Το χρυσό αυγό του internet, το γνωστό σε όλους μας facebook. Η μεγαλύτερη ιντερνετική επιτυχία του ανθρώπου ως σήμερα, το μεγαλύτερο τεχνολογικό επίτευγμα της κοινωνίας μας τα τελευταία χρόνια. Ατελείωτες ώρες μπροστά σε posts, links, statuses, φωτογραφίες, κείμενα, σχόλια, επαναστατικά μηνύματα, reposts και γνώμες φίλων μας. Παράλληλα με αυτό, οι ερωτικές και φιλικές σχέσεις που ξεκινάνε μέσα από το facebook πληθαίνουν με γεωμετρική πρόοδο μέσα από αμέτρητες ώρες προσπαθειών για επικοινωνία μέσω chat.
Και πώς να είναι αλλιώς όταν από μικρά παιδιά μαθαίνουμε την επικοινωνία με το συνάνθρωπό μας στη χειρότερη μορφή της;
Επικοινωνία: η μετάδοση ενός μηνύματος από ένα πομπό σε ένα δέκτη.
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!! Πόσο αστείος αυτός ο ορισμός που δίνουν τα σχολικά/φοιτητικά βιβλία και τα manuals Δημοσίων Σχέσεων και Marketing!!!! Ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα!!!
Πόσοι γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές, σύμβουλοι επιχειρήσεων, εισηγητές σεμιναρίων και διοικούντες γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνει επικοινωνία; Οι περισσότεροι θα πούμε ότι "επικοινωνία" σε μια διδασκαλία είναι η μετάδοση της εμπειρίας και γνώσης του διδάσκοντα στο διδασκόμενο. Οι περισσότεροι αυτό κάνουμε όταν νιώθουμε ότι διδάσκουμε κάποια πράγματα σε ένα παιδί, μαθητή, υπάλληλο - του λέμε τι να κάνει, με ποιο τρόπο και πώς ακριβώς θα πετύχει σε αυτό που του λέμε.
Η επικοινωνία, όμως, έχει 2 μέρη και ξεχνάμε ότι κάποιος απέναντί μας όχι μόνο μας ακούει, αλλά αισθάνεται παράλληλα. Και όχι απλά αισθάνεται, αλλά περνάει και φιλτράρει όλα αυτά που ακούει μέσα από τις δικές του απόψεις για τη ζωή, μέσα από τις εικόνες και τις θεωρίες που κουβαλάει από προηγούμενες εμπειρίες και μέσα από τη δική του αυτοεπιβεβαιωτική στάση ζωής. Δε μπορούμε, επομένως, να γινόμαστε απλοί πομποί μηνυμάτων και εντολών στον απέναντι συνάνθρωπό μας.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε πρώτα από όλα είναι να ακούσουμε εμείς τον άλλο για το ποιος είναι και ποια η στάση ζωής του, να νιώσουμε τι ψάχνει και τι θέλει από εμάς και μετά να προσαρμόσουμε το δικό μας λόγο στις δικές του ανάγκες. Πρέπει πρώτα να ανοίξουμε το δίαυλο της πραγματικής επικοινωνίας από το δέκτη προς το πομπό και μετά να μεταλαμπαδεύσουμε με αληθινή αγάπη για τον απέναντί μας τη προσωπική μας βιωματική εμπειρία με απλά λόγια, κατανοητά και προσαρμοσμένα στις ανάγκες του άλλου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προσφέρουμε στον άλλο την αληθινή επικοινωνία με εμάς και του εαυτού μας με τον άλλο. Αυτή η διμερής σχέση είναι ωφέλιμη και για τους δύο. Ο πομπός έχει να πάρει πολλά από το δέκτη του μηνύματος, όταν έρθει κοντά στη ψυχή του. Ο πομπός έχει να κερδίσει τις εμπειρίες του απέναντι, να μάθει τα αληθινά "θέλω" του και να έρθει πιο κοντά στη προσωπική του εξέλιξη μέσα από την ένωση με τον άλλο.
Δεν πρόκειται ποτέ και κανένας άνθρωπος να κάνει αυτό που του λέμε όταν πρώτα προσπαθούμε να γκρεμίσουμε τις προσωπικές του θεωρίες που επιβεβαιώνουν την αυθυπαρξία του με τις δικές μας αντίστοιχες θεωρίες που επιβεβαιώνουν τη δική μας.
Θα γίνει, όμως, σωστή η καθοδήγησή μας όταν πρώτα ο άλλος μάς νιώσει δίπλα του και ότι πραγματικά θέλουμε να πούμε κάτι που θα του δώσει κάποιες, ίσως, απαντήσεις στις δικές του ανάγκες.
Πώς, λοιπόν, όταν ο νέος δεν έχει μάθει να τον ακούνε, αλλά μόνο να ακούει εντολές, μαθήματα, διδασκαλίες και σεμινάρια του ζητάμε να βγει έξω και να επικοινωνήσει με φίλους, το άλλο φύλο, και συγγενείς και αργότερα να επικοινωνήσει και με τους συνεργάτες του στη δουλειά του;
Πώς, λοιπόν, να μην πετύχει ένα μέσο επικοινωνίας σαν το facebook όταν είναι κατεξοχήν εγωπαθές; Οι άνθρωποι (και δυστυχώς στη πλειοψηφία τους νέοι σαν και εμένα και μικρότεροι, και εγώ μαζί με αυτούς, δε το παίζω αλάνθαστος, τα έχω κάνει όλα αυτά τα λάθη στο χειρότερο βαθμό) νιώθουν ασφαλείς πίσω από τη μαγεία της "επικοινωνίας" προβάλλοντας τις απόψεις τους, τα γούστα τους, τις μουσικές που τους αρέσουν, τις κοσμοθεωρίες τους, τα άρθρα που τους εκφράζουν και τα αστεία με τα οποία γέλασαν, χωρίς να νοιάζονται πραγματικά για αυτά που κάνει και νιώθει ο άλλος.
Σε μια κοινωνία που όλοι μας έχουμε κλειστεί μέσα στο σπίτι μας και μέσα στην κατάντια μας και φοβόμαστε να την εκθέσουμε στη κατάντια του διπλανού μας για να λυτρωθούμε μαζί και με αληθινή αγάπη, το facebook (και κάθε facebook, zoo, κ.α.) έρχεται ως βάλσαμο στη μαύρη μοναξιά μας.
Ευτυχώς υπάρχει και το κουμπάκι Like να νιώθουμε καμιά φορά ότι κάποιος μας άκουσε ή μας διάβασε :-)))
