σε αυτό που πιστεύεις σε ορίζει. Και ο φανατικός άθεος που προσπαθεί κάθε τόσο να αποδείξει τη μη ύπαρξη του Θεού, να κατηγορίσει αυτούς που πιστεύουν και να δώσει τη μάχη του για να αφανιστεί ο θεϊσμός, είναι το ίδιο εγκλωβισμένος στην ιδέα του και στα ιδανικά του με τον φαναταικό χριστιανό - π.χ. - που προσπαθεί να σε πείσει για την ύπαρξη του Χριστού, πηγαίνει κάθε 5 λεπτά να προσευχηθεί, και διαβάζει τη Καινή Διαθήκη κάθε μήνα. Άρα, επαναλαμβάνω, ο τρόπος που πιστεύεις στο οτιδήποτε ορίζει την ύπαρξή σου και όχι αυτό στο οποίο πιστεύεις.

2. Ο δεύτερος τρόπος πίστης λέει "...κι έχει ο Θεός", όπως λέει και ο λαός μας. Δηλαδή, είμαι εδώ, στο σήμερα, κάνω αυτά που αγαπάω, κάνω αυτά που μου αρέσουν, δημιουργώ, παλεύω, αγωνίζομαι, είμαι ο εαυτός μου..."κι έχει ο Θεός". Τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω. Απλά είμαι ο εαυτός μου και ζω τη μέρα μου όπως μπορώ καθημερινά. Το πού και το πότε και το γιατί δε με απασχολούν. Το μόνο που με απασχολεί και ορίζει τις αποφάσεις μου είναι η ευτυχία και η πληρότητα στη ζωή μου - με πρακτικό και άμεσο τρόπο: τι κάνω και γεμίζει η ψυχή μου, τι κάνω και νιώθω πλήρης, τι κάνω και νιώθω ολοκληρομένος; Εϊναι μια στάση ζωής που, μάλλον,  "αφήνει το μέλλον στο Θεό". Το τώρα της ύπαρξής σου ορίζει τη πορεία σου και τη ζωή σου - είτε έχεις κάποια "ανώτερα ιδανικά" μέσα σου είτε έχεις κάποιο "ανώτερο χαρακτήρα" ως κανόνα στη ζωή σου. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, το σημείο αναφοράς είναι το αίσθημα εσωτερικής πληρότητας που σου προκαλεί ή όχι κάποιο γεγονός, κάποια ενέργειά σου. Με άλλο λόγιο, ποιος "τρόπος" ύπαρξης σε κάνει και νιώθεις καλά με αυτό που είσαι. Και εδώ η απάντηση έρχεται αυτόματα, χωρίς κόπο, χωρίς φιλοσοφία, χωρίς πολλά "αν" και "ίσως". Διότι η απάντηση είναι ήδη μέσα σου. Ο κάθε άνθρωπος είναι φτιαγμένος να μπορεί να "είναι καλά". Τόσο απλά. Είναι φτιαγμένος να μπορεί να "κάνει", να "είναι". Ο "τρόπος" ύπαρξης του κάθε ένα είναι δικός του, μοναδικός. Αυτός ο "τρόπος" είναι που απαντάει σε όλα τα ερωτήματα της ύπαρξης κάθε μέρα. Και εκεί δε χωράνε απορίες και συζητήσεις ανούσιες για το ποιος έφτιαξε το κόσμος, αν το δημιούργησε κάποιος Θεός με άσπρα μαλλιά ή κάποιο μεγάλο μπαμ μπουμ.

Εφόσον, λοιπόν, ο εγκέφαλός μας είναι φτιαγμένος να δημιουργεί ερωτήματα και να αναζητά απαντήσεις, το ερώτημα στη μικρή αυτή ζωή μας δε θα έπρεπε να είναι "Υπάρχει Θεός;". Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι "Πώς μπορώ να ζήσω αυτή τη ζωή πλήρης και ευτυχής;". Τι με κάνει να είμαι καλά; Ποιος τρόπος ζωής; Και πιστεύω ότι κάθε υγιής άνθρωπος αυτό προσπαθεί να απαντήσει κάθε μέρα στη ζωή του με τον αγώνα του. Η απάντηση είναι μέσα του, υπάρχει μέσα του, στο τρόπο που είναι φτιαγμένος: "είμαι ευτυχής όταν νιώθω ευτυχής". Για το κάθε ένα μας διαφορετικό, μοναδικό, και ιερό..!

Είσαι ότι τολμάς

Είμαστε γεννημένοι ελεύθεροι. Είμαστε γεννημένοι μόνοι μας, απόλυτα ελέυθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε και ότι μπορούμε. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Έτσι είναι η πραγματικότητα. Κανείς και τίποτα δεν είναι μέσα μας που δε μας επιτρέπει να κάνουμε αυτό που ποθούμε.

Μόνο έξω από εμάς συναντάμε εμπόδια, δυακολίες, προκλήσεις..!

Και, όμως, ο άνθρωπος δεν αντέχει αυτή του την ελευθερία. Το μυαλό του ανθρώπου δεν αντέχει να λειτουργεί μόνο του. Θέλει να έχει κάτι να κρατιέται. Θέλει κάπου να πατάει, κάπου να στηρίζεται, κάπου να βάζει σταθερές και να αυτοπεριορίζεται, ώστε να ελέγχει τις "κινήσεις" του. Δεν αντέχει την απόλυτη ελευθερία.

Και η ελευθερία και ο αυτοπεριορισμός του μυαλού είναι χαρακτηριστικά με τα οποία γεννηθήκαμε.

Δε μπορείς να κατηγορήσεις ούτε τη μία ανάγκη ούτε την άλλη.

Ποιος αντέχει τη σκλαβιά του μυαλού του; Ποιος αντέχει να του λένε τι να κάνει; Ποιος αντέχει να του λένε πώς να σκεφτεί; Ποιος αντέχει να τον διατάσουν και να τον υποτάσουν; Ποιος αντέχει να του λένε ότι δε πρέπει να ονειρέυεται;

Ποιος, όμως, αντέχει να είναι απόλυτα ελεύθερος; Ποιος αντέχει χωρίς σταθερές μέσα του; Να νιώθει ότι δεν έχει σταθερές αξίες, ιδανικά, πιστέυο; Ποιος αντέχει να πρέπει κάθε φορά να ξεκινάει από την αρχή και να ορίζει από την αρχή τον εαυτό του κάθε φορά που κάνει κάτι;

Στη περίπτωση της σκλαβιάς, το μυαλό αντιδράει με αντίσταση, με επανάσταση, με σπάσιμο των δεσμών. Κάνει την επανάστασή του γιατί θέλει να είναι ελεύθερο και μοναδικό.

Και τότε μπαίνει στη δεύτερη περίπτωση - αυτή της απόλυτης ελευθερίας. Και τότε τρομάζει! Νιώθει μόνο του, χάνεται, μπερδεύται. Και αναζητάει τις σταθερές του πάλι. Και αρχίζει να φτιάχνει αξίες και πιστεύο που το κρατάνε ήρεμο και του δίνουν υπόσταση και αυτοεγκλωβίζεται σε ηθικές αξίες, θρησκείες, ιδανικά.

Και φτάνει η στιγμή που πάλι εγκλωβίζεται και νιώθει ότι θέλει να σπάσει τα δεσμά που του βάλανε! Μα τι ειρωνία, όμως... τα δεσμά δε του τα έβαλαν οι άλλοι αλλά το ίδιο το ίδιο από μόνο του..!

Και ξεκινάει την επανάστασή του πάλι για να κερδίσει την χαμένη δυνατότητα να αυτοπεριορίζεται μόνο του..!

Αυτό είναι το μυαλό μας και πάνω σε αυτή τη βάση έχουν χτιστεί τα πάντα στον ανθρώπινο πολιτισμό..!

Κάθε άνθρωπος γεννιέται ελέυεθρος... πρώτα έρχονται οι γονείς να του μάθουν κάποια πράγματα και να του δώσουν τα όρια μέσα στα οποία "πρέπει" να κινείται... και μετά το ίδιο κάνει ο δάσκαλός, και μετά το αφεντικό και μετά η κοινωνία..! Και μετά το μυαλο αντιδράει (αν τα καταφέρει) και παίρνει το δικό του δρόμο..! Και αρχίζει και φτιάχνει τα δικά του όρια, τα δικά του "πρέπει"... και νιώθει όμορφα και αρχίζει να τα προβάλλει και στους άλλους και να τους λέει ότι πρέπει και αυτοί να βάλουν τα δικά του όρια στο μυαλό τους... να πιστέχουν στις αξίες που πίστεψε αυτός και να γίνουν ίδιοι..! Και έτσι φτιάχονται ιδανικά, πολιτεύματα, θρησκείες... και έτσι γράφονται βιβλία, άρθρα, blog, δημιουργούνται τέχνες, γράμματα, επιστήμες..!

Και τότε κάποιο άλλο μυαλό θέλει τη δική του ελευθερία και τα δικά του πρέπει και ξαφνικά επαναστατεί... και κάνει ακριβώς το ίδο πράγμα που έκανε και ο προηγούμενος..!

Αυτή είναι η ιστορία μας και αυτή είναι η πορεία μας στη ζωή..!

Γιατί τα γράφω αυτά, θα αναρωτιέστε..! Για να σας πω το εξής... ΜΗΝ δίνετε και τόση σημασία στους αυτοπεριορισμούς σας και μη προσπαθείτε να πίσετε κανέναν για τίποτα..! ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΤΕ από τα δεσμά που βάλατε οι ίδιοι στον εαυτό σας και προσχωρήστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ..!

Κανείς δε σας λέει το "πρέπει" και το "μη" πέρα από τον ίδιο σας τον εαυτό..! Είμαστε φτιαγμένοι να μεγαλουργούμε και να κάνουμε τα πάντα..!

Τολμήστε τα πάντα..!

Κλήμης Πυρουνάκης: Με μια διαφορετική ματιά

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο..!

Kείμενο από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»

Η ταυτότητα του ελληνισμού ως απάντηση στο "πώς" του σήμερα παγκοσμίως

Είχα μια απορία πέρσυ τέτοια εποχή που ξεκίνησε δηλά δηλά να παίρνει μορφή στο μυαλό μου. Στην αρχή δε καταλάβαινα τι έψαχνα, αλλά σιγά σιγά όλη αυτή η εσωτερική μου ανάγκη άρχισε να παίρνει μορφή. Ήθελα να μάθω το ποιος είμαι. Ποιος είμαι απέναντι σε όλο αυτό που γίνεται γύρω μου, στη πόλη μου, στη χώρα μου, στην Ευρώπη, στο κόσμο. Ποιος είμαι ως Έλληνας. Να δω και να καταλάβω όλα αυτά που μου βάλανε μέσα μου από την οικογένειά μου και το σχολείο μου για το τι σημαίνει είμαι Έλληνας και να το κάνω συνείδηση, πράξη, τρόπο ζωής.

Και έτσι έγραψα αυτό το άρθρο.

Από τότε η προσοχή μου άρχισε να συντονίζεται με πολλούς άλλους ανθρώπους που είχαν την ίδια ανάγκη με μένα, και είχαν γράψει πράγματα πάνω σε αυτό, άλλοι περίπου τα ίδια με μένα, άλλοι σοφότερα.

Νιώθω βαθιά την ανάγκη των Ελλήνων του σήμερα να έχουν ταυτότητα. Ποιοι είναι, γιατί, πώς, τι έχουν να πουν, να προτείνουν στο παγκόσμιο γίγνεσθε.

Δείτε αυτή την ομιλία του Χρήστου Γιανναρά. Δίνει πολλές απαντήσεις και δημιουργεί ακόμα πιο πολλές εποικοδομητικές ερωτήσεις.

Θέμα διάλεξης: "Η ελληνική ταυτότητα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι."

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012

Ξενοδοχείο Continental, Λωζάννη

Α' μέρος (διάλεξη) - ακολουθεί Β' μέρος (συζήτηση με το κοινό)

Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης (Παρίσι). Δίδαξε Φιλοσοφία, Πολιτιστική Διπλωματία και Συγκριτική Οντολογία σε πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας, της Ελλάδας. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.

Μουσικό σχολείο Βόλου

Πολλά έχουν γραφτεί και υποθεί για αυτό το σχολείο που μπορείτε να βρείτε εδώ και εκεί στο ίντερνετ. Νιώθω τόσο όμορφα όταν βλέπω ανθρώπους να δημιουργούν αυτό που ονειρεύονται με χαρά..!

Αυτή η κοπέλα στο βίντεο έχει τόσο φως στα μάτια της όταν μιλάει και παίζει, που στέλνει για πέρα κάθε κρίση, ανασφάλεια, άγχος, μιζέρια και κατήφια από όσους τη κοιτάνε..!

Μπράνο σε όλους τους συμμετέχοντες δημιουργούς..!

Αν υπάρχει κάποιο χρέος για τον άνθρωπο που ήρθε σε αυτή τη ζωή, αυτό είναι να γίνει αυτό που αγαπάει και θέλει... να γίνει ο καλύτερος σε αυτό που θέλει η ψυχή του..!

Και μόνο άνθρωποι που έχουν παλέψει για αυτό πρέπει να είναι παραδείγματα για όλους..!

"Η ιδιοφυΐα του πλήθους"

Yπάρχει τόσος δόλος, μίσος, βία,
ανοησία στο μέσο ανθρώπινο πλάσμα
ώστε να μπορεί να επανδρωθεί οποιοσδήποτε στρατός
οποιαδήποτε ημέρα

και οι καλύτεροι στον φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν την αγάπη
και οι καλύτεροι στον πόλεμο – τελικά – είναι αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη
αυτοί που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό
αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε ειρήνη
αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε αγάπη

να φοβάσαι τους κήρυκες
να φοβάσαι τους γνωρίζοντες
να φοβάσαι αυτούς που πάντα διαβάζουν βιβλία
να φοβάσαι αυτούς που είτε απεχθάνονται την φτώχια
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν

να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στους επαίνους
γιατί αυτοί είναι που χρειάζονται επαίνους για αντάλλαγμα
να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στην απαγόρευση
αυτοί φοβούνται αυτά που δεν γνωρίζουν
να φοβάσαι αυτούς που αναζητούν συνεχώς τα πλήθη γιατί
είναι ένα τίποτα μονάχοι τους
να φοβάσαι τον μέσο άντρα τη μέση γυναίκα
να φοβάσαι την αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια
αναζητά το μέτριο

αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους
υπάρχει τόση ιδιοφυΐα στο μίσος τους που μπορεί να σε σκοτώσει
που μπορεί να σκοτώσει τον καθένα μας
μη μπορώντας την μοναξιά
μη καταλαβαίνοντας τη μοναξιά
θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε
διαφέρει απ’ αυτούς

μη μπορώντας να δημιουργήσουν τέχνη
δεν θα καταλάβουν την τέχνη

θα θεωρήσουν την αποτυχία τους στην δημιουργία
ως μια αποτυχία του κόσμου

μη μπορώντας να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν την αγάπη σου λειψή
και θα σε μισήσουνε
και το μίσος τους θα είναι τέλειο
σαν λαμπερό διαμάντι
σαν μαχαίρι
σαν βουνό
σαν τίγρης
σαν κώνειο

η καλύτερη των τεχνών τους

Charles Bukowski (1920-1994)

(σε μετφ. Θωμά Παπαστεργίου)

Σταλμένο από τη φίλη μου Μαρία

Εξομολόγηση

Εκεί που καθόμουν στο κρεβάτι μου προχθές και σκεφτόμουν τα συνηθισμένα πράγματα που κουβαλάει το μυαλό μου κάθε μέρα, μου ήρθε έτσι ξαφνικά η εξής σκέψη: "Ρε συ, λες αυτό εδώ το blog να το διαβάζει κανείς και να νομίζει ότι εγώ με αυτά που γράφω είμαι ο απόλυτα ισορροπημένος άνθρωπος, αυτός που δεν έχει καμία αδυναμία, που τα έχει βρει όλα με τον εαυτό του, που είναι κάθε μέρα γαλήνιος και χαρούμενος;".

"Πιθανό", ξανασκέφτηκα.

Είχα πάρει μια φορά κάτι τέτοια σχόλια από μία γνωστή μου, η οποία με γνώρισε λίγο πιο καλά μετά και μου είπε "Δε σε περίμενα έτσι ακριβώς. Εγώ νόμιζα ότι έχεις λύσει όλα σου τα προβλήματα και έχει βρει την απόλυτη γαλήνη".

Δε το περίμενα.

Όταν ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog τις σκέψεις μου το έκανα από καθαρά εσωτερική μου ανάγκη να γράψω κάποια πράγματα που σκέφτομαι και κάνω στη ζωή μου πράξη, μήπως έτσι μπορέσω να περάσω ένα μήνυμα αλλαγής στη ζωή κάποιων, ένα μήνυμα θετικής αλλαγής για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας. Μόνο αυτός ήταν και παραμένει ο λόγος.

Έτσι, λοιπόν, μετά από αυτή την αρχική σκέψη που μου ήρθε στο κρεβάτι μου, αποφάσισα να γράψω μια προσωπική μου εξομολόγηση. Να γράψω κάποια πράγματα που είναι στο κεφάλι μου και στη ψυχή μου και να εκτεθώ σε όσους με διαβάζουν. Έτσι, γιατί πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσω και με αυτό το τρόπο (και όχι μόνο γράφοντας προτάσεις για μια άλλη λογική ζωής).

Θεωρώ ότι και εγώ προσωπικά έχω βοηθηθεί πολύ όταν ακούω άλλους να τους απασχολούν τα ίδια ερωτήματα με τα δικά μου, ενώ δε φαινόταν να τους απασχολούν. Με αυτό το τρόπο ηρεμούσα κάποιες στιγμές γιατί σταματούσα να θεωρώ τον εαυτό μου προβληματικό ή ιδιαίτερο. Και αυτό με γαλήνευσε.

Πολλά ερωτήματα, λοιπόν, είναι μέσα μου. Κάθε μέρα απαντάω σε ένα και βγαίνει άλλη μια δεκάδα. Πολύ περίεργο ον ο άνθρωπος. Τη μια λέω ότι υπάρχει Θεός, την άλλη νιώθω σκλαβωμένος από τη σκέψη αυτή. Τη μια νιώθω ότι μόνο μέσα από τα διδάγματα που πήρα από το τρόπο που μεγάλωσα θα μπορέσω να προχωρήσω, την άλλη νιώθω ότι θέλω να τα πάρω όλα από την αρχή και να τα κάνω όλα όπως θέλω. Τη μια νιώθω ότι έχω φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο σκέψης, αντίληψης, κατανόησης του τι συμβαίνει γύρω μου, την άλλη νιώθω παντελώς άσχετος.

Ναι, έχω πολλά ερωτήματα.

Ναι, έχω και πολλούς εγωισμούς.

Ναι, έχω και πολλά κόμπλεξ.

Είναι στιγμές που νιώθω κάτι πολύ ιδιαίτερο. Νιώθω σα να είμαι πολύ έξυπνος, να έχω έναν ιδιαίτερο τρόπο σκέψεις, ανώτερο από των άλλων γύρω μου. Νιώθω σαν ένας "εκλεκτός" του Θεού. Ναι, το έχω νιώσει και αυτό μέσα από τη πίστη μου. Έχω νιώσει να νομίζω ότι μου μιλάει ο Θεός και να μου λέει τι να κάνω και να νιώθω κάτι ιδιαίτερο. Ναι, έχω νιώσει να είμαι ανώτερος από τους άλλους γύρω μου και να περηφανεύομαι για αυτό. Έχω νιώσει να υποτιμώ άλλους γύρω μου και να τους θεωρώ άσχετους, τεμπέληδες, βλάκες, ηλίθιους.

Έχω και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Έχω νιώσει να θέλω το κακό του άλλου. Έχω νιώσει να κάνω μόνο ότι γουστάρω εγώ και να θέλω ο άλλος να μη πετύχει όπως πέτυχα εγώ κάτι. Έχω νιώσει και να θέλω οι άλλοι να μη πάνε καλά στη ζωή τους. Έχω νιώσει ζήλια, έχω νιώσει φθόνο, απληστία.

Έχω νιώσει και έχω πει και ψέματα. Ψέματα σε γυναίκες και άντρες για το ποιος είμαι. Στις μεν γυναίκες για να τις ρίξω στο κρεβάτι, στους μεν άντρες για να τους κάνω να νιώσουν κατώτεροι από εμένα. Έχω κάνει και πράγματα για τα οποία μετά μετάνιωσα.

Έχω νιώσει ακόμα πολλά πράγματα για τα οποία δε μπορώ να δώσω εξήγηση. Γιατί νιώθω ότι ο άλλος είναι ηλίθιος όταν δεν καταλαβαίνει τι του λέω; Γιατί νιώθω ότι ο άλλος είναι βλάκας όταν δεν κάνει αυτό που θα έκανα εγώ; Γιατί νιώθω ότι ο άλλος είναι κατώτερος όταν του μιλάω για τις πνευματικές μου απόψεις και αυτός δείχνει να είναι 3 επίπεδα πιο κάτω από το μηδέν; Γιατί το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν συναντάω μια κοπέλα που μου αρέσει είναι να κάνω μαζί της σεξ, ενώ εγώ θέλω να ερωτευτώ; Γιατί το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν συναντάω έναν παπά είναι να του πω ότι πιστεύει σε ανύπαρκτες βλακείες για ένα ανύπαρκτο Θεό και να του πω τις δικές μου απόψεις για όλα αυτά και να τον μειώσω για αυτά που πιστεύει;

Και έχω νιώσει και πολλά άλλα απαξιωτικά για τους άλλους. Έχω νιώσει και πολλά άλλα υποτιμητικά. Και έχω νιώσει και πολλά άλλα απόλυτα εγωιστικά. Ατελείωτες λίστες ερωτημάτων, αποριών να με βασανίζουν, να με τρώνε, να με κάνουν να μη φτάνω πουθενά και να αναρωτιέμαι συνέχεια το πώς και το γιατί και το πού και το πότε. Ατελείωτες ώρες βασανιστικών ερωτημάτων που με ρίχνουν στο πάτωμα από την αγωνία και το φόβο.

Και όμως...

Και όμως έχω νιώσει και άλλα πράγματα... πράγματα για τα οποία δεν μπορώ επίσης να δώσω εξήγηση. Πράγματα τόσο αληθινά που δε γίνεται κάποιος να τα περιγράψει με γραπτό λόγο.

Έχω νιώσει γαλήνη, έχω νιώσει απόλυτη γαλήνη. Έχω νιώσει ηρεμία, ισορροπία. Έχω νιώσει την απόλυτη αγάπη να τρέχει μέσα μου σα ποτάμι και να βγαίνει προς ολόκληρο το κόσμο. Έχω νιώσει να είμαι ερωτευμένος με όλους και με όλα. Έχω νιώσει να θέλω και να κάνω το καλό σε όλους γύρω μου. Έχω νιώσει τέτοια δύναμη μέσα μου που θα μπορούσα να φτάσω στο άπειρο πετώντας.

Έχω νιώσει τόσο δυνατός, τόσο ωραίος, τόσο αληθινός..!

Και όλα αυτά τα νιώθω μόνο όταν καταφέρνω και ακούω τον πιο βαθύ αληθινό εαυτό μου..! Πολύ περίεργο..! Πώς είναι δυνατόν όσο μεγαλώνοντας να νιώθω και πιο πολύ τον εαυτό μου; Περίεργο μου φαίνεται..! Θα περίμενε κανείς, όσο μεγαλώνουμε, να χάνουμε τον εαυτό μου..! Σαν η ψυχή να έχει μια πορεία ανάποδη του σώματος..! Το σώμα γερνάει και αργοσβήνει..! Η ψυχή βρίσκει κάτι που είναι βαθιά κρυμμένο..!

Άλλοι λένε ότι όσο μεγαλώνεις χτίζεις τον εαυτό σου, άλλοι λένε ότι τον βρίσκεις..! Εγώ δε ξέρω τι γίνεται, αλλά όσο μεγαλώνω νιώθω όλο και πιο γαλήνιος..! Σα να βρίσκω μεγαλώνοντας αυτό που είμαι... αυτό που είναι κρυμμένο μέσα μου..!

Τα τελευταία 2 χρόνια στη ζωή μου αυτή η πορεία είναι με ιλιγγιώδης ρυθμούς..! Δε ξέρω τι συμβαίνει μέσα μου, αλλά νιώθω ότι κάπου πάω..! Έχουν έρθει στιγμές που έχω νιώσει το απόλυτο... δε μπορώ να το εξηγήσω... τι είναι αυτό..;

Και κάθε μέρα που περνάει, όλο και πιο πολλά νιώθω για τον εαυτό μου, όλο και πιο βαθιά..! Τι είναι τελικά αυτή η ζωή..; Ταξίδι προς τα μέσα ή προς τα πάνω..;

Είναι ένα ταξίδι σίγουρα... και πιστεύω ότι, σε αυτό το τόσο λίγο που ζούμε σε αυτό το κόσμο, το ταξίδι έχει αξία για εμάς μόνο αν το απολαύσουμε..!

Μόνο αν το ζήσουμε και το ρουφήξουμε μέχρι το πάτο..! Μόνο έτσι έχει αξία για όλους μας..!

Νιώθω εδώ και 2 χρόνια ότι ξαναγεννιέμαι..! Και σε αυτή τη νέα ζωή δε μπορώ να ζήσω χωρίς όνειρα, χωρίς αγάπη, χωρίς έρωτα, χωρίς καλοσύνη, χωρίς αντρεία, χωρίς τόλμη, χωρίς να ζω μια ενάρετη ζωή..!

Ναι έχω κάνει πολλά λάθη... κυρίως λάθη να ακούσω τον εαυτό μου βαθιά μέσα του. Ναι έχω μια πολύ σκοτεινή πλευρά μου. Φταίει ο χαρακτήρας μου; Ο τρόπος που μεγάλωσα; Ο μπαμπάς μου που με απόρριπτε και μου έγινε κόμπλεξ; Η μαμά μου που ήθελε να καθαρίζω το δωμάτιό μου κάθε μέρα και μου την έσπαγε; Η γιαγιά μου που μου έβαλε πιπέρι στο στόμα όταν είπα μια κακιά λέξη; Δε ξέρω γιατί και δε με νοιάζει γιατί. Μπορεί να φταίει και ο διάολος που έσπασε το ποδάρι του.

Και όμως...

Υπάρχει μια απόφαση, τελικά, που μπορούμε ή όχι να πάρουμε..! To be or not to be..? Να παραμείνουμε σε αυτά τα σκατά μας και τα ερωτήματά μας και τα μαύρα μας τα χάλια απλά επειδή έτσι γεννηθήκαμε ή έτσι μας μάθανε; Να αφήσουμε αυτό το μαύρο μας το χάλι να μας παρασύρει στο βόθρο των ονείρων μας;

Ή να μπούμε με πάθος και τσαμπουκά στη ζωή και να ζήσουμε την Αληθινή Ζωή;

Και ναι, γράφω το Αληθινή Ζωή με κεφαλαία αρχικά, γιατί έτσι θέλω να θυμάμαι ότι αυτή είναι η Ζωή. Η Αληθινή Ζωή που θέλει ο κάθε άνθρωπος είναι αυτή που έχει βαθιά μέσα του και προσπαθεί κάθε μέρα να κάνει πράξη. Να μπούμε με τόλμη στο όνειρό μας, να δημιουργήσουμε κάτι παραπάνω, να αναπτύξουμε τα ταλέντα μας, να δημιουργήσουμε πολιτισμό, να κάνουμε τη διαφορά, να φτιάξουμε πράγματα, μουσική, γνώση, τέχνες, επιστήμες. Να ζήσουμε σε διάφορες καταστάσεις, να δοκιμάσουμε διάφορες γεύσεις της ζωής, να αγκαλιάσουμε και να αγκαλιαστούμε, να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να υποστηρίξουμε, να βοηθήσουμε, να δώσουμε και να πάρουμε, να γίνουμε αυτό που μας αξίζει.

Είναι μια καθημερινή απόφαση όλα αυτά και τίποτε άλλο. Ο κάθε άνθρωπος με το δικό του τρόπο και το δικό του όνειρο.

Είμαι βαθιά πεπεισμένος, και δε ξέρω γιατί, ότι κάθε άνθρωπος έχει βαθιά μέσα του μόνο αρετές - μόνο έρωτα, αγάπη, πάθος, όνειρα, γέλιο. Κάθε άνθρωπος έχει γεννηθεί με αυτά μέσα του. Όλα τα άλλα που μας τυραννάν είναι φόβοι, άμυνες και αδυναμίες. Δεν υπάρχει κακία.

Υπάρχει μόνο αγάπη και έρωτας... αυτό είναι το υλικό μας και έτσι είμαστε..!

To be, λοιπόν..! Έτσι για να πούμε ότι δεν ήμαστε και περαστικοί από αυτή τη ζωή..!

Δάκρυ

Η ζωή είναι όμορφη, γεμάτη αγάπη, γεμάτη ζωντάνια, γεμάτη φως..! Τι όμορφα που είναι να παίρνεις αγάπη και να δίνεις τον εαυτό σου στους ανθρώπους σου..! Τι όμορφα είναι να έχεις μια οικογένεια που σε λατρεύει, λίγους φίλους που σε αγαπάνε, 10 ανθρώπους που σε θαυμάζουν και σε εκτιμούν, ένα Θεό που είναι πάντα δίπλα σου..!

Μου αρέσει πολύ η ζωή μου... έχω πάρει πολύ αγάπη στη ζωή μου... οφείλω να τη γυρίσω πίσω σε όσο περισσότερο κόσμο μπορώ..!

Είμαι χαρούμενος και ευτυχισμένος που είχα αυτές τις γιορτές μαζί με την οικογένειά μου, με τη μητέρα μου, το πατέρα μου, την αδελφή μου, τον αδελφό μου, τη γιαγιά μου, το παππού μου, το θείο μου και τα ξαδέλφια μου. Είχα μαζί μου τους φίλους μου, τους λίγους αυτούς φίλους και καλούς που μου έδωσε ο Θεός..! Είδα ανθρώπους που με αγαπάνε και με λατρεύουν..! Είδα τη Γεωργία που μου έχει δώσει όλη της την ενέργεια τα τελευταία 2 χρόνια..! Είδα το θείο μου το Μάρκελλο και ήθελα να του κρατήσω το χέρι και να του πω "ευχαριστώ" για την αγάπη που μου δίνει κάθε μέρα..!

Τι όμορφα που ήταν κοντά στη ζεστασιά της καρδιάς μου..!

Πέρασα μια βδομάδα σε ένα χώρο με ανθρώπους που έχουν μπλοκαρισμένη την αγάπη μέσα τους και είδα ανθρώπους να προσπαθούν να τους φροντίσουν με αληθινή αγάπη..! Μεγάλο μάθημα ζωής για μένα αυτή η τελευταία εβδομάδα..!

Και γνώρισα έναν άνθρωπο που είδα βαθιά μέσα του, με άφησε να δω μέσα του και με συγκλόνισε η καλοσύνη του, η γλυκύτητά του, η ειλικρίνειά του, ο προβληματισμός του, η συμπεριφορά του, οι λεπτές κινήσεις των χεριών του, των δαχτύλων του, το βλέμμα του, το γέλιο του, η φωνή του, το δάκρυ του... ένας άνθρωπος που με ξέρει 1 βδομάδα και έκλαψε για μένα... το αξίζω άραγε όλο αυτό..; Θεέ μου δε ξέρω αν το αξίζω. Δε ξέρω, αμφιβάλλω... νιώθω όμως τυχερός..! Δε ξέρω το πώς και το γιατί παίρνω τέτοια αγάπη στη ζωή μου..!

Μ. σε ευχαριστώ πολύ για αυτό σου το δάκρυ..! Η μοίρα μπορεί να το έφερε να μην είμαστε μαζί τώρα, αλλά αληθινά σε ευχαριστώ... δε ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω και να πω..! Το τραγούδι που σου έστειλα στο αφιερώνω να το ακούς στα όνειρά σου..!

Θεέ μου βοήθησέ με να διαχειριστώ όλη αυτή την αγάπη και να μπορέσω να τη δώσω εκεί που θες εσύ..! Θεέ μου βοήθησέ μας όλους να αντέξουμε τους εαυτούς μας..! Δώσε σε όλους αυτό που πρέπει και εσύ μόνο ξέρεις, σε παρακαλώ..! Δώσε μας αυτό που πρέπει..! Δώσε μας αυτό που θέλει η καρδιά μας και τη δύναμη να το αντέξουμε..! Μέχρι να έρθεις να μας βρεις εσύ ο ίδιος..!

Καλή χρονιά σε όλο το κόσμο..!

Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία και τη νόσο (5/5)

Το τελευταίο άρθρο αυτής της σειράς:

Επίδραση της χημείας στην στρέβλωση της σωματικής, διανοητικής, συναισθηματικής και πνευματικής ισορροπίας. Δημιουργία επίκτητης ιδιοσυγκρασίας.

Ας προσπαθήσουμε, τώρα, παρακολουθώντας μία σειρά από καταστάσεις, να κατανοήσουμε την επίδραση της χημείας στις βαθύτερες ισορροπίες του ανθρώπινου οργανισμού.

Ας υποθέσουμε ότι γεννιέται ένα υγιές μωρό, που έχει γενετικά κάποιες προδιαθέσεις ιδιοσυγκρασιακές δομές από πλευράς προσωπικότητας. Όλες αυτές οι σωματικές και διανοητικές παράμετροι που καθορίζουν το ενδοκρινο-ανοσολογικό προφίλ του παιδιού, είναι στα αποδεκτά φυσιολογικά όρια και άρα το παιδί γεννιέται υγιές.

Ύστερα όμως από τη λήψη ενός πρώτου πολυδύναμου εμβολίου, θα κινητοποιηθεί ενδεχομένως μία αλλεργική αντίδραση, η οποία σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας, που είδαμε παραπάνω, θα εκφραστεί σε δερματικό επίπεδο, στα πλαίσια της επιβίωσης του οργανισμού, δηλαδή για να μην κινδυνέψει ο οργανισμός από την αλλεργική αντίδραση σε επίπεδο βλεννογόνων. Το έκζεμα θα πυροδοτηθεί και από απλή προδιάθεση θα γίνει νόσος, με χαρακτηριστικά κνησμό και εκνευρισμό.

Η χορήγηση ενός κατάλληλου Ομοιοπαθητικού φαρμάκου στη φάση αυτή θα ήταν αρκετή για να επαναφέρει το παιδί στην ισορροπία του προηγούμενου σχήματος, διότι θα αφορούσε και την αλλεργική αντίδραση και την αντίδραση του εκνευρισμού. Τι θα γίνει, όμως, εάν χορηγήσουμε τοπικά κορτικοστεροειδή και καταστείλουμε αυτή την εξανθηματική αντίδραση; Σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας, εάν το εξάνθημα  φύγει με χημικά μέσα, τότε μετά από κάποιο διάστημα θα εμφανιστεί η ίδια αλλεργική προδιάθεση, σε βαθύτερο αυτή τη φορά επίπεδο. Δηλαδή το παιδί θα κάνει την πρώτη κρίση άσθματος. Παράλληλα δε, θα εμφανιστεί και φόβος υγείας από την αίσθηση της δύσπνοιας.  Η  δε φυσική συμπόνια που υπήρχε ως πνευματικό χαρακτηριστικό του παιδιού θα αλλοιωθεί και θα γίνει παθολογική ταύτιση με άγχος υγείας,  ενώ αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την μετέπειτα επιλογή συντρόφου λόγω ανασφάλειας και όχι λόγω αγάπης. Έχει δημιουργηθεί λοιπόν στον ανθρώπινο αυτό οργανισμό, μία επίκτητη ιδιοσυγκρασιακή και ανοσολογική κατάσταση που θα τον συνοδεύει σε όλη τη ζωή, και θα αφορά μία μικρότερη ή μεγαλύτερη απομάκρυνση από τη φυσική διανοητική, συναισθηματική και σωματική ισορροπία με την οποία γεννήθηκε ο ανθρώπινος αυτός οργανισμός.

Και στη φάση αυτή , ένα σωστό Ομοιοπαθητικό φάρμακο  που θα επιλεγεί βάση όλων αυτών των σωματικών και διανοητικών εκτροπών, μπορεί να επαναφέρει τον οργανισμό σε ισορροπία, θεραπεύοντας το άσθμα και το φόβο υγείας,  επανεμφανίζοντας το έκζεμα και τον εκνευρισμό, και τελικά θεραπεύοντας και αυτά.

Τι θα γίνει, όμως, εάν ούτε στη φάση αυτή δώσουμε Ομοιοπαθητικό φάρμακο και συνεχίσουμε με χημικά φάρμακα. Τα εισπνεόμενα βρογχοδιασταλτικά για παράδειγμα δημιουργούν υπερκινητικότητα. Ο φόβος υγείας δεν θα φύγει, και έτσι θα έχουμε έναν ενήλικα με όλα αυτά τα διανοητικά παθολογικά χαρακτηριστικά που αργά ή γρήγορα με τις συνεχείς πιέσεις της ζωής, θα κάνει κάποιες κρίσεις πανικού και κάποιος ιατρός  θα του συνταγογραφήσει αντικαταθλιπτικά φάρμακα.  ‘Ετσι το κλάμα, και ο εκνευρισμός που είναι φυσικές αντιδράσεις στις στρεσογόνες καταστάσεις, θα κατασταλούν και αυτά.

Δημιουργήσαμε, λοιπόν, με την συνεχή ιατρική παρέμβαση-καταστολή έναν εν δυνάμει νεκρό από πλευράς αντίδρασης ανθρώπινο οργανισμό. Νεκρό όσον αφορά στις σωματικές αντιδράσεις επιβίωσης που είναι τα συμπτώματα, και νεκρό όσον αφορά στις συναισθηματικές εκφορτίσεις.  Θεωρητικά αυτός ο πρώην δερματολογικός  και εκνευρισμένος ασθενής ως παιδί,  μεταπήδησε σε ασθματικό και φοβισμένο έφηβο και στη συνέχεια σε απαθή και κατασταλμένο ενήλικα. Ένας ενήλικας που τώρα ανέχεται με το αντικαταθλιπτικό φάρμακο τα πάντα, δεν αντιδρά, δεν σκέφτεται, δεν εξελίσσεται πνευματικά, απλά επιβιώνει όπως ακριβώς τον θέλει το σύστημα, βλέποντας τηλεόραση και αναμασώντας τις ίδιες ειδήσεις. Σύμφωνα με την συμβατική ιατρική αυτός είναι ένας θεραπευμένος ασθενής.

Και καφνικά στη ζωή αυτού το ασθενούς, συντελείται μία μεγάλη αδικία, μία άδικη απόλυση για παράδειγμα. Και αυτή κινητοποιεί ένα τεράστιο αίσθημα αδικίας.  Εάν αυτό βιωθεί όλο σε συναισθηματικό επίπεδο, ενδεχόμενα να τον απορυθμίσει διανοητικά, να τον τρελάνει.  Πού όμως θα εκτονωθεί, πώς θα σωματοποιηθεί αυτό το έντονο συναίσθημα σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας. Στο δέρμα δεν μπορεί, αφού το έκζεμα είναι από χρόνια κατεσταλμένο. Το ίδιο και το άσθμα που κατεστάλη από τη χρόνια χρήση εισπνεομένων. Ούτε καν να κλάψει, να φωνάξει, να εκνευριστεί δεν μπορεί ο ασθενής αφού παίρνει για χρόνια αντικαταθλιπτικά. Και τότε στην προσπάθεια που κάνει ο οργανισμός να περισώσει τη διανοητική του ισορροπία, για να μην τρελαθεί δηλαδή, κινητοποιεί προδιαθέσεις μικρές, οδηγείται δηλαδή στην έκφραση γονιδίων που δεν θα εκφράζονταν σε περίπτωση που οι άλλες προδιαθέσεις δεν είχαν κατασταλεί.  Και έτσι ο ασθενής εμφανίζει λίγο διάστημα μετά την αίσθηση αδικίας έναν καρκίνο.

Εύκολα κάποιος θα πεί για αυτόν τον άνθρωπο ότι η αδικία τον οδήγησε στον καρκίνο, αλλά πρέπει να μετρήσει κανείς όλο το ιστορικό του ασθενούς, τις χημικές καταστολές που έχει υποστεί σε σωματικό και συναισθηματικό επίπεδο, από την παιδική ηλικία μέχρι τώρα για να κατανοήσει πλήρως την αλήθεια.

Αντί επιλόγου

Η πιθανότητα ένα έντονο και συνεχές συναίσθημα να μεταφράζεται σε συγκεκριμένα επίπεδα νευρο-ορμονών και ως εκ τούτου να επιφέρει μία σημαντική αλλαγή στην ορμονική ισορροπία του οργανισμού, είναι ισχυρή. Θα μπορούσε δε να αποδειχθεί μόνο με μία βαθιά τομή στην Ιατρική σκέψη η οποία θα επιχειρούσε να ενοποιήσει όλα τα διάσπαρτα  και ασύνδετα στοιχεία της ιατρικής έρευνας, βιοχημικά, νευροχημικά, νευροομονικά, παθοφυσιολογικά ,κλινικά επιδημιολογικά. Για μία ακόμα φορά είμαι υποχρεωμένος να αναφέρω ότι ο Ομοιοπαθητικός ιατρός δεν είναι ψυχαναλυτής και δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε αναλύσεις που αφορούν στοιχεία του ασυνειδήτου καθώς και σε αντίστοιχες ερμηνείες. Από τη στιγμή που τα Ομοιοπαθητικά παθογενετικά πειράματα –provings, αφορούν την καταγραφή συνειδητών συμπτωμάτων των ανθρώπων που συμμετέχουν στο πείραμα, δεν είναι δυνατόν η συνταγογράφηση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, να βασίζεται σε αυτά που πιθανόν να ονομάζονται ασυνείδητα στοιχεία αυτού.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την προσέγγιση του άρθρου περί της απομάκρυνσης του οργανισμού από τη φύση και από την ελευθερία του σε συναισθηματικό και διανοητικό επίπεδο και την εγκαθίδρυση μίας επίκτητης ιδιοσυγκρασίας είναι πολύ σημαντικά, εμπίπτουν δε στα πλαίσια της βαθύτερης και σοβαρότερης διερεύνησης του θέματος υγεία-νόσος-θεραπεία. Μίας διερεύνησης, στην οποία η Ομοιοπαθητική Ιατρική, μπορεί να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες, που δεν εξαντλούνται στο επίπεδο της καταγραφής συμπτωμάτων και νοσολογικών οντοτήτων. Αντίθετα οι προσφερόμενες πληροφορίες  εμβαθύνουν αφενός στην ολιστική (νευρο-ενδικρινο-ανοσολογική) προσέγγιση της νόσου και της θεραπείας, καθώς επίσης και στο ίδιο το φαινόμενο της σχέσης των επιμέρους μερών της ανθρώπινης ύπαρξης (πνεύμα-διανόηση-συναίσθημα-σώμα) με  το όλον, αλλά και της σχέσης των ανθρώπων μεταξύ τους. Για όποιον ιατρό ή ασθενή προσεγγίσει σε βάθος, αλλά και με «ελευθερία» την Κλασσική Ομοιοπαθητική σε θεωρία και πράξη, του επιφυλάσσει θησαυρούς αλήθειας.

Σπύρος Κυβέλλος

Ιατρός Ομοιοπαθητικής

Γ.Γ Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής

Επιστ.Συνεργ.Ιατρείου Κεφαλαλγίας ΓΝΑ «Γ.Γεννηματάς»

Σημ: Τα ονόματα και κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία των ασθενών, έχουν αλλάξει για λόγους διατήρησης του απορρήτου, χωρίς να μεταβληθεί στο ελάχιστο η ουσία και η αξία των πληροφοριών. Οι παρατηρήσεις του ιατρείου που αναφέρονται, έχουν μία στατιστική σημαντικότητα και είναι ιδωμένες πάντα υπό το ορθολογιστικό πρίσμα που πρέπει να διέπει τις θετικές επιστήμες. Υπερβαίνουν όμως την μηχανιστική άποψη της συμβατικής Ιατρικής περί της έννοιας της υγείας και της νόσου, όπως αλώστε η θεωρία και οι νόμοι της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής Επιστήμης απαιτεί.

Το κομμάτι-που-λείπει συναντά το Ο

Δε χρειάζεται να ψάχνεις κάποιον άλλο για να ολοκληρωθείς..!

Μόνο αν ολοκληρωθείς ως άτομο θα μπορέσεις να βρεις αυτόν τον άλλο..!

Μόνο τότε θα είσαι έτοιμος για αυτόν τον άλλο που θέλει η ψυχή σου..!

Πώς είναι δυνατό αν μόνος σου δεν είσαι καλά και γαλήνιος με τον εαυτό σου να γίνεις καλά μαζί με έναν άλλο..; Τι θα αλλάξει..; Τι είναι αυτό που ψάχνεις μέσα σου και δε βρίσκεις και θα στο βρει ο άλλος..;

Μάλλον στραβά αρμενίζεις λοιπόν..!

Αλλά θέλει λίγο μαεστρία και δύναμη να μπορέσεις να κρατηθείς μέσα σου... να μπορέσεις να μείνεις σε αυτό που είσαι, να μπορέσεις να αγαπήσεις αληθινά αυτό που είσαι και να το φροντίσεις..!

Είναι δύσκολο γιατί παρασύρεσαι εύκολα στην ανάγκη για αποδοχή..! Θες να σε αποδεχθούν οι άλλοι ή ο άλλος ή η άλλη για να φύγεις από τη μοναξιά σου και να μπεις στη φωλίτσα σου..! Και έτσι δε μπορείς να κρατηθείς στον εαυτό σου..! Προσπαθείς να κάνεις αυτό που σου λένε ή που σου ζητάνε για να σε αποδεχθούν και να κάνεις αυτό τη ρημαδοσχέση που θα σε "βολέψει"..!

Μέγα λάθος..! Γιατί τότε μπαίνεις στη σχέση και δεν είσαι εσύ..! Είσαι αυτό που θέλει ο "άλλος" όποιος και αν είναι αυτός..!

Και τότε ξεκινάει η γκρίνια, η βαβούρα με τον εαυτό σου και τον άλλο..! Γιατί νιώθεις ότι κάνεις τόσα πολλά για αυτόν και αυτός δε κάνει τίποτα για σένα..!

Λες και έκανες μια σχέση για να κάνεις πράγματα για τον άλλο..! Και ποιος είναι αυτός ο άλλος στο κάτω κάτω που θες να κάνεις πράγματα συνέχεια για αυτός..; Μήπως είναι ο καθρέφτης του εαυτού σου..; Και όταν βλέπεις μέσα στο καθρέφτη ένα κενό... τότε δε ξέρεις που είσαι... ποιος είσαι και δεν είσαι αυθύπαρκτος..!

Επομένως, ούτε εσύ ούτε και ο άλλος δε ξέρει ποιος είσαι και τι θες και τι κάνεις..! Κάνεις μόνο μια τρύπα στο νερό προσπαθώντας να αποδεχθείς αυτό που δε θες να είσαι..!

Θέλει όμως να μάθεις τη ψυχή σου να κάνει υπομονή, να δέχεται την απόρριψη, να αγαπάει τα "θέλω" της, να σέβεται τα "θέλω" της και να ρισκάρει..!

Μπορείς... μη φοβάσε... δεν έχεις ανάγκη κανέναν για να είσαι ευτυχισμένος... είσαι ευτυχισμένος με το να είσαι ο εαυτός σου, να τον αναζητάς, να τον αγαπάς, να τον θαυμάζεις..!

Μπορείς... μη φοβάσε την απόρριψη..!

Θα έρθει η ώρα που θα έρθει και ο Άλλος..!

(το βίντεο είναι από το βιβλίο "Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο" - Συγγραφείς:   Σελ Σίλβερσταϊν)

Ζεϊμπέκικο

Η ζωή είναι μια πορεία... ένα ταξίδι... μια διαδρομή...!

Η ζωή είναι ένα ζεϊμπέκικο... πρέπει να σηκωθείς εκεί πάνω, μόνος σου, με θάρρος, με τόλμη, χωρίς ντροπή, εσύ και ο ήχος του μπουζουκιού... και να χορέψεις...!

Να το χορέψεις όπως εσύ νιώθεις και όπως εσύ καταλαβαίνεις... μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις τι νιώθεις και να το εκφράσεις...!

Όχι με λόγια, ούτε με πολλά πολλά..! Μόνο με τον ήχο του κορμιού να δονείτε με το ρυθμό γύρω σου..!

Κάνε τους όλους να σε κοιτάνε... όχι γιατί το θες... αλλά γιατί το προκαλεί ο χορός σου.... αρκεί να είσαι ο εαυτός σου για να το κάνεις..!

Μόνο τότε μπορείς να το κάνεις..! Δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος από το δικό σου..!

Και δεν υπάρχει τίποτε πιο ανήθικο από το να μη κάνεις αυτό που θέλει η καρδιά σου, η ψυχή σου, το είναι σου, ο άντρας που είναι μέσα σου και σου φωνάζει..!

Αυτός που ξέρει πολύ καλά τι θέλει και σου δίνει την ώθηση και την έγκριση να το κάνεις..!

Ζωή... με ακούς; ... σου φωνάζω..!

Ποιο είναι το νόημα της ζωής τάχα μου; Γιατί ήρθαμε εδώ; Πού πάμε; Τι είναι Θεός; Υπάρχει; Αν ναι, γιατί δε μας προστατεύει; Αν όχι, τι είμαστε; Τι είναι ζωή; Υπάρχει κάτι μετά τη ζωή; Υπάρχει μετενσάρκωση; Υπάρχει ψυχή; Είναι αθάνατη;

Πόσες και πόσες σελίδες δεν έχουν γραφτεί για αυτά τα ερωτήματα του ανθρώπου; Πόσο και πόσο αίμα δεν έχει χυθεί για κάποιες αξίες, για την ελευθερία, για τη δικαιοσύνη και για τόσα άλλα; Πόσες και πόσες θρησκείες δεν έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος για να απαντήσει στο αναπάντητο ερώτημα του θανάτου; Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν έχουν βασανίζει το μυαλό τους και όλη τους τη ζωή για να απαντήσουν μέσα από διανοητικές διαδικασίες σε αυτά τα ερωτήματα;

Λέτε να βρεθεί ποτέ η απάντηση σε κάποια από αυτά τα ερωτήματα; Λέτε να γίνει κάτι και να ανακαλύψουμε κάποια στιγμή τι είναι η ζωή, γιατί υπάρχουμε και που πάμε;

Μπορεί... δε ξέρω... αν και κάτι μου λέει ότι δε θα γίνει ποτέ...!

Αλλά τελικά τι νόημα έχουν όλα αυτά για σένα, για μένα, για το διπλανό μου; Τι νόημα θα έχουν όλα αυτά αν απαντηθούν και τα μάθει ο άνθρωπος; Θα ζήσει καλύτερα; Θα πάρει κάποιες οδηγίες χρήσεως; Τι άραγε;

Είχα διαβάσει κάπου και το θυμάμαι πάντα ότι το νόημα της ζωής είναι να δώσεις νόημα στη ζωή σου..;

Μπορεί κανείς να δώσει καλύτερο ορισμό στο νόημα της ζωής του;

Δώσε εσύ το νόημα που θες, μπες μέσα σε αυτό και κάνε το πραγματικότητα. Όποιο και αν είναι αυτό. Είναι ιερό και είναι δικό σου. Κανένας δε μπορεί να στο κρίνει, κανένας δε μπορεί να στο αμφισβητήσει και κανένας δε μπορεί να σου υποδείξει ποιο είναι αυτό. Εσύ, μονάχα εσύ με όλο σου το είναι.

Ούτε ο φίλος σου, ούτε ο γονιός σου, ούτε ο παππάς, ούτε ο αδελφός σου, ούτε ο πολιτικός, ούτε ο απολίτιστος, ούτε ο συγγραφέας, ούτε ο ποιητής, ούτε καμιά θρησκεία, ούτε καμιά προσευχή, ούτε καμιά φιλοσοφία, ούτε κανένας γκουρού ή πνευματιστής.

Όλα αυτά που σου προβάλλουν όλοι αυτοί είναι τα δικά τους όνειρα και η δική τους φιλοσοφία. Πάρτη, κάνε τη ότι θες, άλλαξέ τη, πέταξέ τη, κάνε τη δική σου όσο θες και ξανά από την αρχή. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να σου υποδείξει πώς εσύ θα ζήσεις τη ζωή σου, να σου επιβάλλει ηθικούς κανόνες και να σου δώσει οδηγίες χρήσεως. Εσύ, μονάχα εσύ θα φτιάξεις τη ζωή και το όνειρο που θες.

Γιατί, απλά, δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό, όμορφο και αληθινά ταπεινό από το να αγαπήσεις τον εαυτό σου - με όλο σου το είναι. Να αγαπήσεις αυτό το μικρό κόκκο άμμου μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Να αγαπήσεις αυτό που είσαι, αυτό που σου έδωσε ο Δημιουργός να είσαι, αυτό που είσαι φτιαγμένος, αυτό που καταλαβαίνεις να είσαι και να τολμήσεις.

Και για να καταλάβεις αυτό που είσαι και αυτό που κάνεις οφείλεις στον εαυτό σου να ζήσεις στα όρια... να νιώσεις τα όρια, να κλάψεις, να πονέσεις, να ερωτευτείς, να αγαπήσεις, να κάνεις λάθη, να δοκιμάσεις ξανά και ξανά αυτή τη όμορφη και λιγοστή ζωή που έχεις να απολαύσεις.

Το βρίσκω εξωφρενικά ηλίθιο και εγωιστικό να πολεμάς να πείσεις τους άλλους για τις ηθικές σου αξίες, να προσπαθείς να πείσεις τους άλλους να είναι καλοί άνθρωποι, να προσπαθείς να βάλεις στους άλλους τα όριά σου, τους κανόνες σου, τα "πρέπει" σου, απλά και μόνο για να ικανοποιήσεις τη προσωπική σου αδυναμία να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Και ειδικά όταν όλο αυτό γίνεται κάτω από την ομπρέλα της όποιας θρησκείας, ή στο όνομα του Θεού ή της πίστης και της τιμωρίας του Θεού.

Πρόσφατα μίλαγα με μια φίλη μου, από τις καλύτερες και πιο αγαπημένες μου, και μου εξομολογήθηκε το πόσο πολύ πονάει η ψυχή της και πόσο πολύ καταπιεσμένη νιώθει ως άνθρωπος επειδή προσπαθεί να ακούει συνέχεια τις εντολές ενός ιερέα που εμπιστεύονται οι γονείς της. Και κάτω από αυτή τη καταπίεση της θρησκείας, δεν αφήνει τον εαυτό της να χαρεί τον έρωτα που αναζητεί, να χαρεί τον έρωτα της ζωής και να αγαπήσει τα αληθινά της θέλω. Γιατί της είπε η θρησκεία ότι είναι αμαρτία να θες να κάνεις έρωτα με κάποιο αγόρι που ερωτευτείς, αν δε σιγουρέψεις πρώτα ότι αυτός θα γίνει και άντρας της ζωής σου.

Τι πιο αληθινό, πραγματικό, μοναδικά υπέροχο και ταπεινό ταυτόχρονα για έναν άνθρωπο από το να ερωτευτεί, να δοκιμάσει, να χάσει, να πονέσει, να πέσει κάτω, να ξανασηκωθεί και πάλι από την αρχή. Που είναι η αγάπη για τις αληθινές και ανθρώπινες ανάγκες σου για έρωτα και αγάπη αν τα πνίγεις όλα και τα έχεις ονομάσει όλα αμαρτίες..! Ακόμα και το άγγιγμα του χεριού σου στον άλλο..!

Αυτή είναι η ζωή και αν δε τη ζήσεις έτσι δε θα καταλάβεις τίποτα... πέταμα θα πάει..! Ζήσε, πέσε με τα βαθιά μέσα, δοκίμασε, κάνε λάθη, μάθε και ξαναμάθε από αυτά, ερωτεύσου, πάρε πόνο, δώσε πόνο, νιώσε τα πάντα γύρω σου...!

Και μη σε νοιάζει τίποτα... να είσαι μόνο αληθινή στον εαυτό σου... αυτό μόνο αρκεί για να πας στο παράδεισο... και ξέρεις που είναι αυτός...; Εδώ... δίπλα σου... και σε περιμένει..! Ο άλλος ο παράδεισος δε ξέρω που είναι... ρώτα κάποιον που πέθανε και ξαναγύρισε να σου πει..!

Κ. σε φιλώ..!

Λευκές σκέψεις

Γιατί πρέπει να ξεκινήσεις από κάπου και να πας κάπου οπωσδήποτε..; Πόσα και πόσα καλούπια πρέπει να σπάσεις μέσα σου που σου βάλανε για να καταλάβεις τελικά ότι είσαι εσύ, μόνος, ελεύθερος και δυνατός..;

Είχα καιρό να γράψω κάποιο άρθρο γιατί ένιωθα ότι δεν είχα κάτι γράψω. Οι σκέψεις μου είναι για μένα, τα γραπτά μου είναι για μένα και ανάθεμα και αν τα διαβάζει κάποιος. Μακάρι όμως να βοηθάνε κάποιους αν τα διαβάζουν ή μακάρι κάποιος να έχει άποψη για αυτά.

Σήμερα όμως ένιωσα την ανάγκη να γράψω για κάτι ενδιαφέρον... για τα καλούπια που μας βάζει η κοινωνία και για τα κουτιά που θέλει να μας μάθει να ζούμε μέσα.

Πρέπει να ωριμάσεις, πρέπει να μεγαλώσεις, πρέπει να κάνεις λεφτά, πρέπει να κάνεις παιδιά, πρέπει να κάνεις τη προσευχή σου, πρέπει να είσαι καλός, πρέπει να είσαι δοτικός, πρέπει να είσαι εγκρατής, πρέπει να έχεις όρια, πρέπει να κάνεις μια λαμπρή καριέρα, πρέπει να γίνεις πετυχημένος γονιός, πρέπει να πρέπει..!

Είναι πολύ δύσκολο να τα καταλάβεις όλα αυτά όσο μεγαλώνεις και είσαι ακόμα έρμαιο των απόψεων των μεγαλύτερων και σοφότερων..! Μπαίνουν μέσα σου πολλά πράγματα που δε τα καταλαβαίνεις αν τα θες, τα θεωρείς σοφά και προσπαθείς να τα κάνεις και εσύ..!

Έρχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή σου που σου δίνεται η ευκαιρία να τα δεις όλα από την αρχή - να καταλάβεις τι κάνεις και γιατί, να νιώσεις τον εαυτό σου, να βρεις τα "θέλω" της ψυχής σου, να πάρεις τον εαυτό σου από μέσα σου και όχι από την εικόνα που έχεις φτιάξει για αυτόν εσύ ή οι άλλοι γύρω σου..!

Το ερώτημα είναι όμως... θα τολμήσεις να το κάνεις..; Θα τολμήσεις να τσακίσεις αυτό που έχεις χτίσει τόσα χρόνια με κόπο και αγωνία για να τα δεις όλα από την αρχή..; Μπορεί να ακούγεται ωραίο και εντυπωσιακό να το κάνεις... μπορεί να φαντάζει περιπέτεια, μπορεί να νομίζεις ότι θα περάσεις ωραία αν το κάνεις... έτσι και αλλιώς έχουν φτιαχτεί και πολλές ταινίες με ανθρώπους που το έκαναν και βγήκαν νικητές..!

Και έτσι είναι... αν το τολμήσεις νικητής θα βγεις..!

Ποιος όμως τολμάει..; Σε τι θέση είναι όταν του έρχεται αυτή τη στιγμή και σε τι φάση στη ζωή του..; Τι πρέπει να θυσιάσεις για να κάνει κάτι τέτοιο..;

Και όμως τολμώ να πω ότι οφείλει κάθε άνθρωπος να το κάνει... να τα πάρει όλα από την αρχή, να δει ποια από αυτά που είναι είναι δικά του και ποια είναι ξένα και να τολμήσει το ταξίδι..!

Αυτό το ταξίδι έχει πολλά να σου πει, έχει πολλά ωραία, αλλά και πολλές λύπες... έχει όμως νικητή εσένα και μόνο..!

Κοιτάω γύρω μου και βλέπω κάθε μέρα συμβατικές ζωές, ίδιες, αντίγραφα, φθηνά, ξεφτιλισμένα πράγματα... παπάδες στις εκκλησίες, γιαγιάδες να προσκυνάνε, παππούδες να αγκομαχούν, παιδάκια να βαριούνται τη ζωή τους, γονείς να βρίζουν τους γονείς τους, γονείς να τρέχουν τα παιδιά τους, κοπέλες όμορφες να ψάχνουν τον ιππότη της καρδιάς τους και άντρες νέους να παίζουν στο ίντερνετ παιχνίδια με ιππότες..!

Κρίμα... τόσο ανθρωπιά χαμένη, πεταμένη στα σκουπίδια... τόση δημιουργία να πηγαίνει στράφι..!

Ας βγούμε από τα καλούπια που είμαστε και ας φτιάξουμε τη ζωή που θέλουμε και μας αξίζει... και ειδικά σε αυτή τη μοναδική και πανέμορφη χώρα που αξίζει να έχει καλύτερους πολίτες..! Δεν είναι υποχρεωτικό να κάνεις σχέση, δεν είναι υποχρεωτικό να πας για ποτό στη Γλυφάδα, δεν είναι υποχρεωτικό να πας στο Yabanaki, δεν είναι υποχρεωτικό να σπουδάσεις, δεν είναι υποχρεωτικό να παντρευτείς, δεν είναι υποχρεωτικό να πας στην εκκλησία, δεν είναι υποχρεωτικό να πετάξεις ρύζι στο γάμο του φίλου σου, δεν είναι υποχρεωτικό να φας το βράδυ σουβλάκια, δεν είναι υποχρεωτικό να πας το καλοκαίρι διακοπές, δεν είναι υποχρεωτικό να κάνεις τίποτε..!

Κάνε αυτό που θέλει η καρδιά σου..!

Βρες την, αναζήτησέ την, τόλμα, μπες στη ζωή με τσαμπουκά, έτοιμος να φας σκατά, ξανά και ξανά και ξανά, να πονέσεις, να κλάψεις, να λυγίσεις, να πέσεις στα πατώματα, να σηκωθείς, να νιώσεις γεμάτος και πλούσιος από ζωή, από συναίσθημα, από ευτυχία, από τη νίκη της μάχης, από την ηδονή της σκόνης..!

Μπες σε ότι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις και σου αρέσει και ετοιμάσου να γίνει χαμός, πανικός και να ζωντανέψεις..! Έτσι είναι η ζωή παιδί μου... γεμάτη αποτυχίες, κλάμα και απογοήτευση... και αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά της ζωής σου... η αποτυχία... αν αυτό το καταλάβεις... έχεις πετύχει σε όλα..!

Έλα πιο κοντά μου..!

Έι, ψιτ..! Έι, εσύ...! Ναι, σε σένα μιλάω..! Ναι, σε σένα που είσαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω και εγώ να είμαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω μια αγκαλιά να σου δώσω και να μου δώσεις και εσύ μία..!

Έλα κοντά μου, γιατί θέλω να με δεχτείς όπως είμαι... με την αναπηρία μου... όπως τη βλέπεις..! Όλοι δεν έχουμε μια μορφή αναπηρίας εξάλλου..; Είναι ανάγκη να τη κρύψουμε κάτω από το αποκριάτικο κουστούμι μας..;

Πόσο μπορείς να δεχτείς ότι δεν είμαι σαν και εσένα; Πόσο μπορείς να δεχτείς την ύπαρξη μου στη κοινωνία που ζεις..; Ναι, μπορεί να έχω αυτισμό, μπορεί να έχω σύνδρομο down, μπορεί να είμαι τετραπληγικός, μπορεί να έχω νοητική υστέρηση..! Δέξου το σε παρακαλώ και έλα να σου δώσω μια αγκαλιά..!

Έλα να σου δείξω ότι μπορώ και εγώ να σε αγαπήσω..! Έλα να σου δείξω το τρόπο..!

Τι όμορφα..!

Ο φόβος της ελευθερίας του ανθρώπου

Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι είναι απόλυτα ελεύθερος να κάνει ότι θέλει στη ζωή του, να δεχθεί ότι θέλει και να αντέξει ότι θέλει, αρχίζει και φοβάται. Δεν το χωράει ο νους του, δεν το αντέχει, τρομοκρατείται. Ξέρει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάρει όποια απόφαση θέλει στη ζωή του και να πάρει όποιο δρόμο θέλει - δεν θα τον εμποδίσει κανείς μέσα του να το αποφασίσει, παρά μόνο ο εαυτός του ο ίδιος.

Ο φόβος της ευθύνης αυτής είναι συγκλονιστικός, σοκαριστικός, τρομοκρατικός στην αρχή. Μπορώ εγώ να κάνω αυτό; Μπορώ εγώ να κάνω εκείνο; Μπορώ εγώ να αποφασίσω αυτό; Έχω εγώ αυτή τη δύναμη; Μπορώ τελικά να απαγκιστρωθώ από όλα αυτά που έχω μέσα μου;

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι και πριν από αυτή την "ανακάλυψη" της ελευθερίας σου, πάλι ελεύθερος ήσουν να κάνεις ότι θέλεις. Απλά νόμιζες ότι φταίνε οι άλλοι. Νόμιζες ότι αποφασίζουν αυτοί για σένα.

Και μετά έρχονται οι ενοχές... "αν ήμουν τόσο ελεύθερος να αποφασίσω ότι θέλω και πριν, γιατί τότε δεν το έκανα; Εγώ φταίω λοιπόν!".

Και αρχίζεις και νιώθεις μόνος, αβοήθητος, υπεύθυνος για ότι έχεις δεχθεί να σου συμβεί και υπεύθυνος για ότι θα σου συμβεί από εδώ και πέρα. Και νιώθεις ότι δε μπορείς να πάρεις πλέον κάποια απόφαση, γιατί δε θες να εγκλωβιστείς ξανά σε κάποια απόφασή σου, συνειδητά αυτή τη φορά. Προσπαθείς να κάνεις κάτι, πλέον, να πάρεις μια απόφαση και φοβάσαι. Λες στον εαυτό σου "εφόσον είμαι ελεύθερος να αποφασίσω ότι θέλω να κάνω, έχω και την ευθύνη για ότι κάνω". Και αυτό τρομοκρατεί. Ψάχνεις επιβεβαίωση από κάπου εκεί έξω, από κάποιους φίλους, κάποιους άλλους ανθρώπους, από βιβλία, από αποφθέγματα, από θεωρίες, από ηθικούς κανόνες, από την ύπαρξη ενός Θεού. Δεν αντέχεις να πάρεις αυτή την απόφαση της ζωής σου.

Νομίζεις ότι πρέπει και μπορείς να ελέγξεις τη κάθε σου κίνηση για να μη κάνεις λάθος. Να πάρεις μια απόφαση χωρίς ρίσκο και χωρίς καμία περίπτωση λάθους και πόνου. Νομίζεις ότι μπορείς να πάρεις μια απόφαση να τα κάνεις όλα τέλεια για να μη πονέσεις από την ελευθερία της επιλογής σου, από τα λάθη σου, από τη περίπτωση αποτυχίας.

Είναι μια πολύ λογική και ανθρώπινη αντίδραση ενός ανθρώπου που τρέμει και στην ιδέα ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει στη ζωή του. Ενός ανθρώπου που ψάχνει από κάπου να περιορίσει την ελευθερία του. Ψάχνει να βρει άλλους να κατηγορήσει, να απαγκιστρωθεί από την ευθύνη, από τις ανασφάλειες και τις ενοχές. Το μυαλό ψάχνει απεγνωσμένα να πατήσει κάπου, να κάτσει, να φωλιάσει για να μη νιώθει υπεύθυνο της επιλογής του. Είναι μεγάλος πειρασμός να κατηγορείς κάποιον άλλο ή κάτι άλλο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις. Δε θέλει το μυαλό να νιώθει υπεύθυνο για το φόβο που νιώθει.

Κάτι άλλο πιο βαθύ, όμως, κάτι που νιώθεις βαθιά μέσα σου, κάτι που ονομάζουμε "ψυχή", σε ωθεί, σε σπρώχνει να πας προς τα κάπου. Σε ωθεί προς την ελευθερία της επιλογής σου και αντιστέκεται στην ασφάλεια του τώρα. Σε ωθεί να κάνεις πραγματικότητα τις αληθινές και βαθιές επιθυμίες σου, να γίνεις αυτό που θες, να το δημιουργήσεις, να το αναπτύξεις, όπως εσύ καταλαβαίνεις με το δικό σου μοναδικό τρόπο. Σε ωθεί να πας προς τα πάνω, να πάρεις το δρόμο της ελευθερίας και της αυτοπραγμάτωσης.

Αυτή η σύγκρουση είναι και το μεγαλείο του ανθρώπου. Αυτή η σύγκρουση νου και ψυχής είναι η ίδια η ζωή, η ύπαρξή μας. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να σταματήσουν αυτό το δρόμο. Κάποιοι επιλέγουν να τον ακολουθήσουν και όπου βγει. Και τα δύο έχουν το κόστος τους. Και τα δύο έχουν μέσα πόνο. Και τα δύο έχουν μέσα μάχη.

Είναι, όμως, χρέος του κάθε ανθρώπου, κατά την άποψή μου, να πάρει το δρόμο της ελευθερίας. Είναι χρέος κάθε ανθρώπου να τολμήσει να ακούσει τις βαθιές και αληθινές του επιθυμίες και να παλέψει μέχρι τέλους να τις υλοποιήσει. Να ζήσει αυτή την Αληθινή Ζωή. Τη Ζωή της Αλήθειας και του Φωτός.

Μόνο αυτός ο δρόμος σε κάνει Άνθρωπο. Μόνο αυτός ο δρόμος σε ορίζει. Ορίζει την ύπαρξή σου. Σε κάνει αυτό που θες να είσαι και έχεις χρέος να είσαι απέναντι στον εαυτό σου και τη κοινωνία ολόκληρη. Μία και μοναδική αμαρτία υπάρχει σε αυτή τη ζωή για μένα: να μην ακούς τις αληθινές και βαθιές σου επιθυμίες. Αυτές τις επιθυμίες που έχει μέσα της βαθιά η ψυχή σου. Αυτές που για να υλοποιηθούν απαιτούν υπομονή, δουλειά, επιμονή, σχέσεις με τους συνανθρώπους σου, επικοινωνία, αγάπη, υποστήριξη και τόλμη, τόλμη, τόλμη.

Αυτές οι επιθυμίες που έχεις κρυμμένες στο ασυνείδητό σου, που τις έχεις θάψει, γιατί φοβάσαι να τις παλέψεις. Τις έχεις καλύψει με καθημερινές εφήμερες απολαύσεις, με την οκνηρία σου, με τη κάλυψη των φθηνών καθημερινών αναγκών σου.

Τόλμα, πάρε δύναμη και θάρρος, πίστεψε, προχώρα προς τα εκεί που θες, μη σταματάς, μη παρασύρεσαι, μην έχεις ενοχές για τίποτα, μη φοβάσαι, τόλμα.

Μόνο ο άνθρωπος που έχει τολμήσει να πάρει αυτό το δρόμο της Αλήθειας είναι και πραγματικά χρήσιμος για όλους γύρω του. Δίνει δύναμη σε όλους χωρίς να το καταλαβαίνει. Είναι το φως στη ζωή πολλών ανθρώπων.