Ελευθερία από την επίκτητη ιδιοσυγκρασία και τη νόσο (4/5)

Συνεχίζω με το 3ο παράδειγμα:

3. Αίσθημα απαξίωσης-Αραιομηνόρροια- Καθ’ έξιν αποβολές.

Η Κατερίνα είχε φέρει παλαιότερα στο ιατρείο το τετράχρονο κοριτσάκι της για να αποφύγει τη συχνή χρήση αντιβιοτικών στις λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού  που την ταλαιπωρούσαν. Πράγματι αυτό επετεύχθη με μία δόση Thuja 1M. Τώρα ήταν η σειρά της να κάτσει στη θέση του ασθενούς. Ο λόγος ήταν οι επίμονοι πόνοι στη οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής της στήλης, λόγω αναφερόμενης απουσίας μεσοσπονδυλίου δίσκου μεταξύ Ο4 και Ο5.

Η Κατερίνα ήταν μία υψηλή νευρώδης γυναίκα ηλικίας 38 ετών. Ήταν μελαχρινή με μακριές ευθείες γραμμές προσώπου και μεγάλη μύτη. Από τις πρώτες ήδη επισκέψεις για τη κόρη της, μου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε στο παιδί. Δεν ήταν εμφανώς κατακριτέος, η Κατερίνα εξάλλου ήταν γυναίκα υψηλού μορφωτικού επιπέδου και σίγουρα υψηλής ευφυΐας. Δεν φώναζε, ούτε έβριζε, τουλάχιστον όχι μπροστά μου στο ιατρείο. Όμως υπήρχε ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα στον τρόπο που απαντούσε ή που απευθυνόταν στο παιδί της, το οποίο αντανακλούσε σαφώς στη χροιά της φωνής της.

Η Κατερίνα εξέφραζε μέσα από τον τρόπο επικοινωνίας με την κόρη της, μία συνεχή απαξίωση έναντι αυτής. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η χροιά της φωνής της να είναι άχρωμη, ακυμάτιστη, συχνά απότομη, χωρίς το αναμενόμενο μητρικό συναίσθημα. Θα μπορούσε κανείς, χαρακτηρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε, να χρησιμοποιήσει τον ψυχιατρικό όρο περί διπλού μηνύματος, αφού η συγκαταβατικότητα ή η ανεκτικότητα των νοημάτων των λόγων της, ήταν αντίθετη με την ενόχληση και την ευερεθιστότητα που διαφαινόταν από τον τρόπο της εκφοράς του λόγου και την συνολική της έκφραση. Όταν για παράδειγμα το γλυκύτατο και χαριτωμένο τετράχρονο κοριτσάκι της, της έδειξε όλο χαρά το σκίτσο που έκανε στο ιατρείο, η Κατερίνα της απάντησε : «Πολύ ωραίο, κάτσε τώρα ήσυχα». Αν δεν άκουγε κανείς τα λόγια της, αλλά έβλεπε την έκφρασή της, θα έπαιρνε το μήνυμα της ενόχλησης που αισθάνθηκε, για μία τόσο τρυφερή και χαρούμενη για μία μητέρα, σκηνή, αλλά και την απαξίωση για το επίτευγμα του μικρού κοριτσιού. Το μη λεκτικό μήνυμα της έκφρασής της, ήταν το αντίθετο από το λεκτικό και βέβαια το πρώτο είναι αυτό που αισθάνθηκε βαθύτερα το παιδί.

Κάπως έτσι ήταν η επικοινωνία μητέρας-κόρης σε όλες τις συνεντεύξεις που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν. Το πολιτισμικό επίπεδο της Κατερίνας δεν της επέτρεπε προφανώς να εκφραστεί λεκτικά απρεπώς στο παιδί, αλλά όλη της η συμπεριφορά εξέφραζε μία εμφανή δυσφορία για αυτό. Σε εμένα το μήνυμα που έφτανε ήταν η απαξίωση. Εμβαθύνοντας στη σκέψη μου και με την εμπειρία αντιστοίχων περιστατικών, πιστεύω ότι η απαξίωση αυτή αφορά την παιδικότητα γενικά, αλλά ιδίως τη θηλυκότητα και τη χάρη των μικρών κοριτσιών τους. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό όχι αβίαστα, αφού η ίδια αίσθηση μου είχε δημιουργηθεί σε πολλά παρόμοια περιστατικά, εξετάζοντας μητέρες με τα παιδιά τους, από την αρχή του ιστορικού, πριν να επιβεβαιωθεί η διάγνωση της Sepia, από τα υπόλοιπα στοιχεία του ιστορικού και κυρίως από την θεραπεία που ακολούθησε.  Μάλιστα σε μία συζήτηση με μία συνάδελφο Ομοιοπαθητικό ιατρό, είχα ονομάσει την έκφραση με την οποία οι μητέρες Sepia, απευθύνεται στα κοριτσάκια τους ως «ξινή», χαρακτηρισμό που νομίζω ότι ταιριάζει αρκετά. Πράγματι στη ρούμπρικα στο Synthesis: Ailments from being scorned, η Sepia αναφέρεται.  Θα επανέλθουμε όμως στην ανάλυση προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τα αίτια εγκατάστασης της ιδιοσυγκρασίας Sepia, και άρα της νευρο-ορμονικής κατάστασης που ομοιάζει με αυτήν και που δημιουργεί το μελάνι της σουπιάς, αφού παραθέσω μερικά συγκλονιστικά στοιχεία από το ιστορικό της Κατερίνας.

Η εμμηναρχή της Κατερίνας είχε έρθει στα δέκα επτά χρόνια της!  Επίσης είχε ελάχιστα αναπτυγμένους μαστούς, όπως και η πλειοψηφία των γυναικών που ανέπτυξαν την ιδιοσυγκρασία τύπου Sepia από μικρή ηλικία. Στο ιστορικό της είχε έξι αποβολές, εκ των οποίων τις τρεις τις εξηγούσε από άσκηση βίας από τον πρώην σύζυγό της. Επίσης είχε μία παλίνδρομο κύηση και μία πρόωρη κύηση που οδήγησε στη γέννηση του κοριτσιού της στις αρχές του όγδοου μήνα κύησης. Πραγματικά ένα βαρύ ιστορικό για μία νέα κοπέλα, ένα ιστορικό με σαφείς ενδείξεις ορμονικής διαταραχής. Το ιστορικό των συνολικά επτά αποτυχημένων κυήσεων, αναιρούσε  βεβαίως την πιθανότητα να έχει επιδράσει εξωγενής παράγοντας, η βία εν προκειμένω, που να οδήγησε σε αυτές. Η πλήρης λήψη του ιστορικού αποκάλυψε πάρα πολλά άλλα μεταβολικά και σωματικά συμπτώματα που ανήκουν στην παθολογία της Sepia.

Έχοντας προβληματιστεί επί σειρά ετών για τους λόγους εγκατάστασης των ιδιοσυγκρασιών σε νευρο-ενδοκρινο-ανοσολογικό επίπεδο, μία τέτοια καθαρή και ενδογενή- τουλάχιστον από προεφηβική ηλικία- περίπτωση Sepia, ήταν ιδανική για ενδελεχή διερεύνηση. Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, θα αναφέρω ότι όταν η Κατερίνα ρωτήθηκε στο ιστορικό για την παιδική της ηλικία, και τις οικογενειακές της σχέσεις, μου ανέφερε σχεδόν αυθόρμητα, ότι όσο θυμάται τον εαυτό της, θυμάται την μητέρα της να την απαξιώνει συνεχώς, να θαυμάζει και να υπεραγαπά τον μεγαλύτερο αδελφό της και να απαξιώνει σε κάθε ευκαιρία την ίδια. Η Κατερίνα συμπεριφερόταν πάντα σαν αγοροκόριτσο. Μου ανέφερε ότι ο πατέρας της την έδειρε για να αναγκαστεί να φορέσει φούστα για να πάει στην εκκλησία. Έπαιζε πολύ συχνά ποδόσφαιρο, ενώ είχε από μικρή πάθος για τη κολύμβηση, άθληση που ασκούσε και τώρα καθημερινά επί τρίωρο! Είχε επίσης προχωρήσει αρκετά στις πολεμικές τέχνες.  Μου εκμυστηρεύτηκε επίσης, ότι αμέσως μετά τον τοκετό όταν έμαθε ότι έκανε κορίτσι, αισθάνθηκε μία απέραντη δυστυχία και δεν ήθελε να δει το μωρό για ώρες.  Με βουρκωμένα μάτια μου ανέφερε ότι όλη της η παιδική ηλικία χαρακτηρίστηκε από το αίσθημα απόρριψης που ένιωθε από τη μητέρα, συγκριτικά πάντα με τον αδελφό της. 

Είναι δυνατόν η αίσθηση απόρριψης και απαξίωσης από τη μητέρα, και προτίμησης της τελευταίας στο αγόρι, να οδήγησε την Κατερίνα να έχει μία βαθιά υποσυνείδητη επιθυμία να ήταν και εκείνη αγόρι, για να κερδίσει έτσι την αγάπη της μητέρας;  Και εάν ναι, ακολούθησαν οι ορμόνες της μία πορεία δυσλειτουργική για τη φύση της, εκφράζοντας αυτή την υποσυνείδητη επιθυμία, και κάνοντάς της να διαδράμει μία «εξανδροποιημένη» πορεία στη ζωή, με τις αντίστοιχες κλινικές εκδηλώσεις των αποβολών;  Ακόμα θα μπορούσε η δική της απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στο κοριτσάκι της, να οδηγήσει το παιδί, τύπου Thuja,  να αλλάξει ιδιοσυγκρασία και να χρειαστεί επίσης Sepia στην εφηβεία της.  Ή μήπως η επιτυχημένη, με εμφανή θεραπευτικά αποτελέσματα, συναγογράφηση της Thuja στο παιδί, μπορεί να αποτρέψει μία αναμενόμενη νευρο-ορμονική αλλαγή που θα οδηγούσε στην εικόνα της Sepia σε μεταγενέστερη ηλικία; Πάντως στη περίπτωση της Κατερίνας η Ομοιοπαθητική θεραπεία συνετέλεσε καθοριστικά στην συνολική ενδοκρινολογική της ισορροπία. Τέσσερα χρόνια μετά, από την πρώτη μας συνάντηση, έχει και ένα δεύτερο παιδάκι που το θέλησε έντονα, συνελήφθη και γεννήθηκε φυσιολογικά, ενώ το ορμονικό της προφίλ είναι πολύ ικανοποιητικό.

συνεχίζεται

Σκέφτομαι..!

Απόψε κάθομαι και σκέφτομαι διάφορα πράγματα για τη χώρα μας.

Παρατηρώ γύρω μου πολλούς συνανθρώπους μου να υποφέρουν στη ψυχή τους, να φοβούνται, να μη ξέρουν τι τους ξημερώνει.

Πολύς κόσμος νιώθει ενοχές, πολύς κόσμος νιώθει τύψεις, πολύς κόσμος νιώθει μίσος, τρέλα, απογοήτευση, θλίψη, μανία, πρωτόγνωρα συναισθήματα για όλους μας.

Παρατηρώ γύρω μου τους απλούς συμπολίτες μου, τους ανθρώπους των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τους πολιτικούς, τους απλούς οικογενειάρχες, τους απλούς εργαζόμενους, τη μητέρα, το πατέρα, το νέο, όλους. Μια τεράστια αμηχανία. Ο κάθε ένας γράφει και από μια πρόταση και μια ιδέα χωρίς να καταλήγει πουθενά.

Διαβάζω άρθρα μίσους, όπως αυτό, και αναρωτιέμαι (όσο και αν καταλαβαίνω τι θέλει να πει η αρθρογράφος)... έχει νόημα αυτή τη στιγμή να συνεχίσουμε τις κατηγόριες ο ένας για τον άλλο..;

ΟΚ, το ξέρουμε..! Μπορεί να φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, μπορεί να φταίνε οι ταξιτζήδες, μπορεί να φταίνε οι παγωτατζήδες, μπορεί να φταίνει όλοι οι άλλοι, μπορεί να φταίει και ο Χατζηπετρής..!

Όλοι λέμε κάτι να νιώσουμε καλύτερα, όλοι λέμε κάτι να νιώσει ο άλλος που δε συμφωνεί μαζί μας χειρότερα, όλοι λέμε κάτι έτσι για να πούμε, απλά για να πάρουμε μέρος. Όλοι ψάχνουμε να βρούμε ποιος φταίει σε τέτοιος στιγμές.

Αναρωτιέμαι, άραγε, αν μπορεί να κατανοήσει ο μέσος άνθρωπος τι έφταιξε και τι φταίει σε τέτοιες στιγμές και αν υπάρχει λόγος να αναλώνεται τόσο μελάνι και τόσος ιδρώτας ώστε να βρεθεί τι φταίει.

Έχω γράψει σε προηγούμενα άρθρα μου:

1. Ποια η ελληνική πρόταση σήμερα στο παγκόσμιο πολιτισμό;

2. Τι ιδιαίτερο μπορούν να έχουν οι Έλληνες ως αντιπρόταση για το κόσμο σήμερα;

3. Τι έφταιξε για τη κρίση;

4. Που φταίει ο σύγχρονος Έλληνας για ότι βιώνει σήμερα;

5. Πώς βλέπω εγώ τη κρίση;

Έχουμε χορτάσει, όμως, όλοι πλέον από άρθρα και αναλύσεις. Νιώθω ότι, πλέον, είναι ηλίθιο να γράφεις ιδέες, προτάσεις και διανοητικές εφευρέσεις όταν η χώρα μας και ο κόσμος όλος βιώνει καταστάσεις που δεν έχει ξαναβιώσει.

Εδώ και καιρό σκέφτομαι τι θα μπορούσα να γράψω ώστε να βοηθήσω λίγο κόσμο να νιώσει καλύτερα. Πραγματικά δε ξέρω.

Οι καταστάσεις είναι πρωτοφανής.

Νιώθω δυνατός και έτοιμος να βοηθήσω όποιον μπορώ με όποιο τρόπο μπορώ. Νιώθω ότι έχω τη δύναμη να βοηθήσω ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Δε μπορώ να βοηθήσω με χρήματα (είμαι και εγώ στη ίδια κατάσταση με όλους). Κάτι, όμως, μέσα μου με κάνει να νιώθω ήρεμος και γαλήνιος. Και νιώθω ότι πολύς κόσμος έχει ανάγκη από μια γαλήνη.

Μπορώ να βοηθήσω με ένα καλό λόγο, με μια καλή κουβέντα, με ένα χάδι, με μια αγκαλιά, με μια συντροφιά. Να πάμε μαζί μια βόλτα, για μια μπύρα, για ένα ποτό, στη παραλία, για μια κουβέντα, για να νιώσουμε μαζί την ελευθερία μας ξανά. Αυτή δε μας τη πήρε κανείς... την έχουμε..!

Όποιον και όπως μπορώ θέλω να τον βοηθήσω με αυτό το τρόπο. Ίσως γιατί το ίδιο θέλω και εγώ από τους συμπολίτες μου και τους ανθρώπους που αγαπάω.

Θέλω και εγώ ένα χάδι τους, μια αγκαλιά τους, μια συντροφιά, ένα "Στέλιο δε πειράζει για ότι λάθη έκανες, δε πειράζει για ότι λάθη έκαναν οι άλλοι σε σένα, πάμε τώρα μαζί και όπου βγάλει".

Μπορεί να γράφω πολύ ανούσια και ηλίθια πράγματα... μου βγαίνουν από μέσα μου όμως..!

Και ίσως τελικά αυτή να είναι και η λύση που ψάχνουμε τόσα χρόνια ως λαός, ως χώρα, ως κόσμος..!

Έτσι και αλλιώς τα έχω ξαναγράψει... "γιατί τελικά τόσος σαματάς για το ποιος φταίει και τι θα γίνει και το ευρώ και τη δραχμή..."; Γιατί όλη αυτή η βαβούρα και ξεχνάμε τα τόσο απλά και όμορφα πράγματα που τα έχουμε δίπλα μας και δε μας τα πήρε και ούτε θα μας τα πάρει κανείς... την αγκαλιά του διπλανού μας που τόσο έχουμε ανάγκη πλέον όλοι όσο ποτέ..!

Είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρουμε, όπως πάντα άλλωστε..!

Η αέναη επιθυμία της Kara

Έχουν περάσει σχεδόν 4 χρόνια από τότε που έκανε την εμφάνισή της η κρίση στην ΕΕ και χώρα μας και σήμερα κάθομαι και σκέφτομαι τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια, πώς αντέδρασε ο λαός της κάθε χώρας, πώς αντιδράσαμε εμείς, πώς αντέδρασαν οι πολιτικοί μας και οι πολιτικοί όλου του κόσμου και πώς αντέδρασα εγώ προσωπικά.

Περάσαμε και περνάμε πάρα πολλά ακόμα ως λαός, είναι αλήθεια. Φταίμε και σε πάρα πολλά ως λαός. Φταίνε και σε ακόμα περισσότερα οι πολιτικοί αυτού του τόπου που διαχειρίζονταν τα πράγματα τόσα χρόνια. Φταίνε και πολλά, μα πάρα πολλά άλλα πράγματα πέρα από τον έλεγχό μας και πέρα από τη χώρα μας.

Δεν έχει νόημα για μένα να ξαναγράψω ή να ξανασκεφτώ το ποιος φταίει και το ποιος έκανε λάθος και τι λάθος έκανα εγώ. Σαφώς και είναι προς όφελος του κάθε ενός μας να σκεφτεί τα λάθη που έκανε ο ίδιος για τη χώρα του, για το τόπο του, για τη δουλειά του, για την οικογένειά του ή για τη προσωπική του ζωή. Θα τον βοηθήσει στα επόμενα βήματά του. Αλλά δεν είναι αυτό το νόημα αυτού του άρθρου.

Το νόημα αυτού του άρθρου είναι να απαντήσω στον εαυτό μου και να μοιραστώ με όποιον το διαβάσει σε ένα μεγάλο, γλυκό, ήρεμο "γιατί τελικά όλα αυτά;" που νιώθω μέσα μου τις τελευταίες μέρες. Γιατί τελικά τόσες μάχες μέσα μας, τόσες μάχες ανάμεσά μας, τόσες μάχες με το σύστημα, τόσες μάχες του συστήματος με εμάς, τόσες μάχες όλων με όλους.

Είναι γεγονός, ότι όταν συμβαίνει κάτι τόσο συνταρακτικό σε μια κοινωνία, στην αρχή υπάρχει αμηχανία. Μετά βγαίνει η θυμός και αρχίζει να εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Ένας ατελείωτος θυμός προς όλους και όλα - προς το σύστημα, προς του πολιτικούς, προς του δημόσιους υπαλλήλους, προς του νέους, προς τους μεγάλους, προς τους αριστερούς, προς τους δεξιούς, προς του χοντρούς και προς του αδύνατους. Η ανθρώπινη ψυχή, πιεσμένη από το φόβο και την αβεβαιότητα, ψάχνει να βρει αγωνιωδώς και να προσωποποιήσει τις ευθύνες σε κάποιον ή κάποιους. Είναι φυσικό, όλοι το έχουμε κάνει και το κάνουμε κάθε μέρα. Και θα γίνει, ακόμα, για καιρό.

Διαβάζοντας το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη "Παγκόσμιος Μινώταυρος", σοκαρίστηκα. Όχι ότι δεν το ήξερα βαθιά μέσα μου, αλλά ένιωσα πραγματικά στο πετσί μου την αδυναμία των απλών καθημερινών ανθρώπων (ένας από αυτούς είμαι και εγώ, δεν με θεωρώ κάτι ανώτερο) να κατανοήσουν το τι συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο - πόσο μάλλον να το επηρεάσουν όταν είναι διασκορπισμένοι σε διάφορα πολιτικά παιχνίδια και στρεσαρισμένοι από την αβεβαιότητα του αύριο. Διάβαζα το βιβλίο και ήμουνα σε μια σκάλα του αεροδρομίου Gatwick του Λονδίνου και κοίταγα από κάτω χιλιάδες κόσμο να περπατάει. Διάβαζα για όλα αυτά τα πολιτικοοικονομικά παιχνίδια που παίζονται στα μεγάλα σαλόνια των κυβερνήσεων, τους πακτωλούς χρημάτων που ξοδεύονται εδώ και δεκαετίες σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και κυβερνήσεις, τις παγκόσμιες στρατηγικές που χτίζονται από ανθρώπους σε μεγάλα τραπέζια και καθορίζουν τις τύχες λαών και παράλληλα κοίταγα το κόσμο να περπατάει και να πηγαίνει στις δουλειές του.

Ένιωσα μέσα κάτι να μου λέει "ο απλός κόσμος είναι ανήμπορος να κατανοήσει και αντιμετωπίσει μόνος του το οτιδήποτε συμβαίνει αυτή τη στιγμή".

Γιατί τελικά όλα αυτά τόσα χρόνια;

Ψάχνω απεγνωσμένα να βρω μια πραγματική αιτία στη σύγχρονη κοινωνία μας που γίνονται όλα αυτά. Όλες αυτές οι κατηγόριες του ενός πολιτικού στον άλλο, του ενός λαού στον άλλο, του ενός αδελφού στον άλλο. Τώρα που έχει φύγει ο θυμός από μέσα μου, δεν βρίσκω απάντηση. Δε βρίσκω καμία μα καμία απάντηση και δε μπορώ να κατανοήσω γιατί τελικά όλα αυτά.

Από τα λίγα που έχω καταλάβει και εγώ ως απλός άνθρωπος, δε βλέπω καμία πραγματική κρίση στην οικονομία της χώρας μου και οποιασδήποτε άλλης χώρας του Δυτικού Κόσμου. Το μόνο που βλέπω είναι ένα λογικό και φυσικό σπάσιμο της φούσκας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δε βλέπω κάποια κρίση που να βασίζεται στη πραγματική οικονομία της παραγωγής, της γεωργίας, του εμπορίου, της διανομής, των υπηρεσιών, των απλών πραγμάτων εν τέλη που ορίζουν μια οικονομία. Βλέπω, απλά, να σπάει η φούσκα των ατελείωτων παιχνιδιών των τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, των ψευτοδανείων, των CDS, των CDC, των CCD, των CDD και όλων των CDFLGOTKSD που χτίστηκαν πάνω σε φούσκες που χτίστηκαν πάνω σε φούσκες που χτίστηκαν πάνω σε φούσκες. Και όλα αυτά παγίδευαν τις τράπεζες, τους απλούς ανθρώπους, τα κράτη, τις κυβερνήσεις, τους λαούς, την ΕΕ, τις ΗΠΑ, τη Κίνα και όλο το σύμπαν.

Πάραυτα, ξαναλέω, δε βλέπω να υπάρχει κάποιο πρόβλημα με την πραγματική οικονομία της κάθε χώρας, το καθημερινό παραγωγό της οικονομίας, τον εργαζόμενο, τον ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης καθαρής, τον αγρότη, τον έμπορο, το καθηγητή, τον οποιονδήποτε.

Και όλα αυτά δεν τα λέω για να απενοχοποιήσω τον εαυτό μου από τα λάθη μου ή τον οποιονδήποτε από τα δικά του. Όλοι κάναμε λάθη και πρέπει, ειδικά ο ελληνικός λαός, να μάθει πολλά από αυτή την ιστορία στη νέα εποχή που πιστεύω έρχεται.

Και τώρα θα μου πείτε, που κολλάει το βίντεο που έβαλα στην αρχή. Κολλάει, λοιπόν, στο εξής: μέσα σε όλο αυτό το πανικό των τελευταίων ετών, μέσα σε αυτό το καταιγισμό των πληροφοριών, μηνυμάτων, χρηματοπιστωτικών ορισμών, ευρωπαϊκών διαξιφισμών, ΔΝΤ, Τρόικα, παρακράτους και κράτους έχω την αίσθηση ότι έγινε μια ασυνείδητη προσπάθεια των κυβερνώντων να δαμάσουν την ελευθερία του λαού. Έγινε μια ασυνείδητη προσπάθεια να βάλουν τους λαούς σε καλούπια και σε δομές υπό το φόβο μιας ανεξέλεγκτης οικονομικής κρίσης στο κόσμο.

Πραγματικά, τη θεωρώ ασυνείδητη, γιατί τελικά κατάλαβα κάτι πολύ απλό όλα αυτά τα χρόνια. Ο πολιτικός της κάθε χώρας (της κάθε όμως χώρας) είναι ένας απλός μέσος άνθρωπος σαν και εμένα, που σπούδασε ή δε σπούδασε κάτι, που διάβασε ή δε διάβασε κάποια βιβλία, που ενημερώθηκε ή όχι για την ιστορία του τόπου του και του κόσμου και μια μέρα αποφάσισε να ασχοληθεί με τη πολιτική, είτε γιατί πίστεψε ότι έχει κάτι να προσφέρει στη χώρα του, είτε γιατί πίστεψε ότι έχει κάτι να πάρει από τη χώρα του. Ο πολιτικός, λοιπόν, είναι ένας άνθρωπος που, σαν και εμένα, βασίστηκε στο ένστικτό του, σε αυτά που ακούει εδώ και εκεί, στους συμβούλους του για να πάρει κάποιες αποφάσεις. Ο πολιτικός είναι ένας απλός μέσος πολίτης της χώρας του.

Ασυνείδητα, λοιπόν, θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια, οι κυβερνώντες της Ελλάδας, της ΕΕ, του κόσμου όλου πίστεψαν ότι θα μπορέσει να αποφευχθεί η οποιαδήποτε οικονομική κρίση με το να βάλεις το λαό και την οικονομία σε καλούπια, σε αυστηρούς κανόνες, σε στρατιωτικές πειθαρχίες και ρομποτικές λογικές. Λογικό, μέχρι ένα βαθμό, μετά από τόσα χρόνια πολέμων, φτώχειας, ανασφάλειας και κακουχίας. Λογικό, μάλιστα, όταν είδαν ότι οι οργανωμένες χώρες (Σκανδιναβικές κ.α.) χαίρουν άκρας υγείας με τέτοιες λογικές.

Ο άνθρωπος, όμως, δεν είναι ρομπότ και δεν είναι κουμπιά που πατάς για να πάει καλά η οικονομία. Ξεχάστηκε από όλους ότι πρέπει να σεβαστούμε τη διαφορετικότητα, να δώσουμε χώρο στην ελευθερία έκφρασης, να αφεθεί η ευελιξία στους κανόνες ανάλογα με τη χώρα και το λαό και να χτιστούν μηχανισμοί που, αντί να πηγαίνουν κόντρα στις οικονομικές κρίσεις, να τις αφήνουν να συμβαίνουν και να ξεθυμαίνουν όταν πρέπει, εκεί που πρέπει και να βοηθούν πραγματικά και αξιοκρατικά τους αδύναμους λαούς και τα ασθενή τμήματα της κοινωνίας. Και όχι μηχανισμούς που στηρίζουν με πλαστά θεμέλια ή αφήνουν χωρίς κανόνες να λειτουργούν τα προβληματικά μέλη της οικονομίας (π.χ. χρηματοπιστωτικά παράγωγα των παραγώγων) ή να βάζουν ατελείωτα αέρα σε φούσκες οικονομιών (π.χ. αγορά ακινήτων). Η κρίση σε αυτούς του τομείς της οικονομίας έπρεπε να είχε συμβεί πριν πολλά χρόνια για να μη συμβεί αυτή η κρίση του σήμερα.

Γιατί τελικά όλοι αυτοί οι τσακωμοί, λοιπόν; Αφού όλοι τελικά θέλουμε το ίδιο πράγμα. Την ασφάλεια και την ελευθερία μας.

Προβλέπω ότι η κρίση θα συνεχιστεί ακόμα, αλλά, χωρίς να ξέρω το γιατί, νιώθω ότι οι κυβερνώντας απλοί άνθρωποι που παίρνουν κάποιες αποφάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, θα καταλάβουν σύντομα (αν δεν έχουν καταλάβει) ότι οι λαοί δεν μπορούν να μπουν σε καλούπια και στεγανά τόσο σκληρά. Προβλέπω μια χαλάρωση των πιέσεων σιγά σιγά και μια ευέλικτη αποφυγή μιας μεγαλύτερης κρίσης. Σίγουρα το μέλλον θα είναι διαφορετικό και για τη χώρα μας και για την ΕΕ και για το κόσμος όλο. Δε ξέρω προς τα πού..!

Θα ήθελα, όμως, να είναι πιο ανθρώπινο, με πιο πολύ αγάπη μέσα του, με πιο πολύ συνεργασία, με πιο πολύ συμπόνια και με πιο μεγάλη σοβαρότητα, επαγγελματισμό από όλους, και ευθύνη της κάθε μας πράξης προς το κοινωνικό σύνολο.

Πόσοι άραγε στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον και όχι το προσωπικό τους..!

Εγώ παραμένω αισιόδοξος, γιατί βλέπω να κατανοούμε όλοι και από όλες τις μεριές, ότι δεν έχει νόημα τόσο πολύ μίσος..!

Η αλλαγή έρχεται..!

Τις πταίει;

Δε μπορεί να αναζητήσει κανείς τις αιτίες των γεγονότων που βιώνει και να πάρει μια ιδέα για τι πρόκειται να βιώσει αν δεν μελετήσει λίγο την ιστορία τη δική του αλλά και της ανθρωπότητας.

Θεωρώ χρέος κάθε υπεύθυνου πολίτη αυτής της χώρας, αλλά και του κόσμου, να διαβάσει έστω και ένα βιβλίο πάνω σε όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν τις νοσηρής κατάστασης του σήμερα. Προσωπικά, προτείνω ανεπιφύλακτα το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη "Παγκόσμιος Μινώταυρος".

Το βρήκα εξαιρετικό, έλυσε πολλές απορίες μου κυρίως για τη ψυχολογία των αγορών και του ανθρώπου, μου γέννησε άλλες τόσες, αλλά κυρίως με έκανε να νιώθω πιο ώριμος, πιο πλούσιος πνευματικά και πιο δυνατός να δω το μέλλον μου και το μέλλον της χώρας μας.

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο και τις κριτικές του βιβλίου:

Τι έφταιξε τελικά; Η απληστία; Οι πολιτικοί; Οι τράπεζες; Εμείς οι ίδιοι; Πολλά έφταιξαν και δύσκολα κάποιος μπορεί να πείσει ότι δεν προσέθεσε κι εκείνος το λιθαράκι του  στο οικοδόμημα της Κρίσης. Όμως όλα αυτά είναι υποσημειώσεις σε ένα μεγαλοπρεπέστερο, σχεδόν μυθολογικό, δράμα.

Ένα οικουμενικό έπος, οι ρίζες του οποίου ξεκινούν στη Μεγάλη Ύφεση του 1929, προτού επεκταθούν στη δεκαετία του ’70.

Τότε ήταν που, όπως οι Αθηναίοι είχαν αναγκαστεί να τρέφουν με απαίσιους «φόρους υποτέλειας» το έγκλειστο στο Λαβύρινθο κτήνος, έτσι κι ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να χρηματοδοτεί τον αδηφάγο Παγκόσμιο Μινώταυρο – τα αμερικανικά ελλείμματα. Τώρα, από τα ερημωμένα μαγαζιά στους δρόμους των ελληνικών πόλεων μέχρι τις μεγαλεπήβολες συζητήσεις στα κέντρα της αμήχανης διεθνούς εξουσίας, όπου και να κοιτάξουμε, βλέπουμε τις επιπτώσεις του θανάσιμου τραυματισμού, εν έτει 2008, του Παγκόσμιου Μινώταυρου.

Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος αφηγείται τα πραγματικά αίτια που επέβαλαν την Κρίση σε ολόκληρο τον πλανήτη και τα οποία, αν παραμείνουν κρυφά, ελαχιστοποιούν τις δυνατότητές μας ως Έλληνες, ως Ευρωπαίοι, να πάρουμε τις τύχες του τόπου στα χέρια μας. Το βιβλίο μάς καλεί να σκεφτόμαστε οικουμενικά ώστε να μπορούμε να κρίνουμε τα της πολιτείας μας, να δρούμε τοπικά, να βελτιώνουμε ό,τι μπορούμε γύρω μας. 

«Ο Γιάνης είναι ένας από τους καλύτερους, ευφυέστερους και πιο καινοτόμους οικονομολόγους στον πλανήτη».

Steve Keen, συγγραφέας του Debunking Economics

«Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ένας σπάνιος οικονομολόγος: εξειδικευμένος στο να εξηγεί δύσκολες έννοιες, έτοιμος να συμμετέχει στο δημόσιο διάλογο, ικανός να θέτει την επιστήμη του στο ευρύτερο πλαίσιο.

Είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε, σίγουρα θα ωφεληθείτε από την αφήγησή του των γεγονότων που οδήγησαν στην Κρίση».

Aditya Chakrabortty, The Guardian

«Στον πιο ολοκληρωμένο οδηγό στο λαβύρινθο της σύγχρονης οικονομικής κρίσης που έχει γραφτεί ως τώρα, ο Γιάνης Βαρουφάκης σκιαγραφεί το μονοπάτι που οδήγησε από τη μεταπολεμική αμερικανική ηγεμονία στη σημερινή δυσπραγία. Το προκλητικό επιχείρημα του βιβλίου, γραμμένο σε πρόζα ζωντανή και γεμάτη πάθος, είναι ότι ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ούτε και κάποια άλλη χώρα, δύνανται σήμερα να αποκαταστήσουν, από μόνες τους, τις συνθήκες εύρωστης διεθνούς ανάπτυξης.

Είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε, το βιβλίο αυτό θα κρατήσει σε εγρήγορση μέχρι και την τελευταία λέξη την ψυχή και το νου σας. Ο Παγκόσμιος Μινώταυρος είναι ένα αριστούργημα που θα καταδεικνύει για πάντα τις προκλήσεις της εποχής μας».

Gary Dymski, Πανεπιστήμιο της California, Riverside

«Εάν θέλετε να μάθετε πόσο σοβαρή είναι η σημερινή Κρίση, διαβάστε αυτό το βιβλίο. Με μεγάλη ευγλωττία, ο Γιάνης Βαρουφάκης επιχειρηματολογεί ότι τα σύγχρονα οικονομικά προβλήματα σχετίζονται με αναδυόμενα ρήγματα στο διεθνές νομισματικό σύστημα.

Οι ΗΠΑ (ο Μινώταυρος) κάποτε διαχειρίζονταν το διεθνές νομισματικό σύστημα.

Όχι πια. Κι αυτό σημαίνει ότι δεν υφίσταται πλέον ένας μηχανισμός ανακύκλωσης πλεονασμάτων που να σταθεροποιεί την παγκόσμια οικονομία. Ο “ελέφαντας στο δωμάτιο”, να το πω έτσι, είναι ένας παραπαίων Μινώταυρος…»

Shaun Hargreaves-Heap, Πανεπιστήμιο του East Anglia