Θα έρθει η αλλαγή..;

"Εγώ μονάχος έχω χρέος να σώσω το κόσμο. Αν δε σωθεί εγώ θα φταίω"... Ν. Καζαντζάκης. Με αυτή τη φράση τελειώνει την ομιλία του στο TEDx Θεσσαλονίκης, ο δάσκαλος του μικρού χωριού Φουρφουρά, Άγγελος Πατσιάς. Το χαμόγελό του καθ' όλη τη διάρκεια της ομιλίας του θυμίζει χαμόγελου μικρού παιδιού..!

Ακούω και διαβάζω πολλά μετά τα τελευταία αποτελέσματα των εκλογών στη χώρα μας. Άλλοι ευχαριστημένοι, άλλοι δυσαρεστημένοι, άλλοι ανακουφισμένοι, άλλοι αγανακτισμένοι - οι περισσότεροι, βαθιά νυχτωμένοι για μένα. Λες και που βγήκε κάποια κυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία θα αλλάξουν όλα ή θα καταστραφούν όλα. Λες και άμα έβγαινε κάποια κυβέρνηση με το ΣΥΡΙΖΑ θα σωνόντουσαν όλα με τη μία ή θα διαλυόντουσαν όλα με τη μία.

Βλέπω το κόσμο που ψήφισε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζει λυσσαλέα το αποτέλεσμα και να λέει τώρα θα σωθούμε όλοι. Βλέπω το κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και άλλα μικρά κόμματα να νιώθει απενεχοποιημένος και να παίρνει από μόνος του το δικαίωμα να κατηγορεί όλους τους άλλους για το αποτέλεσμα. Οι μεν νιώθουν ότι έδωσαν στη χώρα κυβέρνηση αξίας επιτέλους, οι δε νιώθουν ότι ότι και να γίνει από εδώ και πέρα δε θα φταίνε σε τίποτα γιατί αυτοί ψήφισαν κάτι άλλο. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν δηλαδή.

Πολύ λίγοι έχουν καταλάβει ότι για να πάει μπροστά αυτή η χώρα θέλει δουλειά, πολύ δουλειά, προσωπική, από το καθένα μας και αλλαγή εκ βαθέων που ξεκινάει από μέσα από το καθένα. Θέλει αλλαγή νοοτροπίας και λογικής αυτή η χώρα. Δεν θέλει μάχες και άσκοπες διαφωνίες βιτρίνας.

Ο Έλληνας του σήμερα πρέπει να αλλάξει ο ίδιος νοοτροπία για να έρθει κάτι καλύτερο σε αυτή τη χώρα. Και αυτό θα αργήσει. Τι πρέπει να κάνει; Αυτά:

1. Να περιμένει τη σειρά του
2. Να σέβεται το γείτονά του
3. Να πληρώνει τα πρόστιμά του
4. Να βάζει μεράκι στη δουλειά του
5. Να επικοινωνεί με αγάπη με όλη την οικογένειά του
6. Να ανακυκλώνει
7. Να φροντίζει την υγεία του
8. Να γυμνάζεται
9. Να μελετάει το παιδί στο σχολείο
10. Να μη τα περιμένει όλα από τους άλλους
11. Να είναι στην ώρα του
12. Να σκέφτεται πριν καταναλώσει
13. Να είναι δημιουργός αλλαγής και όχι επαίτης

Όλα αυτά πρέπει να τα κάνει ο ίδιος... όχι να τα ζητάει από τους άλλους... και αυτό απέχει πολύ από οποιαδήποτε πολιτική ή κομματική ιδεολογία, μνημόνια, Ευρωπαϊκές Ενώσεις και άλλες εφήμερες μπουρδολογίες και καταναλωτικές αηδίες.

Η αλλαγή δε θα έρθει ποτέ από έξω. Η αλλαγή που έχω γράψει σε τόσα άρθρα θα έρθει από μέσα μας. Και η μεγαλύτερη αλλαγή είναι η εικόνα και το μάθημα που δίνει καθημερινά ο κάθε ένας μας με το τρόπο ζωής του στους άλλους γύρω του... και κυρίως στα παιδάκια αυτής της χώρας που τόσο αγαπάμε και λατρεύουμε να καταστρέφουμε με τις συνήθειές μας..!

Ας δώσουμε όλη τη καρδιά μας και το μεράκι μας κάθε μέρα σε αυτό που κάνουμε, ότι και αν είναι αυτό... και θα έρθουν όλα τα άλλα..! Με πίστη και ελπίδα..!

Open Happiness

Θα μπορούσε ο κάθε ένας από εμάς να δει το κόσμο λίγο διαφορετικά..; Να δει τα όμορφα και τα ωραία καθημερινά πράγματα που συμβαίνουν γύρω του..; Δε θα ήμαστε όλοι λίγο πιο χαρούμενοι; Και όμως, μια απλή διαφήμιση της Coca Cola μπορεί να σε διδάξει πολλά για τη ζωή..!

Έλα πιο κοντά μου..!

Έι, ψιτ..! Έι, εσύ...! Ναι, σε σένα μιλάω..! Ναι, σε σένα που είσαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω και εγώ να είμαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω μια αγκαλιά να σου δώσω και να μου δώσεις και εσύ μία..!

Έλα κοντά μου, γιατί θέλω να με δεχτείς όπως είμαι... με την αναπηρία μου... όπως τη βλέπεις..! Όλοι δεν έχουμε μια μορφή αναπηρίας εξάλλου..; Είναι ανάγκη να τη κρύψουμε κάτω από το αποκριάτικο κουστούμι μας..;

Πόσο μπορείς να δεχτείς ότι δεν είμαι σαν και εσένα; Πόσο μπορείς να δεχτείς την ύπαρξη μου στη κοινωνία που ζεις..; Ναι, μπορεί να έχω αυτισμό, μπορεί να έχω σύνδρομο down, μπορεί να είμαι τετραπληγικός, μπορεί να έχω νοητική υστέρηση..! Δέξου το σε παρακαλώ και έλα να σου δώσω μια αγκαλιά..!

Έλα να σου δείξω ότι μπορώ και εγώ να σε αγαπήσω..! Έλα να σου δείξω το τρόπο..!

Τι όμορφα..!

Το ανθολόγιο

Χθες το απόγευμα, γυρνώντας από τη σχολή μου, σταμάτησα με το μετρό στη στάση του Α. Ιωάννη στο Νέο Κόσμο. Ανέβηκα σιγά σιγά το δρόμο να πάω να πάρω το αυτοκίνητό μου να πάω σε μια δουλειά. Φτάνοντας στο σημείο που είχα παρκάρει, άκουσα από κάπου μακρυά κάποια παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια. Δε θυμάμαι τι ακριβώς, πρέπει να ήταν Μακεδονίτικα.

Μου άρεσε πάρα πολύ που ακουγόταν έτσι μέσα στο χάος των γκρίζων στενών αυτός ο ήχος και είπα μέσα μου "τι όμορφα να μένεις σε μια τέτοια γειτονιά και να ακούς τέτοιες μουσικές κάθε απόγευμα". Υπέθεσα ότι ήταν κάποια σχολή παραδοσιακών χορών που έκανε εξάσκηση.

Δεν άντεξα. Μπήκα στο πειρασμό να αφήσω για λίγο το αυτοκίνητο στη θέση του και τις δουλειές να περιμένουν και πήγα να βρω από που ακούγεται αυτή η μουσική. Περπάτησα προς τους ήχους της μουσικής, κοιτώντας προς τα καταστήματα και τους 1ους ορόφους για να βρω τη σχολή χορού. Ξαφνικά έπεσα πάνω σε κάποια χρωματιστά κάγκελα σχολείου. Προς ευχάριστη έκπληξή μου, λοιπόν, διαπίστωσα ότι η μουσική ακούγονταν από την αυλή ενός δημοτικού - είχαν τη καθιερωμένη σχολική εορτή του κλεισίματος της χρονιάς.

Τι όμορφα που ήταν..! Αθάνατο ελληνικό δημοτικό σχολείο..! Συγκινήθηκα..!

Θυμήθηκα τις ατελείωτες πρόβες που έκαναν οι γυμναστές και η δασκάλα χορού για να ετοιμάσουν την εκδήλωση, την αγωνία τους και τις συζητήσεις τους για το πώς θα γίνει καλύτερη φέτος μαζί με το διευθυντή, τη χαρά των παιδιών που συμμετέχουν στις χορευτικές και γυμναστικές επιδείξεις, το τρέξιμο και την περηφάνια των γονιών που θα δουν τα παιδιά τους εκεί, την αίσθηση ελευθερίας των παιδιών που τελείωσε η σχολική χρονιά, τα ατελείωτα παιχνίδια όλων των παιδιών πριν και μετά την εκδήλωση, τα βίντεο που κατέγραφαν οι γονείς για να έχουν στο αρχείο τους το παιδί τους και το καθιερωμένο "μπουγέλο" της 6ης Δημοτικού που τελείωσε το πρώτο στοίχημα της ζωής της και θα πάει τώρα Γυμνάσιο.

Αθάνατο ελληνικό σχολείο. Απίστευτες αναμνήσεις, μόνο καλές και γλυκές..!

Θυμάμαι το περιβάλλον του σχολείου μου, τους δασκάλους μου, τους αγωνιστές αυτούς Έλληνες δασκάλους του Δημοτικού, που ήθελαν να βγάλουν άξια στη κοινωνία παιδιά. Θυμάμαι τους γονείς μου που είχαν αγωνία αν θα πάρω τα σωστά εφόδια για να βγω άξιος στη κοινωνία. Θυμάμαι τους συμμαθητές μου που μοιραζόμασταν τα ίδια μαθήματα, τις ίδιες αίθουσες, τις ίδιες γόμες και τα ίδια μολύβια. Εικόνες χαράς και μόνο..!

Το ελληνικό Δημοτικό σχολείο το έχει τόσο πολύ ανάγκη σήμερα η οικογένεια της χώρας μας. Έχει ανάγκη να νιώσει ότι αφήνει το παιδί της στα σωστά χέρια. Ότι το παιδί της θα αγκαλιαστεί με το καλύτερο τρόπο και θα πάρει εκείνα τα εφόδια που χρειάζεται για να γίνει ένα ολοκληρωμένο και χρήσιμο στη κοινωνία μέλος.

Πόσο ωραία είναι και χρήσιμη αυτή η γιορτινή εκδήλωση στο τέλος της χρονιάς. Οι γονείς, τα παιδιά, οι δάσκαλοι συναντιόνταν και έβλεπαν ότι μοιράζονται τα ίδια ακριβώς συναισθήματα και τις ίδιες αγωνίες. Μια μικρή κοινωνία, συγκεντρωμένη σε μια πανέμορφη εκδήλωση, κάτω από τον γλυκό ελληνικό ουρανό, υπό τους ήχους της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής μας.

Η ελληνική περηφάνια και αξιοπρέπεια δε θα σβήσει ποτέ... όπως δεν έσβησαν ποτέ οι ιστορίες από το "Ανθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού" που έθρεψαν τη φαντασία σε τόσες χιλιάδες παιδιών της χώρας μας..!

Πώς πρέπει να είναι ο Δάσκαλος

Απλές, μεγάλες, αληθινές κουβέντες για τη διδασκαλία και την ίδια τη ζωή..!

Πόσοι και πόσοι δάσκαλοι μπορούν να δουν αυτό το βίντεο και να το κάνουν πράξη; Πόσοι και πόσοι δάσκαλοι μπορούν να τα εφαρμόσουν αυτά; Πόσοι και πόσοι δάσκαλοι μπορούν να "τραφούν με το πνεύμα της θυσίας" και να μη κουράζονται;

Μπορεί το ελληνικό σχολείο να γίνει το πρότυπο, η πρόταση για τη σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία; Μήπως πρέπει να σταματήσει η σημερινός δάσκαλος να ασχολείται τόσο πολύ με τον εαυτούλη του και τις συνδικαλιστικές διαμάχες και να ασχοληθεί με τη καρδιά του και τη καρδιά των παιδιών..;

Κρατάω το "μόνο με τη καρδιά οδηγείται ο άνθρωπος"..! Και ας βάλουμε όλοι ένα στοίχημα για αυτή τη παιδεία σε αυτή τη χώρα επιτέλους. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Καλή επιτυχία στο στοίχημα μας..!

Ο φόβος της ελευθερίας του ανθρώπου

Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι είναι απόλυτα ελεύθερος να κάνει ότι θέλει στη ζωή του, να δεχθεί ότι θέλει και να αντέξει ότι θέλει, αρχίζει και φοβάται. Δεν το χωράει ο νους του, δεν το αντέχει, τρομοκρατείται. Ξέρει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάρει όποια απόφαση θέλει στη ζωή του και να πάρει όποιο δρόμο θέλει - δεν θα τον εμποδίσει κανείς μέσα του να το αποφασίσει, παρά μόνο ο εαυτός του ο ίδιος.

Ο φόβος της ευθύνης αυτής είναι συγκλονιστικός, σοκαριστικός, τρομοκρατικός στην αρχή. Μπορώ εγώ να κάνω αυτό; Μπορώ εγώ να κάνω εκείνο; Μπορώ εγώ να αποφασίσω αυτό; Έχω εγώ αυτή τη δύναμη; Μπορώ τελικά να απαγκιστρωθώ από όλα αυτά που έχω μέσα μου;

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι και πριν από αυτή την "ανακάλυψη" της ελευθερίας σου, πάλι ελεύθερος ήσουν να κάνεις ότι θέλεις. Απλά νόμιζες ότι φταίνε οι άλλοι. Νόμιζες ότι αποφασίζουν αυτοί για σένα.

Και μετά έρχονται οι ενοχές... "αν ήμουν τόσο ελεύθερος να αποφασίσω ότι θέλω και πριν, γιατί τότε δεν το έκανα; Εγώ φταίω λοιπόν!".

Και αρχίζεις και νιώθεις μόνος, αβοήθητος, υπεύθυνος για ότι έχεις δεχθεί να σου συμβεί και υπεύθυνος για ότι θα σου συμβεί από εδώ και πέρα. Και νιώθεις ότι δε μπορείς να πάρεις πλέον κάποια απόφαση, γιατί δε θες να εγκλωβιστείς ξανά σε κάποια απόφασή σου, συνειδητά αυτή τη φορά. Προσπαθείς να κάνεις κάτι, πλέον, να πάρεις μια απόφαση και φοβάσαι. Λες στον εαυτό σου "εφόσον είμαι ελεύθερος να αποφασίσω ότι θέλω να κάνω, έχω και την ευθύνη για ότι κάνω". Και αυτό τρομοκρατεί. Ψάχνεις επιβεβαίωση από κάπου εκεί έξω, από κάποιους φίλους, κάποιους άλλους ανθρώπους, από βιβλία, από αποφθέγματα, από θεωρίες, από ηθικούς κανόνες, από την ύπαρξη ενός Θεού. Δεν αντέχεις να πάρεις αυτή την απόφαση της ζωής σου.

Νομίζεις ότι πρέπει και μπορείς να ελέγξεις τη κάθε σου κίνηση για να μη κάνεις λάθος. Να πάρεις μια απόφαση χωρίς ρίσκο και χωρίς καμία περίπτωση λάθους και πόνου. Νομίζεις ότι μπορείς να πάρεις μια απόφαση να τα κάνεις όλα τέλεια για να μη πονέσεις από την ελευθερία της επιλογής σου, από τα λάθη σου, από τη περίπτωση αποτυχίας.

Είναι μια πολύ λογική και ανθρώπινη αντίδραση ενός ανθρώπου που τρέμει και στην ιδέα ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει στη ζωή του. Ενός ανθρώπου που ψάχνει από κάπου να περιορίσει την ελευθερία του. Ψάχνει να βρει άλλους να κατηγορήσει, να απαγκιστρωθεί από την ευθύνη, από τις ανασφάλειες και τις ενοχές. Το μυαλό ψάχνει απεγνωσμένα να πατήσει κάπου, να κάτσει, να φωλιάσει για να μη νιώθει υπεύθυνο της επιλογής του. Είναι μεγάλος πειρασμός να κατηγορείς κάποιον άλλο ή κάτι άλλο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις. Δε θέλει το μυαλό να νιώθει υπεύθυνο για το φόβο που νιώθει.

Κάτι άλλο πιο βαθύ, όμως, κάτι που νιώθεις βαθιά μέσα σου, κάτι που ονομάζουμε "ψυχή", σε ωθεί, σε σπρώχνει να πας προς τα κάπου. Σε ωθεί προς την ελευθερία της επιλογής σου και αντιστέκεται στην ασφάλεια του τώρα. Σε ωθεί να κάνεις πραγματικότητα τις αληθινές και βαθιές επιθυμίες σου, να γίνεις αυτό που θες, να το δημιουργήσεις, να το αναπτύξεις, όπως εσύ καταλαβαίνεις με το δικό σου μοναδικό τρόπο. Σε ωθεί να πας προς τα πάνω, να πάρεις το δρόμο της ελευθερίας και της αυτοπραγμάτωσης.

Αυτή η σύγκρουση είναι και το μεγαλείο του ανθρώπου. Αυτή η σύγκρουση νου και ψυχής είναι η ίδια η ζωή, η ύπαρξή μας. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να σταματήσουν αυτό το δρόμο. Κάποιοι επιλέγουν να τον ακολουθήσουν και όπου βγει. Και τα δύο έχουν το κόστος τους. Και τα δύο έχουν μέσα πόνο. Και τα δύο έχουν μέσα μάχη.

Είναι, όμως, χρέος του κάθε ανθρώπου, κατά την άποψή μου, να πάρει το δρόμο της ελευθερίας. Είναι χρέος κάθε ανθρώπου να τολμήσει να ακούσει τις βαθιές και αληθινές του επιθυμίες και να παλέψει μέχρι τέλους να τις υλοποιήσει. Να ζήσει αυτή την Αληθινή Ζωή. Τη Ζωή της Αλήθειας και του Φωτός.

Μόνο αυτός ο δρόμος σε κάνει Άνθρωπο. Μόνο αυτός ο δρόμος σε ορίζει. Ορίζει την ύπαρξή σου. Σε κάνει αυτό που θες να είσαι και έχεις χρέος να είσαι απέναντι στον εαυτό σου και τη κοινωνία ολόκληρη. Μία και μοναδική αμαρτία υπάρχει σε αυτή τη ζωή για μένα: να μην ακούς τις αληθινές και βαθιές σου επιθυμίες. Αυτές τις επιθυμίες που έχει μέσα της βαθιά η ψυχή σου. Αυτές που για να υλοποιηθούν απαιτούν υπομονή, δουλειά, επιμονή, σχέσεις με τους συνανθρώπους σου, επικοινωνία, αγάπη, υποστήριξη και τόλμη, τόλμη, τόλμη.

Αυτές οι επιθυμίες που έχεις κρυμμένες στο ασυνείδητό σου, που τις έχεις θάψει, γιατί φοβάσαι να τις παλέψεις. Τις έχεις καλύψει με καθημερινές εφήμερες απολαύσεις, με την οκνηρία σου, με τη κάλυψη των φθηνών καθημερινών αναγκών σου.

Τόλμα, πάρε δύναμη και θάρρος, πίστεψε, προχώρα προς τα εκεί που θες, μη σταματάς, μη παρασύρεσαι, μην έχεις ενοχές για τίποτα, μη φοβάσαι, τόλμα.

Μόνο ο άνθρωπος που έχει τολμήσει να πάρει αυτό το δρόμο της Αλήθειας είναι και πραγματικά χρήσιμος για όλους γύρω του. Δίνει δύναμη σε όλους χωρίς να το καταλαβαίνει. Είναι το φως στη ζωή πολλών ανθρώπων.

Βιβλίο: Μια Στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα

Μοναδικά ανθρώπινο, συγκλονιστικά αποκαλυπτικό και σκληρά ρομαντικό θα χαρακτήριζα αυτό το βιβλίο του Νίκου Νικολαΐδη. Με συνεπήρε απνευστί..!

"Όλες οι βλεννόρροιες θεραπεύονται εκτός από την πρώτη... σαν την πρώτη αγάπη", γράφει ο Νίκος Νικολαΐδης στο "Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα". Σ' αυτή την ύστατη πνευματική του μαρτυρία μυθιστοριογραφεί για μία τελευταία φορά έντονα και άμεσα τη γενιά του. Ο δεκαπεντάχρονος αφηγητής του μυθιστορήματος καταγράφει την Αθήνα και τις μεταπολεμικές δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα με μιά ψυχρή, σαρκαστική, αλλά και ταυτόχρονα ιδιαίτερα νοσταλγική και συμπαθητική ματιά. Η διαδρομή του είναι μία αποκαλυπτική αναζήτηση γεμάτη αγάπη και έρωτα, η οποία όμως οδηγεί σχεδόν μοιραία σε χαμένες ελπίδες και ατελείωτες απογοητεύσεις. Ο Νικολαΐδης κατανοεί απόλυτα το πόσο αδυσώπητα μας τιμωρεί ο χρόνος, αλλά ταυτόχρονα υμνεί το αναλλοίωτο των πρώτων μας ονείρων".

Το boomerang της καλοσύνης

Πανέμορφο, εκπληκτικό, απλά ανθρώπινο..!