Το τελευταίο άρθρο αυτής της σειράς:
Επίδραση της χημείας στην στρέβλωση της σωματικής, διανοητικής, συναισθηματικής και πνευματικής ισορροπίας. Δημιουργία επίκτητης ιδιοσυγκρασίας.
Ας προσπαθήσουμε, τώρα, παρακολουθώντας μία σειρά από καταστάσεις, να κατανοήσουμε την επίδραση της χημείας στις βαθύτερες ισορροπίες του ανθρώπινου οργανισμού.
Ας υποθέσουμε ότι γεννιέται ένα υγιές μωρό, που έχει γενετικά κάποιες προδιαθέσεις ιδιοσυγκρασιακές δομές από πλευράς προσωπικότητας. Όλες αυτές οι σωματικές και διανοητικές παράμετροι που καθορίζουν το ενδοκρινο-ανοσολογικό προφίλ του παιδιού, είναι στα αποδεκτά φυσιολογικά όρια και άρα το παιδί γεννιέται υγιές.
Ύστερα όμως από τη λήψη ενός πρώτου πολυδύναμου εμβολίου, θα κινητοποιηθεί ενδεχομένως μία αλλεργική αντίδραση, η οποία σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας, που είδαμε παραπάνω, θα εκφραστεί σε δερματικό επίπεδο, στα πλαίσια της επιβίωσης του οργανισμού, δηλαδή για να μην κινδυνέψει ο οργανισμός από την αλλεργική αντίδραση σε επίπεδο βλεννογόνων. Το έκζεμα θα πυροδοτηθεί και από απλή προδιάθεση θα γίνει νόσος, με χαρακτηριστικά κνησμό και εκνευρισμό.
Η χορήγηση ενός κατάλληλου Ομοιοπαθητικού φαρμάκου στη φάση αυτή θα ήταν αρκετή για να επαναφέρει το παιδί στην ισορροπία του προηγούμενου σχήματος, διότι θα αφορούσε και την αλλεργική αντίδραση και την αντίδραση του εκνευρισμού. Τι θα γίνει, όμως, εάν χορηγήσουμε τοπικά κορτικοστεροειδή και καταστείλουμε αυτή την εξανθηματική αντίδραση; Σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας, εάν το εξάνθημα φύγει με χημικά μέσα, τότε μετά από κάποιο διάστημα θα εμφανιστεί η ίδια αλλεργική προδιάθεση, σε βαθύτερο αυτή τη φορά επίπεδο. Δηλαδή το παιδί θα κάνει την πρώτη κρίση άσθματος. Παράλληλα δε, θα εμφανιστεί και φόβος υγείας από την αίσθηση της δύσπνοιας. Η δε φυσική συμπόνια που υπήρχε ως πνευματικό χαρακτηριστικό του παιδιού θα αλλοιωθεί και θα γίνει παθολογική ταύτιση με άγχος υγείας, ενώ αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την μετέπειτα επιλογή συντρόφου λόγω ανασφάλειας και όχι λόγω αγάπης. Έχει δημιουργηθεί λοιπόν στον ανθρώπινο αυτό οργανισμό, μία επίκτητη ιδιοσυγκρασιακή και ανοσολογική κατάσταση που θα τον συνοδεύει σε όλη τη ζωή, και θα αφορά μία μικρότερη ή μεγαλύτερη απομάκρυνση από τη φυσική διανοητική, συναισθηματική και σωματική ισορροπία με την οποία γεννήθηκε ο ανθρώπινος αυτός οργανισμός.
Και στη φάση αυτή , ένα σωστό Ομοιοπαθητικό φάρμακο που θα επιλεγεί βάση όλων αυτών των σωματικών και διανοητικών εκτροπών, μπορεί να επαναφέρει τον οργανισμό σε ισορροπία, θεραπεύοντας το άσθμα και το φόβο υγείας, επανεμφανίζοντας το έκζεμα και τον εκνευρισμό, και τελικά θεραπεύοντας και αυτά.
Τι θα γίνει, όμως, εάν ούτε στη φάση αυτή δώσουμε Ομοιοπαθητικό φάρμακο και συνεχίσουμε με χημικά φάρμακα. Τα εισπνεόμενα βρογχοδιασταλτικά για παράδειγμα δημιουργούν υπερκινητικότητα. Ο φόβος υγείας δεν θα φύγει, και έτσι θα έχουμε έναν ενήλικα με όλα αυτά τα διανοητικά παθολογικά χαρακτηριστικά που αργά ή γρήγορα με τις συνεχείς πιέσεις της ζωής, θα κάνει κάποιες κρίσεις πανικού και κάποιος ιατρός θα του συνταγογραφήσει αντικαταθλιπτικά φάρμακα. ‘Ετσι το κλάμα, και ο εκνευρισμός που είναι φυσικές αντιδράσεις στις στρεσογόνες καταστάσεις, θα κατασταλούν και αυτά.
Δημιουργήσαμε, λοιπόν, με την συνεχή ιατρική παρέμβαση-καταστολή έναν εν δυνάμει νεκρό από πλευράς αντίδρασης ανθρώπινο οργανισμό. Νεκρό όσον αφορά στις σωματικές αντιδράσεις επιβίωσης που είναι τα συμπτώματα, και νεκρό όσον αφορά στις συναισθηματικές εκφορτίσεις. Θεωρητικά αυτός ο πρώην δερματολογικός και εκνευρισμένος ασθενής ως παιδί, μεταπήδησε σε ασθματικό και φοβισμένο έφηβο και στη συνέχεια σε απαθή και κατασταλμένο ενήλικα. Ένας ενήλικας που τώρα ανέχεται με το αντικαταθλιπτικό φάρμακο τα πάντα, δεν αντιδρά, δεν σκέφτεται, δεν εξελίσσεται πνευματικά, απλά επιβιώνει όπως ακριβώς τον θέλει το σύστημα, βλέποντας τηλεόραση και αναμασώντας τις ίδιες ειδήσεις. Σύμφωνα με την συμβατική ιατρική αυτός είναι ένας θεραπευμένος ασθενής.
Και καφνικά στη ζωή αυτού το ασθενούς, συντελείται μία μεγάλη αδικία, μία άδικη απόλυση για παράδειγμα. Και αυτή κινητοποιεί ένα τεράστιο αίσθημα αδικίας. Εάν αυτό βιωθεί όλο σε συναισθηματικό επίπεδο, ενδεχόμενα να τον απορυθμίσει διανοητικά, να τον τρελάνει. Πού όμως θα εκτονωθεί, πώς θα σωματοποιηθεί αυτό το έντονο συναίσθημα σύμφωνα με το νόμο της κατεύθυνσης της θεραπείας. Στο δέρμα δεν μπορεί, αφού το έκζεμα είναι από χρόνια κατεσταλμένο. Το ίδιο και το άσθμα που κατεστάλη από τη χρόνια χρήση εισπνεομένων. Ούτε καν να κλάψει, να φωνάξει, να εκνευριστεί δεν μπορεί ο ασθενής αφού παίρνει για χρόνια αντικαταθλιπτικά. Και τότε στην προσπάθεια που κάνει ο οργανισμός να περισώσει τη διανοητική του ισορροπία, για να μην τρελαθεί δηλαδή, κινητοποιεί προδιαθέσεις μικρές, οδηγείται δηλαδή στην έκφραση γονιδίων που δεν θα εκφράζονταν σε περίπτωση που οι άλλες προδιαθέσεις δεν είχαν κατασταλεί. Και έτσι ο ασθενής εμφανίζει λίγο διάστημα μετά την αίσθηση αδικίας έναν καρκίνο.
Εύκολα κάποιος θα πεί για αυτόν τον άνθρωπο ότι η αδικία τον οδήγησε στον καρκίνο, αλλά πρέπει να μετρήσει κανείς όλο το ιστορικό του ασθενούς, τις χημικές καταστολές που έχει υποστεί σε σωματικό και συναισθηματικό επίπεδο, από την παιδική ηλικία μέχρι τώρα για να κατανοήσει πλήρως την αλήθεια.
Αντί επιλόγου
Η πιθανότητα ένα έντονο και συνεχές συναίσθημα να μεταφράζεται σε συγκεκριμένα επίπεδα νευρο-ορμονών και ως εκ τούτου να επιφέρει μία σημαντική αλλαγή στην ορμονική ισορροπία του οργανισμού, είναι ισχυρή. Θα μπορούσε δε να αποδειχθεί μόνο με μία βαθιά τομή στην Ιατρική σκέψη η οποία θα επιχειρούσε να ενοποιήσει όλα τα διάσπαρτα και ασύνδετα στοιχεία της ιατρικής έρευνας, βιοχημικά, νευροχημικά, νευροομονικά, παθοφυσιολογικά ,κλινικά επιδημιολογικά. Για μία ακόμα φορά είμαι υποχρεωμένος να αναφέρω ότι ο Ομοιοπαθητικός ιατρός δεν είναι ψυχαναλυτής και δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε αναλύσεις που αφορούν στοιχεία του ασυνειδήτου καθώς και σε αντίστοιχες ερμηνείες. Από τη στιγμή που τα Ομοιοπαθητικά παθογενετικά πειράματα –provings, αφορούν την καταγραφή συνειδητών συμπτωμάτων των ανθρώπων που συμμετέχουν στο πείραμα, δεν είναι δυνατόν η συνταγογράφηση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, να βασίζεται σε αυτά που πιθανόν να ονομάζονται ασυνείδητα στοιχεία αυτού.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την προσέγγιση του άρθρου περί της απομάκρυνσης του οργανισμού από τη φύση και από την ελευθερία του σε συναισθηματικό και διανοητικό επίπεδο και την εγκαθίδρυση μίας επίκτητης ιδιοσυγκρασίας είναι πολύ σημαντικά, εμπίπτουν δε στα πλαίσια της βαθύτερης και σοβαρότερης διερεύνησης του θέματος υγεία-νόσος-θεραπεία. Μίας διερεύνησης, στην οποία η Ομοιοπαθητική Ιατρική, μπορεί να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες, που δεν εξαντλούνται στο επίπεδο της καταγραφής συμπτωμάτων και νοσολογικών οντοτήτων. Αντίθετα οι προσφερόμενες πληροφορίες εμβαθύνουν αφενός στην ολιστική (νευρο-ενδικρινο-ανοσολογική) προσέγγιση της νόσου και της θεραπείας, καθώς επίσης και στο ίδιο το φαινόμενο της σχέσης των επιμέρους μερών της ανθρώπινης ύπαρξης (πνεύμα-διανόηση-συναίσθημα-σώμα) με το όλον, αλλά και της σχέσης των ανθρώπων μεταξύ τους. Για όποιον ιατρό ή ασθενή προσεγγίσει σε βάθος, αλλά και με «ελευθερία» την Κλασσική Ομοιοπαθητική σε θεωρία και πράξη, του επιφυλάσσει θησαυρούς αλήθειας.
Σπύρος Κυβέλλος
Ιατρός Ομοιοπαθητικής
Γ.Γ Έρευνας Διεθνούς Ακαδημίας Κλασσικής Ομοιοπαθητικής
Επιστ.Συνεργ.Ιατρείου Κεφαλαλγίας ΓΝΑ «Γ.Γεννηματάς»
Σημ: Τα ονόματα και κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία των ασθενών, έχουν αλλάξει για λόγους διατήρησης του απορρήτου, χωρίς να μεταβληθεί στο ελάχιστο η ουσία και η αξία των πληροφοριών. Οι παρατηρήσεις του ιατρείου που αναφέρονται, έχουν μία στατιστική σημαντικότητα και είναι ιδωμένες πάντα υπό το ορθολογιστικό πρίσμα που πρέπει να διέπει τις θετικές επιστήμες. Υπερβαίνουν όμως την μηχανιστική άποψη της συμβατικής Ιατρικής περί της έννοιας της υγείας και της νόσου, όπως αλώστε η θεωρία και οι νόμοι της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής Επιστήμης απαιτεί.
