Η συνέλευση των ποντικών

Ο γνωστός Αισώπειος μύθος μελοποιημένος εξαιρετικά από τους αδερφούς Κατσιμίχα: 

Σ' ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας 

συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μια φορά 

για να σκεφτούν πώς θα γλυτώσουν μια για πάντα

από του γάτου τον αιώνιο βραχνά.

Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες 

μα τελικά δεν καταλήξανε πουθενά

και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει 

ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά.

Τότε πετάγετ' ένας νεαρός και λέει:

«βρήκα τη λύση του προβλήματος, παιδιά,

θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται 

και θα του δέσουμε κουδούνα στην ουρά».

Κι όλοι φωνάξαν: «μπράβο, αυτό είναι, συμφωνούμε» 

και πέρασε η πρότασή του παμψηφί 

μα ένας γέρος ποντικός τους λέει: «δικαίωμα» 

και θέτει την εξής ερώτηση:

«Άμα μου λύσετε αυτή την απορία, 

τότε δε θα 'χω αντίρρηση καμιά. 

Ποιος από σας τολμάει το γάτο να ζυγώσει 

να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά;»

Και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια 

και ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά 

που πα να πει ότι δε βρέθηκε κανένας 

να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά.

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες 

τότε και μόνο όταν είναι εφικτές. 

Μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις 

άσε καλύτερα καθόλου μην τις λες.

Ήμουνα προχθές σε ένα τραπέζι για φαγητό και για άλλη μια φορά οι συμμετέχοντες πιάσανε τη κουβέντα για το τι φταίει που η χώρα μας έφτασε ως εδώ. Ο ένας είπε φταίει ο λαός, ο άλλος είπε φταίνε οι κυβερνήσεις, ο άλλος είπε φταίει το κλίμα της χώρας και ο άλλος είπε ότι φταίνε τα γονίδιά μας. Μετά πιάσανε τη κουβέντα για το τι πρέπει να γίνει. Ο ένας είπε ότι πρέπει να μας μαστιγώσει και άλλο το ΔΝΤ, ο άλλος είπε ότι πρέπει να αλλάξει η κυβέρνηση άμεσα, ο άλλος είπε ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα άλλο πολίτευμα, ο άλλος ότι πρέπει να ανέβει κάποιος στη κυβέρνηση που να έχει κότσια και ο άλλος ότι πρέπει να γίνουμε Γερμανοί.

Η κουβέντα είχε πάρει μεγάλη δύναμη και ο κάθε ένας ήταν σίγουρος ότι έλεγε το σωστό και έτσι το υποστήριζε με υπερβάλλον ζήλο και ένταση στη φωνή του:

-Είναι σίγουρο ότι χρειαζόμαστε βούρδουλα ως λαός, λέει ο Η.

-Μωρέ και βούρδουλα και 3 ΔΝΤ να έρθουν δε σωνόμαστε, απαντάει η Ν.

-Καλά να πάθουμε με αυτούς που ψηφίσαμε, λέει η Ο.

-Εγώ πάντως δε τους ψήφισα και τους σιχαίνομαι, φωνάζει η Γ.

-Όλοι ίδιοι είναι! Όποιον και να ψηφίσεις τα ίδια θα κάνει, λέει ο Φ.

-Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να αναλάβει τη κυβέρνηση ένα ολιγαρχικό πολίτευμα, λέει ο Χ.

-Εγώ πιστεύω ότι η δημοκρατία δεν υπάρχει στη χώρα μας, λεεί η Σ.

Και η συζήτηση πάει λέγοντας ο κάθε ένας τα πιστεύω του με ύφος υπεροπτικό και αυτοεπιβεβαιωτικό.

Φεύγοντας από το τραπέζι (με είχε πιάσει το στομάχι από την ένταση που είχε πάρει η κουβέντα) και χωρίς να έχω μιλήσει καθόλου ρωτάω τον αδελφό μου (23 χρονών) και τη κοπέλα του (24 χρονών):

-Παιδιά τι νιώθετε εσείς για όλα αυτά;

-Εμένα δε με νοιάζει τίποτα, λέει ο αδελφός μου. Εγώ ξέρω ότι οι Έλληνες είμαστε οι χειρότεροι του κόσμου και δε θα γίνει ποτέ τίποτα, άρα κοιτάω να είμαι καλά εγώ και χέστηκα για όλους τους άλλους. Και έχω στόχο να πάω σε μια άλλη χώρα να δουλέψω. Δε μπορώ άλλο εδώ πέρα.

-Εγώ πιστεύω ότι δε θα γίνει τίποτα και θα καταλήξουμε στα ίδια, λέει η κοπέλα του. Με στεναχωρεί πολύ που γίνονται όλα αυτά αλλά είμαι απαισιόδοξη, γιατί δε βλέπω φως πουθενά. Κάνω ότι μπορώ να περνάω καλά εγώ και οι άνθρωποι που αγαπώ και μέχρι εκεί.

Πήγαμε μετά οι 3 μας για μπύρα σε μια μπυραρία, εγώ τσακώθηκα με τον αδελφό μου για ένα άσχετο λόγο, η κοπέλα του είχε νεύρα για έναν άσχετο λόγο και κατά τις 12 είχαμε γυρίσει σπίτι ο κάθε ένας με τον εαυτό του να ηρεμήσει, από έναν ανεξήγητο λόγο.

Πάντως το στιφάδο που φάγαμε μου άρεσε πάρα πολύ..!

Θα τα γράψω με κεφαλαία μπας και το διαβάσει κανείς και το καταλάβει:

Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΣΩΘΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΟΤΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΚΑΙ ΒΙΩΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, ΤΟ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

Επειδή αυτό δε βλέπω ότι το έχει συνειδητοποιήσει ο κόσμος, προβλέπω το εξής:

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΕ ΠΟΛΥ ΒΑΘΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 5 ΧΡΟΝΙΑ, Η ΧΩΡΑ ΘΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΕΙ ΣΕ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΤΗΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΩΣΕΙ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.

Και προσθέτω το εξής: ΕΥΤΥΧΩΣ θα γίνουν όλα αυτά..!

Μόνο όταν ο πολίτης αυτής της χώρας (απλός πολίτης, πολιτικός, επιχειρηματίας, δημόσιος και ιδιωτικός υπάλληλος, εφοπλιτής, πλοιοκτήτητης, άνεργος ή εργαζόμενος) αυτοταπεινωθεί και νιώσει στο πετσί του ότι η πηγή του κακού που βρίζει κάθε μέρα και συχτιρίζει στους άλλους είναι ο ίδιος του ο εαυτός, τότε μόνο να ξεκινήσει το καλύτερο αύριο της χώρας μας.


Αναλωνόμαστε όλοι και συνεχώς με το κακό που έκαναν οι άλλοι γύρω μας και ποτέ δε θυμόμαστε τα λάθη που κάναμε εμείς οι ίδιοι ή το κακό που κάνουμε στους ανθρώπους γύρω μας μιλώντας συνέχεια για αυτά τα πράγματα.


Θα μπορούσα να γράψω αμέτρητα πραγματικά γεγονότα που βιώνω κάθε μέρα στη ζωή μου και μου δείχνουν ότι κανένας δεν έχει καν υποπτευτεί το κακό που κάνει ο ίδιος στους άλλους γύρω του απλά με τις πράξεις του. Θα μπορούσα να γράψω απίστευτα σκηνικά που μου δείχνουν ότι κανένας δεν έχει καταλάβει τι πραγματικά έχει ανάγκη η κοινωνία μας και ο ίδιος του ο εαυτός. Κάθε μέρα που είμαι στη δουλειά νιώθω ότι ο καθένας συνεχίζει τη μίζερη ζωή του όπως και πρίν, χωρίς να τον νοιάζει ο διπλανός του, χωρίς να τον νοιάζει η χώρα του και χωρίς να κάνει κάτι για αυτό - μόνο τώρα κάνει ότι έκανε πριν με λιγότερα λεφτά και αναλώνοντας τη μέρα του με κουβέντες για μια καλύτερη λύση από το ΔΝΤ.


Η πηγή της αλλαγής ξεκινάει από μέσα μας - από το μέσα του καθενός. Δε ξέρω πότε θα αλλάξει η κυβέρνηση, δε ξέρω πότε θα γίνει λογιστικός έλεγχος του χρέους της Ελλάδας, δε ξέρω πότε θα λυθεί το πρόβλημα των μεταναστών, δε ξέρω πότε θα έρθει κάποιος στη κυβέρνηση να μας φωτίσει, δε ξέρω καν αν αύριο θα έχω ψωμί να φάω.


Ξέρω, όμως, ότι αν εγώ σήμερα κάνω πράξη την αγάπη μου στον εαυτό μου, το συνάνθρωπό μου και το περιβάλλον τότε αυτόματα και άμεσα αυτό θα γυρίσει πίσω σε μένα.


Σήμερα και σε αυτή τη ζωή και σε αυτή τη στιγμή εγώ θα δώσω αγάπη έμπρακτα, δε θα ξανασυζητήσω για το κακό μου έκανε κάποιος εχθές, δε θα ξαναπροτείνω λύσεις στους άλλους, δε θα ξαναμιλήσω για τίποτα που δε μπορώ να κάνω πράξη εγώ ο ίδιος. Θα αρχίσω να ανοίγω τα κανάλια επικοινωνίας με όλους τους ανθρώπους δίπλα μου, να τους ακούω, να τους νιώθω, να τους δίνω, να τους ζητάω με μοναδικό στόχο τη καλύτερη σχέση μαζί τους.


Θα αρχίσω να χαμογελάω στον εαυτό μου όταν με κοιτάω στο καθρέφτη, θα αρχίσω να ρωτάω κάποιον αν είναι καλά όταν το βλέπω στεναχωρημένο, θα αρχίσω να κάθομαι στην ουρά και να σέβομαι τους γύρω μου, θα αρχίσω να ανακυκλώνω, θα σταματήσω να πετάω σκουπίδια στο δρόμο, θα σταματήσω να κορνάρω στο δρόμο συνέχεια, δε θα ξαναζητήσω βοήθεια από κάποιον "γνωστό" μου για να με βάλει σε καλύτερη θέση στο club, δε θα αγοράσω ξένα προϊόντα αγνώστου προελεύσεως, θα προτιμώ ελληνικά καταστήματα, δε θα πληρώσω 10 € για μια θέση parking για 1 ώρα, δε θα αγοράσω 3 τζιν που ήθελα, αλλά μόνο 1, δε θα πάω διακοπές στη Γαλλία για kayak, αλλά θα πάω σε μια χώρα να κάνω εθελοντική εργασία σε συνδυασμό με διακοπές, δε θα ζητήσω από τη κοπέλα μου να μου δώσει αγάπη αλλά θα της δώσω εγώ πρώτα, δε θα ζητήσω από τη μαμά μου να με καταλάβει αλλά θα τη καταλάβω εγώ πρώτα, δε θα ζητήσω από το παιδί μου να κάνει το σωστό, αλλά θα του δείξω εγώ με τη ζωή μου ποιο είναι το σωστό και θα το αφήσω να κάνει αυτό που νιώθει αυτό σωστό, δε θα πάω στο γήπεδο να τα σπάσω, αλλά να υποστηρίξω την ομάδα μου, δε θα κάνω κατάληψη του σχολείου μου, αλλά θα κάνω 1 ώρα καθιστική διαμαρτυρία έξω από το γραφείο του διευθυντή όταν σχολάσω από τα μαθήματα, δε θα ζητήσω από το αφεντικό μου να μου δώσει αύξηση, αλλά θα του κάνω μια πρόταση να γίνει καλύτερος άνθρωπος, δε θα ζητήσω από τον υπάλληλό μου να γίνει πιο αποδοτικός, αλλά θα τον καλέσω στο γραφείο μου να μου πει πώς νιώθει που δουλεύει σε αυτή την εταιρία και γενικώς θα γίνω εγώ η αλλαγή και δε θα περιμένω κάτι από τους άλλους γύρω μου.


Η αλλαγή έρχεται..! 

Βασικά σε αγαπάω..!

Βασικά σε αγαπάω γιατί είσαι εσύ,

αλλά επειδή είμαι άνθρωπος και όχι θεός,

η αγάπη μου δυναμώνει όταν προσπαθείς να γίνεσαι αξιαγάπητος.

π. Φιλόθεος Φάρος

Η απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας

"Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.

Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρη πρόταση για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής.

Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως ‘τροφή για σκέψη’ τα εξής:

1. Να καταργηθούν τα γράμματα ‘η’ και ‘υ’ και να αντικατασταθούν από το γράμμα ‘ι’.

2. Να καταργηθεί το γράμμα ‘ω’ και να αντικατασταθεί από το γράμμα ‘ο’.

3.  Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούνως εξής: ‘αι’—> ‘ε’, ‘ει’—>’ι’, ‘οι—>ι’, ‘υι’—>ι’,'αυ’—>’αβ’, ‘ευ’—>’εβ’

4. Να καταργηθεί η χρήση του ‘γγ’ και να αντικατασταθεί από το ‘γκ’.

5. Να καταργηθεί το τελικό γράμμα ‘ς’ και να αντικατασταθεί από το γράμμα ‘σ’.

Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ο .ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα (α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ,λ, μ, ν , ξ , ο , π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το ‘ου’).

Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη. Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες μορφές δυσλεξίας".

Θα προσπαθήσω πραγματικά να μετριάσω το θυμό που ένιωσα όταν άκουσα αυτή την είδηση σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό εχθές. Ένα θυμό που μου βγήκε από μέσα μου όχι για τον άνθρωπο που το σκέφτηκε αυτό (δεν τον ξέρω καν), ούτε γιατί ένιωσα ότι βεβηλώνεται η ελληνική γλώσσα, ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός ή μια ιστορία χιλιάδων χρόνων (όπως ίσως πολλοί θα πουν). Αλλά ένας θυμός για την ανευθυνότητα που έχει αυτή η πρόταση. Ένας θυμός για το πόσο ανεύθυνα μπορεί να σκέφτεται ένας άνθρωπος ο οποίος υποτίθεται έχει ένα διδακτικό ρόλο προς τη νέα γενιά. Ένας θυμός προς κάθε άνθρωπο που θέλει να λέγεται "ώριμος" και προσπαθεί μέσα από τη πνευματική του μούχλα να δει μόνο μέχρι εκεί που φτάνει η μύτη του και μέχρι εκεί που του έμαθε η σύγχρονη χρησιμοθηρική κοινωνία - λες και όλα σε αυτή τη ζωή έχουν ένα χρηστικό ρόλο ύπαρξης.

Δεν θέλω να αναφερθώ σε ανούσιους συναισθηματισμούς για την ελληνική γλώσσα, την ελληνική ιστορία ή το Σωκράτη και το Περικλή. Ούτε θέλω να ανακυκλώσω την, κατά τα άλλα χαριτωμένη, θεωρία "συνωμοσίας" περί παγκόσμιας επίθεσης ενάντια στο ελληνικό πνεύμα. Όπως, επίσης, θεωρώ ενδιαφέρουσα τη θεωρία ότι "η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνηση τους δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας συλλήψεως". Δείτε εδώ τη θεωρία αυτή αν θέλετε. Εμένα προσωπικά, όμως, κανένας συναισθηματισμός και καμιά θεωρία ή ιδεολόγημα δεν μπορώ να δεχθώ αν δεν βρω που βρίσκει εφαρμογή στη ζωή μου, στο σήμερα, στο τώρα και σε αυτό που βιώνω. Πού, δηλαδή, δίνουν αξία στην ύπαρξή μου σήμερα.

Τι και αν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πιο σοφοί άνθρωποι του κόσμου, τι και αν πίσω από τα ελληνικά γράμματα υπάρχει ο ίδιος ο Θεός. Όλες αυτές οι θεωρίες και οι φιλοσοφίες, αν εξεταστούν επιφανειακά, καταλήγουν να παραμένουν στο μυαλό μας και μόνο, να μην  ισχυροποιούνται μέσα στη ψυχή μας βιωματικά και εν τέλη να απορρίπτονται από άλλες αντίστοιχες φτωχές θεωρίες σαν αυτή τη πρόταση του κου Ματσάκη.

Προσωπικά, μια τέτοια πρόταση από έναν ώριμο άνθρωπο μου δίνει το δικαίωμα να τον χαρακτηρίσω όχι απλά ολίγιστο (εποικοδομητικός επιθετικός προσδιορισμός από το κ. Χρήστο Γιανναρά), αλλά και ανέραστο. Αυτή η πρόταση πάσχει από έλλειψη οράματος, έλλειψη ευθύνης απέναντι στο συνάνθρωπο και τη χώρα μας, ανυπαρξία έρωτα απέναντι στη ζωή και απουσία υπερβατικής ανάγκης ένωσης με την ομορφιά της υπάρξεώς μας. Αυτή η πρόταση βλέπει τη γλώσσα ως μόνο ένα χρηστικό εργαλείο χωρίς κανένα όραμα, χωρίς καμία πνευματική διαδικασία και δε δίνει κανένα όνειρο στους νέους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο υπέρ-απλουστεύουμε και φτύνουμε την οποιαδήποτε πνευματική έννοια, γιατί δε μπορούμε να τη καταλάβουμε και προσπαθούμε να τη φέρουμε στα μέτρα μας για να ικανοποιηθούμε. Η αγάπη του Χριστού έγινε θρησκεία, θυμιατήρια, κεριά που ανάβουν μόνα τους και εικόνες στην εκκλησία. Η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας έγινε ψήφος, πλακάτ, τηλεοπτικές μάχες και συνδικαλιστικές διαμάχες. Η ελευθερία του ανθρώπου να ζήσει στο πλανήτη μας έγινε υπερκατανάλωση, ωχαδερφισμός και θάνατος κάθε μορφή ζωής που δεv βολεύει την ύπαρξή μας.

Για να μπορέσει, λοιπόν, κάποιος νέος άνθρωπος να υποστηρίξει ή να απορρίψει τη πολυπλοκότητα της ελληνικής γλώσσας πρέπει να βρει που αυτή έχει νόημα για τη ζωή του. Πρέπει να βρει ποιος είναι ο μεταφυσικός ρόλος της πολυπλοκότητας της ελληνικής γλώσσας και να νιώσει πού και αν την έχει ανάγκη στο σήμερα και αν θα κάνει τη ζωή του καλύτερη σήμερα.

Γιατί αξίζει μια γλώσσα να είναι τόσο πολύπλοκη και να μας ταλαιπωρεί με τόσα η, ι, ω, ο και γγ; Αν το δούμε έτσι απλά και χρηστικά, η απάντηση είναι προφανής: δεν αξίζει. Αν, όμως, σκεφτούμε και μελετήσουμε τι γίνεται στον εγκέφαλό μας την ώρα που διαβάζουμε αρχαία ελληνικά τότε θα αλλάξουμε λίγο άποψη. Νιώθω πραγματικά την ανάγκη εδώ να παραθέσω ένα σημείο από το έργο του Οδυσσέα Ελύτη - Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά: "το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος ... κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών ... περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια ...".

Διαβάζοντας και γράφοντας σε μια γλώσσα που είναι τόσο πολύπλοκη και "ιδιότροπη" ο ανθρώπινος νους εργάζεται, δουλεύει, βάζει τα νευρικά του κύτταρα σε λειτουργία. Και η προσπάθειά του αυτή να κατανοήσει αυτή τη πολυπλοκότητα τον ταξιδεύει στην ιστορία του τόπου του, τον ωθεί να αναζητήσει τους λόγους που έγινε έτσι αυτή η γλώσσα, ωθεί το πνεύμα του στην αναζήτηση, οξύνει τη κριτική του ικανότητα, πειθαρχεί τη ψυχή, γαλουχεί το πνεύμα και γαληνεύει το σώμα. Διαβάζοντας και γράφοντας σε μια τόσο πολύπλοκη γλώσσα ο ανθρώπινος νους αποκτά όραμα. Θέλει να φτιάξει και αυτός κάτι τόσο πολύπλοκο, να παράγει κάτι τόσο όμορφο και "παιχνιδιάρικο". Ο ανθρώπινος νους εθίζεται στο ιδιαίτερο, το πνευματικό, το ανώτερο. Ο ανθρώπινος νους ερωτεύεται την ιστορία που ξεπηδάει πίσω από τα γράμματα και τις λέξεις. Ο ανθρώπινος νους ερωτεύεται την αναζήτηση του καλύτερου. Ανθρώπινος νους ερωτεύεται την ίδια τη ζωή.

Ο μεταφυσικός ρόλος της πολυπλοκότητας της γλώσσας, κατά την άποψή μου, είναι το να δίνει όραμα σε αυτούς που τη χρησιμοποιούν. Να θέλουν να τη χρησιμοποιούν, να είναι περήφανοι που την έχουν και να αναζητούν το ανώτερο, το αληθές και τον έρωτα που πρεσβεύει αυτή η γλώσσα. Αυτό που τόσο έχουμε ανάγκη σήμερα όλοι οι Έλληνες που μας έκαναν να νιώθουμε άχρηστοι και ανίκανοι. Ποιοι; Δε με νοιάζει ποιοι. Δε θέλω να συνεχίσω το μίσος. Θέλω απλά να αγαπήσω τον εαυτό μου, το τόπο μου, το συνάνθρωπό μου για να μπορέσω μετά να αγαπήσω και όλους τους λαούς και να τους προτείνω κιόλας με αγάπη ότι αξίζει να ασχοληθούν έστω και λίγο με το μεγαλείο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού.

Αυτός είναι και ο λόγος που οφείλουμε να διατηρήσουμε την ελληνική γλώσσα όπως είναι και μάλιστα θα πρότεινα να επιστρέψουμε στο πολυτονικό σύστημα. Προσωπικά θα ξεκινήσω να το μάθω.

Και τελειώνω με δύο λόγια από τον Μάνο Χατζηδάκη:

"Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι (σε κάθε προσπάθεια έκφρασης, προσθέτω εγώ) που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα". 

Βουτιά στο "εγώ"

Σήμερα μου έδωσε η αγαπημένη μου Ν. κάποιες σημειώσεις που είχε γράψει για τον εαυτό της παλαιότερα. Ήταν πολύ δικές τις σκέψεις και είναι ανεκτίμητο όταν ένας άνθρωπος σου δίνει κάτι τέτοιο. Της είπα ότι αυτά που έχει γράψει πρέπει να τα διαβάσει κόσμος νέος. Πήρα τις σημειώσεις της, με κοίταξε με βλέμμα διστακτικό και φόβου για αυτά που έχει γράψει, αλλά και μια φλόγα ελπίδας για το αύριο. Ίσως γιατί και αυτή έχει κουραστεί από τη μιζέρια γύρω της και θέλει κάτι καλύτερο για τον εαυτό της, τους συνανθρώπους της και το τόπο της. Αντιγράφω, λοιπόν, από τις σημειώσεις της:

"Θεωρία δική μου περί καλυτέρευσης των σχέσεων του ατόμου με τον εαυτό του και κατ' επέκτασιν με τον κοινωνικό του περίγυρο. Ή αλλιώς... πώς να πετύχουμε καλύτερες και υγιέστερες διαπροσωπικές σχέσεις.

Ο κάθε άνθρωπος είναι αναμφισβήτητα κάτι ξεχωριστό και η υπόσταση του καθένα μας έχει μια μοναδικότητα. Το εσωτερικό μας περιεχόμενο μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ανεξερεύνητο δάσος όπου μοναδική πρόσβαση έχουμε εμείς και κανένας άλλος.

Ξεκινάμε, λοιπόν, την εξερεύνηση σπιθαμή προς σπιθαμή αφ' ής αντιληφθούμε την ιδιαιτερότητα της ύπαρξης μας. Είναι δε αυτή η εξερεύνηση δύσκολο κι επίπονο έργο κι απαιτεί ατελείωτο κάματο νυχθημερόν και άφθονη υπομονή και επιμονή.

Αυτά είναι τα κυριότερα σύνεργα της δουλειάς μας που θα μας βοηθήσουν να χτίσουμε ένα αξιοθαύμαστο οικοδόμημα ισάξιο με τα υλικά θαύματα της ανθρώπινης δημιουργίας. Μόνο που το δικό μας είναι άυλο αλλά η ακτινοβολία του έχει μεγαλύτερη εμβέλεια στον εξωτερικό κόσμο.

Αν, λοιπόν, εμείς δεν ανακαλύψουμε τα μονοπάτια και τις μυστικές διόδους που μας βοηθούν να ολοκληρώσουμε την εξερεύνηση μας, πώς θα μπορέσουν οι άλλοι να περπατήσουν σ' αυτό το δάσος και να πορευθούν αρμονικά μαζί μας;

Κι εδώ σ' αυτό το σημείο βρίσκεται το λάθος όλων των ανθρώπων. Στο ότι, δηλαδή, απαιτούν κατανόηση από τους άλλους χωρίς να έχουν οι ίδιοι κατανοήσει τον εαυτό τους. Κι έτσι δημιουργούνται οι περισσότερες παρεξηγήσεις μεταξύ των ανθρώπων και υπάρχει δυσαρμονία στις σχέσεις τους. Πόσες φορές όλοι μας δεν έχουμε πει σε κάποιον ή κάποια: "μα καλά, πώς το έκανες αυτό, αφού μ' ενοχλεί, δε το ξέρεις;" - "όχι, δε το ξέρω. Γιατί μου το είπες ποτέ για να το μάθω; Πώς θες να μαντέψω τις επιθυμίες σου αν δε μου τις δείξεις;"

Είναι όλα τόσο απλά και τα κάνουμε μόνοι μας περίπλοκα, Απαιτούμε συνεχώς από τους άλλους να προσπαθήσουν να μας καταλάβουν και εμείς δεν κάνουμε το σημαντικότερο και ουσιωδέστερο βήμα. Να μπούμε, δηλαδή, πρώτα εμείς μέσα μας και μετά οι άλλοι. Όταν δεν ξέρω εγώ τι μ' αρέσει, τι με απωθεί, τι μ' εκνευρίζει, τι με ενοχλεί, τι με συναρπάζει, τι, τέλος πάντων, με κάνει ευτυχή ή δυστυχή, πώς να το καταλάβει ο απέναντί μου;

Είμαστε παράλογοι οι περισσότεροι κι αυτός ο παραλογισμός πηγάζει από την άγνοια του εαυτό μας. Ακόμα και η γνώση της ζωής και της ανθρώπινης ψυχής από εκεί ξεκινά, πιστεύω. Από την προσπάθεια εμβάθυνσης του εσωτερικού μας κόσμου.

Τώρα, βέβαια, θα ρωτήσετε εύλογα, πώς επιτυγχάνεται η αυτογνωσία. Υπάρχουν πολλές κι όχι μια απάντηση κι αυτό γιατί οι ανθρώπινοι χαρακτήρες ποικίλλουν, όπως, επίσης, και οι ανθρώπινες εμπειρίες.

Για εμένα προσωπικά υπάρχει ένας συγκεκριμένος δρόμος με πολλά μονοπάτια και διασταυρώσεις. Ο δρόμος λέγεται συνεχής και καθημερινή προσπάθεια και τα μονοπάτια λέγονται πόνος, στενοχώρια, θλίψη, προδοσία, αγώνας κι αγωνία, χαρά, μοναξιά (κυρίως το τελευταίο). Διότι μόνο ο άνθρωπος που θα μείνει ώρες ατελείωτες μόνος με μόνη συντροφιά τον εαυτό του, θα πετύχει αυτογνωσία. Τότε θα μπορέσει να έλθει αντιμέτωπος με την αλήθεια. Θα τον βάλει κάτω και θ' αρχίσει ένα ανελέητο σφυροκόπημα από γιατί, πώς, πόσο, πού κλπ.

Όμως, οι πιο πολλοί άνθρωποι φοβούνται να μένουν μόνοι τους και να ξεγυμνώσουν τον εαυτό τους, τα λάθη, τις αδυναμίες, τα πάθη τους, τις κακές συνήθειές τους κλπ. Βλέπετε, σε όλους μας αρέσει να μας λένε πόσο ωραίοι, έξυπνοι και υπέροχοι άνθρωποι είμαστε. Αν κάποιος θίξει κάποιο ελάττωμα ή αδυναμία μας γίνεται ο χειρότερος εχθρός μας.

Στρουθοκαμηλισμός!! Μάλιστα όλοι πάσχουμε από αυτό. Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο καζάνι. Δε κάνει, ντροπή!!

Είναι, όμως, ελάχιστες. Η πλειοψηφία είμαστε τόσο νάρκισσοι κι εγωιστές που δύσκολα βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Κάπου διάβασα κάτι θαυμάσιο το οποίο μεταφέρω εδώ για να καταλάβετε τι εννοώ:

Αν καθάριζαν οι πόρτες της αντίληψης, τα πάντα θα φαίνονταν στον άνθρωπο όπως είναι: άπειρα. ΓΙατί ο άνθρωπος έχει κλείσει πλήρως τον εαυτό του σε σημείο να που βλέπει όλα τα πράγματα μέσα από τις στενές χαραμάδες της σπηλιάς του".

Όμορφα λόγια

Σήμερα μου έδωσε μια φίλη λίγες σελίδες από κάτι που διάβασε. Δε ξέρω ποιος τα έγραψε και που τα βρήκε, αλλά είναι από τα πιο όμορφα λόγια που έχω διαβάσει τελευταία - σαν μια ζωγραφιά μικρού παιδιού:

α'

Τι ευτυχία

να μη μετράς τον χρόνο

με όσα έκανες

να μην περιμένεις

άλλο να ωριμάσεις

να μη σ' απασχολεί η αναγνώριση

μόνο να παίζεις όλη μέρα

και το βράδυ να πέφτεις στα γόνατα

β'

Μ' αρέσουν οι νύχτες

μετά από μια ταραχώδη μέρα,

το αίμα να καταλαγιάζει

οι αισθήσεις να ακινητούν σιγά-σιγά

να απολαμβάνεις την κατάπαυση

με αγάπη να μνημονεύεις τους λυπήσαντες,

ο παροργισμός να έχει εξατμίσει

πριν σβήσει το φώς

γ'

Μην επαναπαύεσαι

όταν όλοι σε σ' αγαπούν

κάποιος ανεπαίσθητα σε υπονομεύει

Μην απελπίζεσαι

όταν όλοι σε καταφρονούν

κάποιος ένα γάμο μυστικό σου ετοιμάζει

δ'

Όταν και τα πρόσωπα των γερόντων

άλλοτε λάμπουν

κι άλλοτε συννεφιάζουν

τότε πάντα υπάρχει

ελπίδα για μεταμόρφωση

σ' αυτή τη ζωή

ε'

Όλα σου τα βάσανα

γραψ' τα στο νερό

Ίσως έτσι προετοιμάζεις

το λουτρό

μιας νέας παλιγγενεσίας

στ'

Τόσα χρόνια

θλίψη

πόνος

απογοήτευση

για ν' ανθίσει

τριαντάφυλλο

ζ'

Δε με μέλλει

που τα λόγια μου είναι κλεμμένα

θά 'μουν γυμνός χωρίς αυτά

η'

Στηριζόμενος στους ανθρώπους

στο τέλος καταντάς κυνικός

Στηριζόμενος στις δυνάμεις σου

φτάνεις στην απελπισία

Ελπίζοντας στο Θεό

αποκάμνεις κάποτε

Και τότε ανεξήγητα

αρχίζουν οι άλλοι να σ' αγαπούν

κι ο εαυτός σου να ειρηνεύει

Βιβλίο: Εις εαυτόν - το τελευταίο ημερολόγιο του Κρισναμούρτι

Όταν η βιομηχανία της διασκέδασης κυριαρχεί βαθμιαία στα πάντα, όπως γίνεται τώρα, όταν ο νέοι, οι φοιτητές, τα παιδιά, εξωθούνται στην απόλαυση, στα ναρκωτικά, στη φαντασίωση, σε ρομαντικό αισθησιασμό, τότε οι λέξεις συγκράτηση και απλότητα πετιώνται μακριά και δεν τις σκέφτεται ποτέ κανείς πια. Η απλότητα των μοναχών και των ασκητών που απαρνούνται τον κόσμο, που καλύπτουν τα σώματά τους με κάποιο είδος ράσου ή ένα κομμάτι ρούχου, αυτή η άρνηση του υλικού κόσμου σίγουρα δεν είναι απλότητα. Πιθανόν ούτε καν να τ' ακούτε τώρα αυτό, το τι συνεπάγεται η απλότητα. Όταν σας έχουν μάθει από παιδιά να διασκεδάζετε και να δραπετεύετε από τον εαυτό σας μέσα από τη διασκέδαση - θρησκευτική ή οποιαδήποτε - και όταν οι περισσότεροι από τους ψυχολόγους σας λένε ότι πρέπει να εκφράζετε οτιδήποτε νιώθετε, γιατί οποιαδήποτε μορφή συγκράτησης ή σταματήματος είναι βλαβερή και οδηγεί σε διάφορα είδη νευρώσεων, τότε είναι φυσικό να στρέφεστε όλο και περισσότερο στον κόσμο των σπορ, της διασκέδασης, της ψυχαγωγίας ή των ναρκωτικών, που σας βοηθούν να δραπετεύσετε από τον εαυτό σας, από αυτό που είσαστε. Η κατανόηση της φύσης, αυτού που είσαστε - χωρίς καμιά παραποίηση, χωρίς καμιά προκατάληψη, χωρίς καμιά αντίδραση σ' αυτό που ανακαλύπτετε ότι είσαστε - είναι η αρχή της απλότητας.

Ευρωπαϊκή κάρτα νέων

Είσαι νέος και ζεις στην Ευρώπη;
Πήρες την Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων;

Η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς και το Ινστιτούτο Νεολαίας προωθούν ένα εργαλείο επικοινωνίας, ψυχαγωγίας και πληροφόρησης των νέων Ευρωπαίων πολιτών στην Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων.

Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων: αυστηρά μόνο για νέους!
Την Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων μπορούν να έχουν όλοι οι νέοι, ηλικίας 13 - 30 ετών. Ισχύει για ένα χρόνο, στοιχίζει 10 ευρώ και μπορείς να την ανανεώνεις κάθε χρόνο μέχρι να κλείσεις τα 30. Πρόκειται για εκπτωτική και όχι πιστωτική ή χρεωστική κάρτα.

Ανακάλυψε την Ευρώπη με την Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων!
Με την Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων μπορείς να απολαμβάνεις ειδικά προνόμια και αγαθά τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε 37 χώρες του εξωτερικού!

Κατάλογος εκπτώσεων
Ο κατάλογος είναι μεγάλος ! Απλά δείχνεις την Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων και έχεις ειδική έκπτωση σε προϊόντα, και υπηρεσίες όπως:
Πολιτισμός: κινηματογράφοι, θέατρα, μουσεία, πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες...
Καταστήματα: ρούχων, οπτικά, κομμωτήρια, ινστιτούτα αισθητικής, γυμναστήρια, κοσμηματοπωλεία, βιβλιοπωλεία, ποδήλατα, είδη σπιτιού/δώρων...
Διασκέδαση/Φαγητό: εστιατόρια, μπαρ, καφετέριες, club...
Εκπαίδευση: φροντιστήρια ξένων γλωσσών, σεμινάρια πληροφορικής...
Τουρισμός: ταξιδιωτικά πρακτορεία, ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, camping, ενοικιάσεις αυτοκινήτων...

Για τις εκπτώσεις στην Ελλάδα ενημερώνεσαι από το www.europeanyouthcard.gr και για το  εξωτερικό μπορείς να ενημερωθείς στο www.europeanyouthcard.org

Διαδικασία απόκτησης της κάρτας

3 τρόποι:

•    Υποβάλεις την online αίτηση και λαμβάνεις ειδοποίηση από το ταχυδρομείο* για να παραλάβεις την κάρτα πληρώνοντας αντικαταβολή των 10 ευρώ.

•    Στέλνεις την αίτηση με μία φωτογραφία ταχυδρομικά στην παρακάτω διεύθυνση:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΑΡΤΑ ΝΕΩΝ:
ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
ΑΧΑΡΝΩΝ 417,  11143 ΑΘΗΝΑ

και λαμβάνεις ειδοποίηση από το ταχυδρομείο για να παραλάβεις την κάρτα
πληρώνοντας αντικαταβολή των 10 ευρώ.

Ο καταρράκτης στο νησί

Ήταν κάποτε ένας ναυαγός ο οποίος βγήκε σε ένα νησί στη μέση του ωκεανού. Φοβερά ταλαιπωρημένος, χωρίς πολλές δυνάμεις και με τρομερή δίψα, άρχισε να ψάχνει όλο το νησί να βρει νερό να πιει. Πέρασε από πολλά δύσκολα μέρη, συνάντησε θηρία, ήρθε αντιμέτωπος με φυσικές καταστροφές και τελικά βλέπει στο βάθος του νησιού ένα μικρό χωρίο. Επιτέλους, η ελπίδα για ζωή φτερούγισε μέσα του και άρχισε να περπατάει προς αυτό με όση δύναμη είχε.

Φτάνοντας στο χωριό αυτό, είδε ότι είναι πολύ μικρό, με λίγα σπιτάκια, όλα χτισμένα γύρω από ένα μικρό καταρράκτη, ο οποίος έπεφτε από ένα πολύ ψιλό βραχώδη γκρεμό και σχημάτιζε μια πολύ μικρή λίμνη. Μέσα σε αυτή τη λίμνη, το νερό ήταν πάρα πολύ βρώμικο, μαύρο και μύριζε πολύ άσχημα. Όταν πήγε να πλησιάσει ο ναυαγός τη λίμνη να δει τι γίνεται και αν μπορεί να πιει νερό, εμφανίστηκαν δύο φύλακες οι οποίοι του είπαν:

- Που πας εσύ; Δε ξέρεις ότι απαγορεύεται να πιεις νερό από τη λίμνη γιατί είναι μολυσμένο; Και ποιος είσαι; Γιατί σε βλέπω 1η φορά!

- Είμαι ένας ναυαγός που βρέθηκα στο νησί και έχω 3 μέρες να πιω νερό. Γιατί το νερό είναι μολυσμένο; Εσείς εδώ δε πίνεται νερό;

- Σαφώς και πίνουμε νερό! Χαχαχα! Άκου ερώτηση. Ο Μεγάλος Μάγος του χωριού μας έχει φτιάξει αυτή τη μεταλλική υδρορροή που μεταφέρει το νερό σε ένα σημείο λίγο πιο κάτω από εδώ, το καθαρίζει με ειδικά βότανα και έτσι μπορούμε να το πιούμε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αυτά τα ειδικά βότανα μας κάνουν και νιώθουμε πιο δυνατοί και έξυπνοι και έτσι δε θέλουμε να φύγουμε ποτέ από αυτό το νησί. Πήγαινε να πιεις και εσύ. Η 1η στάμνα με νερό είναι προσφορά από το Μεγάλο Μάγο σε κάθε ναυαγό σε αυτό το νησί.

- Σας παρακαλώ αφήστε με να πιω λίγο νερό πρώτα από εδώ γιατί είμαι πολύ κουρασμένος και δε μπορώ άλλο να περπατήσω να πάω να πιω νερό αλλού. Γιατί όμως το νερό είναι μολυσμένο;

- Το νερό μολύνθηκε από τους προηγούμενους κάτοικους του χωριού - τους οποίους και διώξαμε από εδώ - γιατί έπλεναν μέσα στη λίμνη τα άπλυτά τους και έτσι γεννήθηκε μια καλλιέργεια μικροβίων που δε μπορεί ο Μεγάλος Μάγος του νησιού να την εξοντώσει. Έτσι μας έφτιαξε αυτή τη μεταλλική υδρορροή και με τα ειδικά βότανα μπορούμε να πίνουμε νερό.

- Ωραία, μπορώ εγώ να δοκιμάσω να πιω λίγο νερό με όσες δυνάμεις μου έχουν μείνει και μετά να πάω να δω το Μεγάλο Μάγο;

-Όχι! Ο Μεγάλος Μάγος αν το μάθει θα μας τιμωρήσει! Δε πρέπει να το κάνεις αυτό. Εξάλλου, το νερό είναι μολυσμένο από τους προηγούμενους και αν το πιεις θα πεθάνεις.

- Δεν έχω δυνάμεις σας λέω! Σας παρακαλώ αφήστε με να πιω νερό! Δε θα το μάθει ο Μεγάλος Μάγος! Και εκτός αυτού, θα σας πω μετά μια λύση για να πίνετε και εσείς νερό από εδώ χωρίς να χρειάζεστε το Μεγάλο Μάγο και κανέναν άλλο να σας καθαρίζει το νερό. Όυτε εμένα, γιατί έτσι και αλλιώς εγώ θα φύγω μετά από εδώ, έχω βρει τρόπο να καλέσω βοήθεια και σας παίρνω και εσάς μαζί μου αν θέλετε.

- Άμα υποσχεθείς ότι δε θα το πεις στο Μεγάλο Μάγο, τότε πιες και το κρίμα στο λαιμό σου.

Βγάζει τότε ο ναυαγός αυτός ένα μεγάλο γυάλινο μπουκάλι από τη ζώνη του που είχε κρεμάσει, το βάζει στο καταρράκτη πάνω από τη λιμνούλα, το γεμίζει νερό και ξεδιψάει.

Θα ήθελα τώρα να βάλω στη θέση του ναυαγού τον όποιο νέο άνθρωπο είναι μέσα στον ωκεανό της ζωής και αναζητάει τη πηγή να "ξεδιψάσει" τη πνευματική του και ψυχική του ανάγκη για την αναζήτηση της πηγής της αλήθειας.

Στη θέση των παλαιότερων κατοίκων του νησιού που βρόμιζαν το νερό με τα άπλυτά τους, βάζω τους ανθρώπους που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν την αλήθεια της ζωής και την αγάπη μέσα από εγωιστικές και παράλογες διαδικασίες με μόνο στόχο να υποτάξουν την πνευματική τους ανικανότητα σε ένα μικρόκοσμο βολικό για να χωρέσουν και να βολέψουν τα πάθη και τις αδυναμίες τους.

Στη θέση του Μεγάλου Μάγου θα βάλω τον οποιοδήποτε ψευτοδιδάσκαλο (γονιό, δάσκαλο, καθηγητή, manager, ρήτορα, φιλόσοφο, παπά ή κουμπάρο :-) θεωρεί ότι έχει ανακαλύψει αυτός μια αλήθεια (χωρίς να την υποτιμώ είναι η δικιά του αλήθεια) και θεωρεί ότι αυτή είναι η μοναδική αλήθεια για όλο το κόσμο και η επιβολή αυτής θα σώζει το κόσμο. Αντί, λοιπόν, να τελέσει το λειτούργημα της αληθινής διδασκαλίας και καθοδήγησης των νέων με κεντρικό πυρήνα την αγάπη για το συνάνθρωπο (η οποία είναι και η γενεσιουργό αιτία αναζήτησης της αλήθειας του, εφόσον και ο ίδιος αναζητεί την αγάπη αρχικά και φτιάχνει μια δικιά του θεωρία για να μπορέσει να ορίσει και τον εαυτό του), αρχίζει και υποβάλει τον εαυτό του και τους γύρω του σε μια ατελείωτη και ατελέσφορη διαδικασία συνεχούς επιβεβαίωσης της θεωρίας του με ναρκισσιστικές πρακτικές και διδακτορικές μεθόδους εμποδίζοντας έτσι τους νέους να πραγματοποιήσουν τη δική τους διαδρομή στην αναζήτηση της αλήθειας τους.

Οι τωρινοί κάτοικοι του νησιού είναι απλά οι "τυφλοί" οπαδοί του Μεγάλου Μάγου, οι οποίοι, εν τέλη, υπέπεσαν στο ίδιο σφάλμα με τους προηγούμενους κατοίκους του νησιού.

Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας έμφυτη την ανάγκη να αναζητήσουμε την αληθινή αγάπη και την φωτεινή αλήθεια που θα μας σώσει από τις αδυναμίες μας και τον εγωισμό μας. Ο κάθε ένας από εμάς ακολουθεί το δικό του δρόμο και οφείλει να τον ακολουθήσει και να ξεπεράσει τις φοβίες τους κοιτώντας τον εαυτό του στα μάτια. Κανένας "σοφοδιαδάσκαλος" δε μπορεί να γράψει ένα manual με οδηγίες για το πώς θα φτάσουν όλοι στη πανανθρώπινη αυτή πηγή ζωής. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι απλά να μεταφέρει τις δικές του εμπειρίες και να μιλήσει για το δρόμο που χάραξε αυτός με σεβασμό πάντα στις ιδιαίτερες ανάγκες του συνανθρώπου του και στις ιδιαιτερότητές του.

Οι νέοι άνθρωποι θέλουν να χαράξουν το δικό τους δρόμο συνδυάζοντας τη λάμψη της καρδιάς τους με την εμπειρία των παλαιότερων. Οφείλουμε όλοι μας να τους αφήσουμε να το κάνουν. Είναι χρέος μας. Οι νέοι επιβάλλεται να χαράζουν τους δικούς τους δρόμους μαθαίνοντας από τα βήματα των παλαιών.

Έχουμε ανάγκη από το πνεύμα των νέων και μόνο αυτοί μπορούν να μας δείξουν ξανά το δρόμο για τη πηγή του νερού..!

Το μυστικό των πανελλήνιων εξετάσεων

Ξεκίνησαν σήμερα οι πανελλήνιες εξετάσεις του 2011. Να ευχηθώ από τη ψυχή μου σε όλα τα παιδιά "καλή επιτυχία"..!

Νιώθω ότι νιώθεται γιατί έδωσα και εγώ πανελλήνιες μα αρκετό άγχος και σκέψεις για το μέλλον μου.

Να σας πω ένα μυστικό μόνο... οι πανελλήνιες ΔΕΝ ορίζουν το πόσο επιτυχημένοι ή όχι θα γίνεται στη ζωή σας..!

Εύχομαι τα καλύτερα σε όλους και υπομονή στην αγωνία και των γονέων..! 

Παρεμπιπτόντως, το σημερινό κείμενο που μπήκε για την εξέταση του μαθήματος της ελληνικής γλώσσας μου αρέσει πάρα πολύ. Θίγει πολλά θέματα και με πολύ όμορφο τρόπο:

Είναι δεδομένο ότι το διαδίκτυο έφερε μια πιο ισότιμη πρόσβαση στη γνώση. Ζούμε ένα κύμα εκδημοκρατισμού της γνώσης. Παλιότερα, για να δει κανείς τη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, έπρεπε να ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα. Σήμερα, μπορεί να βρει τα βιβλία της από το γραφείο του. Παλιότερα, έπρεπε να έχει κάποιος λεφτά για να παρακολουθήσει μαθήματα του ΜΙΤ1. Σήμερα, έρχονται διαδικτυακά στο σπίτι του.

Σ’ αυτόν τον υπαρκτό εκδημοκρατισμό της γνώσης ορθώνονται τρεις γκρίνιες. Η μία είναι η άρνηση της τεχνολογίας, εξαιτίας των πιθανών κινδύνων που έχει η ανάπτυξή της. Ο Πολ Βιρίλιο, για παράδειγμα, έγραψε την «Πληροφοριακή Βόμβα». Είναι σίγουρος ότι η κοινωνία της γνώσης ενέχει κινδύνους, αλλά άγνωστους. Δεν τους ξέρει, αλλά…υπάρχουν. Η δεύτερη γκρίνια έχει να κάνει με τα «παιδάκια της Αφρικής». Το ακούμε για κάθε νέα τεχνολογία: «Τι να το κάνω εγώ το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ2, όταν τα παιδιά της Αφρικής δεν έχουν ούτε ασπιρίνη για τον πυρετό;». Το επιχείρημα έχει εν μέρει λογική. Πραγματικά «τι να το κάνεις το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ, αν δεν έχεις Αλτσχάιμερ;». Αν όμως αποκτήσεις, το πρώτο που ξεχνάς είναι τα «παιδάκια της Αφρικής».

Η τρίτη γκρίνια έχει να κάνει με το διαβόητο «ψηφιακό χάσμα». Βέβαια, καμιά τεχνολογία, καμιά επιστημονική επανάσταση δεν διαχέεται αμέσως σε όλη την υφήλιο. Ο Γουτεμβέργιος τύπωσε την πρώτη Βίβλο το 1455· ωστόσο στην Ελλάδα η τυπογραφία ήρθε στις αρχές του 19ου αιώνα. Όσο για το τυπωμένο βιβλίο, ακόμη πασχίζουμε να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι η επανάσταση έγινε και ακόμη προχωρεί. Εξάλλου, αυτοί που μιλούν για ψηφιακό χάσμα στην Αφρική πρέπει να αναλογιστούν ποιο είναι το τυπογραφικό χάσμα του δυτικού κόσμου με την Αφρική.

Πολύ περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να μετέχουν ισότιμα στην κοινωνία της γνώσης και πλέον όχι μόνον ως αναγνώστες, αλλά και ως συγγραφείς. Στον κυβερνοχώρο, οικονομικά και τεχνολογικά, όλοι βρίσκονται στο ίδιο σημείο εκκίνησης. Στο διαδίκτυο, το άρθρο ενός δημοσιογράφου είναι εξίσου προσβάσιμο με το άρθρο ενός πιτσιρίκου. Δηλαδή, τα δίκτυα επικοινωνιών ισοπεδώνουν παλιές ιεραρχίες της βιομηχανικής κοινωνίας και απομένει να δούμε αν θα συνθέσουν νέες. Στον κυβερνοχώρο λειτουργεί καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του. Αυτό όμως δημιουργεί έναν κατακερματισμό της εμπειρίας που τρομάζει πολλούς. Η κοινότητα χρειάζεται την κοινή εμπειρία για να είναι κοινότητα. Από την άλλη, όλη αυτή η πληθώρα διαθέσιμων πληροφοριών μετατρέπεται σε άγχος. «Πληροφοριακό άγχος» το ονομάζουν κάποιοι ψυχολόγοι: «να προλάβω να δω το ένα, να διαβάσω το άλλο, να μη χάσω το τρίτο, ώστε να μην είμαι εκτός θέματος και εκτός της κοινότητας όπου ζω και λειτουργώ». Αυτό το άγχος είναι λογικό να υπάρχει και να μεγεθύνεται, όσο μεγαλώνει το ποσό των πληροφοριών που όλοι έχουμε διαθέσιμες.
Όλα αυτά είναι πραγματικά, αλλά το ίδιο θα έλεγε κι ένας μοναχός του Μεσαίωνα βλέποντας την πλημμύρα των αιρετικών κειμένων που άρχισαν να βγαίνουν από τις τυπογραφικές μηχανές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πληροφορική επανάσταση είναι σε μετάβαση και κάθε επανάσταση σε μετάβαση διασπείρει σύγχυση. Το παλιό δεν έχει πεθάνει και το καινούριο δεν έχει γεννηθεί.

Πάσχος Μανδραβέλης. Από τον ημερήσιο τύπο (διασκευή).

Το θέμα είναι αν όλα αυτά τα πολύ επίκαιρα θέματα που είναι στο μυαλό όλων των νέων σήμερα έχει καταφέρει να τα κάνει και δικά του θέματα το ελληνικό σχολείο. Έχει καταφέρει το σύγχρονο ελληνικό σχολείο να προετοιμάσει τα παιδιά του ώστε να έχουν την ωριμότητα να απαντήσουν σε αυτά τα θέματα; Ή το θέμα αυτό είναι άσχετο με την ελληνική εκπαίδευση και ξαφνικά ζητάμε από τα παιδιά να προβληματιστούν και να φιλοσοφήσουν χωρίς κανένα εφόδιο πνευματικό και κριτική σκέψη απέναντι σε αυτό το ωκεανό πληροφοριών που τα βομβαρδίζουμε κάθε μέρα;

Έχει καταφέρει το ελληνικό σχολείο να γαλουχήσει τα παιδιά που μόλις φεύγουν από αυτό με τις αρετές της αληθινής αγάπης, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού, του έντιμου κοινωνικού βίου και της αυτογνωσίας; Είναι σίγουρο ότι ο όγκος πληροφοριών στον οποίο εκτίθενται οι νέοι σήμερα είναι τεράστιος και φυσικό επακόλουθο είναι το "πληροφοριακό άγχος" να κυριεύσει τη ζωή τους. Νιώθουν ότι πρέπει να τα μάθουν όλα, να είναι ενημερωμένοι, να μη τους πιάσει κάποιος αδιάβαστους από τους φίλους τους, να μη πιάσουν καμιά κουβέντα με κανένα μεγάλο και δε μπορούν να απαντήσουν. Νιώθουν ίσως ότι πρέπει να τα ξέρουν όλα για να πετύχουν σε αυτό το κόσμο που θα μπουν, στον οποίο κυριεύει η επιστήμη και η τεχνολογία.

Και πώς να μη το νιώθουν αυτό όταν το ελληνικό σχολείο έχει επικεντρωθεί στο να γεμίσει το μυαλό των νέων με ατελείωτες γνώσεις φυσικής, χημείας, μαθηματικών, ιστορίας, θρησκευτικών και ζωγραφικής. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι όσο πιο πολλά μάθουν τόσο πιο επιτυχημένοι θα γίνουν, λες και τη ποιότητα της ζωής ενός ανθρώπου την ορίζει το πλήθος πληροφοριών που έχει στο κεφάλι του και η εξειδίκευση που έχει αποκτήσει με πτυχία και σχολές.

Εγώ, όμως, θα τους πω ότι τη ποιότητα της ζωής μας την ορίζει η ποιότητα των σχέσεων που χτίζουμε με τους συνανθρώπους μας και τίποτε άλλο. Η πληροφορία, η γνώση, η επιστήμη και η τεχνολογία οφείλουν να έχουν ένα στόχο και μόνο... τη βελτίωση της ποιότητας των σχέσεων της κοινωνίας.

Σαφώς και πρέπει να καλλιεργούμε το πνεύμα μας, σαφώς και οφείλουμε να αναζητάμε το "αληθές", σαφώς και έχουμε χρέος να εφαρμόζουμε τις γνώσεις μας στη τεχνολογία. Αν όλα αυτά τα κάνουμε με μοναδικό κοινό και πανανθρώπινο στόχο την βελτιστοποίηση της συμμετοχής μας στη κοινωνία και την εξέλιξη αυτής σε περιβάλλον υγιούς συνήπαρξης όλων των ανθρώπων, τότε θα λυθεί και το "πληροφοριακό άγχος".

Τη στιγμή που θα κατανοήσουμε ότι η απορρόφηση πληροφοριών δεν είναι αυτοσκοπός για το άτομο, αλλά αποκτά αξία μόνο όταν συνδεθεί με τον απώτερο και υπέρτατο σκοπό της αγάπης στο συνάνθρωπό μας, αυτόματα θα δώσουμε και στο μυαλό μας διαφορετικό λόγο να απορροφά πληροφορίες. Αυτόματα ο λόγος ύπαρξης και αυτοβελτίωσής μας θα γίνει η ποιότητα της σχέσης μας με το φίλο μας, τη φίλη μας, τους γονείς μας και γενικώς το συνάνθρωπό μας. Φυσικό επακόλουθο όλης αυτής της πνευματικής διαδικασίας θα είναι η ψυχή μας να σταματήσει την ατέρμονη αναζήτηση γνώσης και να επικεντρωθεί στην αληθινή κατανόηση των πληροφοριών που απορροφούμε κάθε μέρα και μετάδοσής τους με τρόπο απλό και κατανοητό σε όλους προς όφελος όλων.

Κλείνοντας θα ήθελα να γράψω κάποιους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη που διάβασα σε ένα συρμό του μετρό προχθές:

"Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική - το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου - Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου"

Νιώθω μια τεράστια ανάγκη να προστατεύσω με αληθινή αγάπη αυτή τη χώρα στην οποία γεννήθηκα και μου χάρισε όλη αυτή την ιστορία που κανένας όγκος πληροφοριών και ψηφιακών μέσων δε μπορεί να μου τη καλύψει. Νιώθω ότι όλος ο κόσμος μας έχει ανάγκη. Ο κόσμος έχει ανάγκη από το ελληνικό πνεύμα που έχω περιγράψει σε προηγούμενα άρθρα μου και που όλοι έχουμε βαθιά μέσα μας.

Μια αγκαλιά σε μια αμμουδιά στις θάλασσες του Αιγαίου θα μου αρκούσε και θα υπερκάλυπτε την όποια ανάγκη μου για πνευματική υπερφόρτωση..! Δημιουργώ την εικόνα στο μυαλό μου ενός αγοριού και ενός κοριτσιού το καλοκαίρι να αγκαλιάζονται όρθιοι σε μια αμμουδιά ενός ελληνικού νησιού δίπλα στο κύμα και να μην έχουν μάτια παρά μόνο ο ένας για τον άλλο. Το μυαλό μου γαληνεύει και η ψυχή μου αγαλιάζει. Έρωτας..!

Βιβλίο: Έρωτος φύσις

"Ίσως τίποτε άλλο δεν προκαλεί τόσο ανθρώπινο πόνο και δεν προκαλεί τόσο πόνο και δεν γίνεται αιτία τόσης σπατάλης ανθρώπινης ζωής, όσο η επικρατούσα αντίληψη για την πραγματική φύση και λειτουργία του έρωτα. Ιδιαίτερα ολέθρια για τον άνθρωπο και τη ζωή του είναι η εντύπωση που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι για την περί έρωτος άποψη της χριστιανικής παραδόσεως. Ίσως τίποτε δεν είναι τόσο κρίσιμο και τόσο καίριο για τον άνθρωπο όσο η γνώση για την πραγματική φύση του έρωτα, γιατί ο έρως είναι πηγή της ζωής. Η πραγματική φύση του έρωτα δεν έχει καμιά σχέση με το δίλημμα μεταξύ μιας ανέραστης και μιας έκλυτης ζωής, που είναι οι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Ο έρως δεν είναι ούτε απλώς μια σωματική λειτουργία, ούτε ένα θανάσιμο αμάρτημα, αλλά η θεόσδοτη παρόρμηση του ανθρώπου να επιδιώξει την ένωσή του με τον άλλο, που είναι βασική προϋπόθεση της ζωής".

Προτείνω αυτό το βιβλίο σε όσους θέλουν να ζήσουν τον έρωτα στη ζωή τους σήμερα και να απελευθερωθούν από τη κακομοιριά του πουριτανισμού και την αρρώστια της ηθικιστικής αντίληψης που ταλανίζει τη σύγχρονη κοινωνία μας.

Οι Έλληνες ερωτεύονται

Στον ουρανό σου θέλω απόψε ν' ανεβώ

να σε βρω

αγκάλιασέ με στο σκοτάδι σου να μπω

μάγισσα, σ' αγάπησα

Στο στίχο αυτό του Σωκράτη Μάλαμα από το τραγούδι "Για την Ελλάδα" μπορώ να βρω την έμφυτη ανάγκη μου να ερωτευτώ το τόπο μου, τη χώρα μου.

Νιώθω την ανάγκη όλων γύρω μου μαζί με εμένα να βγούμε από τη μιζέρια, να φύγουμε από αυτή τη στεναχώρια που μας περιτριγυρίζει και να αποβάλλουμε αυτή την αίσθηση ότι αποτύχαμε. Μας μαυρίζει η ψυχή κάθε μέρα όταν ακούμε ή διαβάζουμε τέτοια πράγματα.

Δεν είμαστε τελευταίοι. Εγώ έτσι νιώθω. Ότι και να γίνει, όπου και να καταλήξει η κυβέρνηση, όποιος και να βγει στις εκλογές ή όσο χαμηλά και αν φτάσει η χώρα μας οικονομικά, εγώ δε νιώθω ότι είμαστε τελευταίοι. Εγώ νιώθω ότι όλοι μας θέλουμε να γίνουμε οι καλύτεροι και θα τα καταφέρουμε.

Όλοι μας θέλουμε να νιώσουμε ότι αξίζουμε. Αξίζουμε που είμαστε σε αυτή τη χώρα, αξίζουμε που υπάρχουμε σε αυτό το κόσμο, αξίζουμε που συνεχίζουμε τη προσπάθεια. Και όχι μόνο αυτό, αλλά παράλληλα αξίζει κάποιος να ασχοληθεί με εμάς, γιατί έχει να μάθει από εμάς.

Τι έχει να μάθει από εμάς..; Έχει να μάθει ότι είμαστε ένας λαός που έχει τον έρωτα στα γονίδιά του. Είμαστε ένας λαός που είναι μέσα σε μια φύση γεμάτη έρωτα, έχει γεννηθεί μέσα σε μια ιστορία γεμάτη έρωτα, θέλουμε να κάνουμε έρωτα και μας αρέσει να ερωτευόμαστε.

Γιατί, λοιπόν, κοιτάμε συνέχεια να αντιγράψουμε τους "άλλους" σε κάτι; Δε μπορούμε να γίνουμε ούτε τόσο ορθολογιστές όσο οι Γερμανοί, ούτε τόσο εργατικοί όσο οι Κινέζοι, ούτε τόσο φιλελεύθεροι όσο οι Αμερικάνοι, ούτε τόσο ακριβής όσο οι Άγγλοι. Μπορούμε όμως να ξαναγίνουμε τόσο ερωτικοί όσο μας επιβάλλει η ιστορία μας. Έχουμε χρέος να γίνουμε ερωτικοί απέναντι στο κόσμο.

Όλα τα μηνύματα γύρω μας μας το φωνάζουνε και δε το ακούμε... είμαστε σε ένα περιβάλλον που επιβάλλεται να το ερωτευθούμε γιατί ο έρωτας ξεπηδάει παντού μέσα του, έχουμε μια γλώσσα γεμάτη ερωτικά σκιρτήματα και παιχνίδια, νιώθουμε ότι μόνο κάνοντας έρωτα νιώθουμε καλά..! Αμπέλια, χρυσές ελιές, μπλέ θάλασσα, μυρωδάτα λουλούδια, αμέτρητα χρώματα, ατελείωτος ήλιος... γλυκιά ποίηση, όμορφη γλώσσα, δυνατά χαμόγελα, ατελείωτος ήλιος.

Οι Έλληνες έχουν μέσα τους τον έρωτα. Διάβασα πρόσφατα σε ένα άρθρο του περιοδικού Κ της Καθημερινής ότι ο Θανάσης Βέγγος συμβολίζει απόλυτα το πρότυπο που έχουμε μέσα μας όλοι οι Έλληνες και τόσο μα τόσο πολύ το έχουμε ξεφτίσει. Οι Έλληνες είναι εργατικοί, καλοσυνάτοι και με ολίγη τρέλα. Οι Έλληνες ξέρουν πολύ καλά από μόνοι τους ότι με δουλειά και εργατικότητα βγαίνει το ψωμί. Μας το απέδειξαν εξάλλου τόσες και τόσες γενιές. Οι Έλληνες είναι ταυτόχρονα και καλοσυνάτοι. Δε μπορούν να βλέπουν το πόνο του άλλου και να μην συμπονέσουν μαζί του ή να γλεντήσουν τη χαρά μαζί του. Έχουν όμως και ολίγη τρέλα. Είναι φευγάτοι. Δε ξέρω από που βγήκε το παιχνίδι στο τάβλι το "φεύγα", αλλά νομίζω ότι είναι Ελληνικότατο :-).

Οι Έλληνες είναι και αλτρουιστές. Δεν έχω δει άλλο λαό που να τον νοιάζει τόσο πολύ ο διπλανός του (με τα καλά του και τα κακά του, με τους τσακωμούς του και τις διχόνοιες του).

Και όλα αυτά τα κάνει από μόνος του. Αν τολμήσει κάποιος και πάει να του ζητήσει να είναι εργατικός, καλοσυνάτος και αλτρουιστής, πάει χάθηκε το σύμπαν όλο. Τότε ξεκινάνε οι αντιδράσεις με όλα τα γνωστά επακόλουθα.

Μη τα ξεχνάμε αυτά μας τα χαρακτηριστικά... μη πάμε να αντιγράψουμε τους άλλους...! Τα ξεχάσαμε όλα αυτά και τα υποτιμήσαμε. Θέλουμε να γίνουμε σαν τους εταίρους μας. Έχουμε τη δική μας πρόταση να κάνουμε στο κόσμο... έχουμε το δικό μας τρόπο να προτείνουμε και μπορεί να είναι πανανθρώπινος. Μια πρόταση που μπορούμε να τη κάνουμε με τις πράξεις μας - όχι με τα λόγια μας. Να είμαστε εργατικοί, καλοσυνάτοι και με ολίγη τρέλα για τον εαυτό μας και το διπλανό μας. Με σεβασμό πάντα στη διαφορετικότητα των άλλων λαών με τις ιδιαιτερότητές τους.

Επειδή αυτό μας φτιάχνει και μας απογειώνει..! Ας τα κάνουμε πράξη όλα αυτά... είναι στο DNA μας..!

Ο Έλληνας άρχοντας του προηγούμενου άρθρου μου βρίσκει πλέον εφαρμογή στον Ελληνικό Ερωτισμό και μπορεί να αποτελέσει τη δική μας λύση για τα προβλήματα όλου του κόσμου..! Με τους Έλληνες νέους αυτού του έθνους να ερωτεύονται..!