Κλήμης Πυρουνάκης: Με μια διαφορετική ματιά

"Η ιδιοφυΐα του πλήθους"

Yπάρχει τόσος δόλος, μίσος, βία,
ανοησία στο μέσο ανθρώπινο πλάσμα
ώστε να μπορεί να επανδρωθεί οποιοσδήποτε στρατός
οποιαδήποτε ημέρα

και οι καλύτεροι στον φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν την αγάπη
και οι καλύτεροι στον πόλεμο – τελικά – είναι αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη
αυτοί που κηρύττουν τον θεό, χρειάζονται θεό
αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε ειρήνη
αυτοί που κηρύττουν την ειρήνη δεν έχουνε αγάπη

να φοβάσαι τους κήρυκες
να φοβάσαι τους γνωρίζοντες
να φοβάσαι αυτούς που πάντα διαβάζουν βιβλία
να φοβάσαι αυτούς που είτε απεχθάνονται την φτώχια
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν

να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στους επαίνους
γιατί αυτοί είναι που χρειάζονται επαίνους για αντάλλαγμα
να φοβάσαι αυτούς που είναι γρήγοροι στην απαγόρευση
αυτοί φοβούνται αυτά που δεν γνωρίζουν
να φοβάσαι αυτούς που αναζητούν συνεχώς τα πλήθη γιατί
είναι ένα τίποτα μονάχοι τους
να φοβάσαι τον μέσο άντρα τη μέση γυναίκα
να φοβάσαι την αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια
αναζητά το μέτριο

αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους
υπάρχει τόση ιδιοφυΐα στο μίσος τους που μπορεί να σε σκοτώσει
που μπορεί να σκοτώσει τον καθένα μας
μη μπορώντας την μοναξιά
μη καταλαβαίνοντας τη μοναξιά
θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε
διαφέρει απ’ αυτούς

μη μπορώντας να δημιουργήσουν τέχνη
δεν θα καταλάβουν την τέχνη

θα θεωρήσουν την αποτυχία τους στην δημιουργία
ως μια αποτυχία του κόσμου

μη μπορώντας να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν την αγάπη σου λειψή
και θα σε μισήσουνε
και το μίσος τους θα είναι τέλειο
σαν λαμπερό διαμάντι
σαν μαχαίρι
σαν βουνό
σαν τίγρης
σαν κώνειο

η καλύτερη των τεχνών τους

Charles Bukowski (1920-1994)

(σε μετφ. Θωμά Παπαστεργίου)

Σταλμένο από τη φίλη μου Μαρία

Εξομολόγηση

Εκεί που καθόμουν στο κρεβάτι μου προχθές και σκεφτόμουν τα συνηθισμένα πράγματα που κουβαλάει το μυαλό μου κάθε μέρα, μου ήρθε έτσι ξαφνικά η εξής σκέψη: "Ρε συ, λες αυτό εδώ το blog να το διαβάζει κανείς και να νομίζει ότι εγώ με αυτά που γράφω είμαι ο απόλυτα ισορροπημένος άνθρωπος, αυτός που δεν έχει καμία αδυναμία, που τα έχει βρει όλα με τον εαυτό του, που είναι κάθε μέρα γαλήνιος και χαρούμενος;".

"Πιθανό", ξανασκέφτηκα.

Είχα πάρει μια φορά κάτι τέτοια σχόλια από μία γνωστή μου, η οποία με γνώρισε λίγο πιο καλά μετά και μου είπε "Δε σε περίμενα έτσι ακριβώς. Εγώ νόμιζα ότι έχεις λύσει όλα σου τα προβλήματα και έχει βρει την απόλυτη γαλήνη".

Δε το περίμενα.

Όταν ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog τις σκέψεις μου το έκανα από καθαρά εσωτερική μου ανάγκη να γράψω κάποια πράγματα που σκέφτομαι και κάνω στη ζωή μου πράξη, μήπως έτσι μπορέσω να περάσω ένα μήνυμα αλλαγής στη ζωή κάποιων, ένα μήνυμα θετικής αλλαγής για ένα καλύτερο αύριο για όλους μας. Μόνο αυτός ήταν και παραμένει ο λόγος.

Έτσι, λοιπόν, μετά από αυτή την αρχική σκέψη που μου ήρθε στο κρεβάτι μου, αποφάσισα να γράψω μια προσωπική μου εξομολόγηση. Να γράψω κάποια πράγματα που είναι στο κεφάλι μου και στη ψυχή μου και να εκτεθώ σε όσους με διαβάζουν. Έτσι, γιατί πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσω και με αυτό το τρόπο (και όχι μόνο γράφοντας προτάσεις για μια άλλη λογική ζωής).

Θεωρώ ότι και εγώ προσωπικά έχω βοηθηθεί πολύ όταν ακούω άλλους να τους απασχολούν τα ίδια ερωτήματα με τα δικά μου, ενώ δε φαινόταν να τους απασχολούν. Με αυτό το τρόπο ηρεμούσα κάποιες στιγμές γιατί σταματούσα να θεωρώ τον εαυτό μου προβληματικό ή ιδιαίτερο. Και αυτό με γαλήνευσε.

Πολλά ερωτήματα, λοιπόν, είναι μέσα μου. Κάθε μέρα απαντάω σε ένα και βγαίνει άλλη μια δεκάδα. Πολύ περίεργο ον ο άνθρωπος. Τη μια λέω ότι υπάρχει Θεός, την άλλη νιώθω σκλαβωμένος από τη σκέψη αυτή. Τη μια νιώθω ότι μόνο μέσα από τα διδάγματα που πήρα από το τρόπο που μεγάλωσα θα μπορέσω να προχωρήσω, την άλλη νιώθω ότι θέλω να τα πάρω όλα από την αρχή και να τα κάνω όλα όπως θέλω. Τη μια νιώθω ότι έχω φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο σκέψης, αντίληψης, κατανόησης του τι συμβαίνει γύρω μου, την άλλη νιώθω παντελώς άσχετος.

Ναι, έχω πολλά ερωτήματα.

Ναι, έχω και πολλούς εγωισμούς.

Ναι, έχω και πολλά κόμπλεξ.

Είναι στιγμές που νιώθω κάτι πολύ ιδιαίτερο. Νιώθω σα να είμαι πολύ έξυπνος, να έχω έναν ιδιαίτερο τρόπο σκέψεις, ανώτερο από των άλλων γύρω μου. Νιώθω σαν ένας "εκλεκτός" του Θεού. Ναι, το έχω νιώσει και αυτό μέσα από τη πίστη μου. Έχω νιώσει να νομίζω ότι μου μιλάει ο Θεός και να μου λέει τι να κάνω και να νιώθω κάτι ιδιαίτερο. Ναι, έχω νιώσει να είμαι ανώτερος από τους άλλους γύρω μου και να περηφανεύομαι για αυτό. Έχω νιώσει να υποτιμώ άλλους γύρω μου και να τους θεωρώ άσχετους, τεμπέληδες, βλάκες, ηλίθιους.

Έχω και άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Έχω νιώσει να θέλω το κακό του άλλου. Έχω νιώσει να κάνω μόνο ότι γουστάρω εγώ και να θέλω ο άλλος να μη πετύχει όπως πέτυχα εγώ κάτι. Έχω νιώσει και να θέλω οι άλλοι να μη πάνε καλά στη ζωή τους. Έχω νιώσει ζήλια, έχω νιώσει φθόνο, απληστία.

Έχω νιώσει και έχω πει και ψέματα. Ψέματα σε γυναίκες και άντρες για το ποιος είμαι. Στις μεν γυναίκες για να τις ρίξω στο κρεβάτι, στους μεν άντρες για να τους κάνω να νιώσουν κατώτεροι από εμένα. Έχω κάνει και πράγματα για τα οποία μετά μετάνιωσα.

Έχω νιώσει ακόμα πολλά πράγματα για τα οποία δε μπορώ να δώσω εξήγηση. Γιατί νιώθω ότι ο άλλος είναι ηλίθιος όταν δεν καταλαβαίνει τι του λέω; Γιατί νιώθω ότι ο άλλος είναι βλάκας όταν δεν κάνει αυτό που θα έκανα εγώ; Γιατί νιώθω ότι ο άλλος είναι κατώτερος όταν του μιλάω για τις πνευματικές μου απόψεις και αυτός δείχνει να είναι 3 επίπεδα πιο κάτω από το μηδέν; Γιατί το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν συναντάω μια κοπέλα που μου αρέσει είναι να κάνω μαζί της σεξ, ενώ εγώ θέλω να ερωτευτώ; Γιατί το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν συναντάω έναν παπά είναι να του πω ότι πιστεύει σε ανύπαρκτες βλακείες για ένα ανύπαρκτο Θεό και να του πω τις δικές μου απόψεις για όλα αυτά και να τον μειώσω για αυτά που πιστεύει;

Και έχω νιώσει και πολλά άλλα απαξιωτικά για τους άλλους. Έχω νιώσει και πολλά άλλα υποτιμητικά. Και έχω νιώσει και πολλά άλλα απόλυτα εγωιστικά. Ατελείωτες λίστες ερωτημάτων, αποριών να με βασανίζουν, να με τρώνε, να με κάνουν να μη φτάνω πουθενά και να αναρωτιέμαι συνέχεια το πώς και το γιατί και το πού και το πότε. Ατελείωτες ώρες βασανιστικών ερωτημάτων που με ρίχνουν στο πάτωμα από την αγωνία και το φόβο.

Και όμως...

Και όμως έχω νιώσει και άλλα πράγματα... πράγματα για τα οποία δεν μπορώ επίσης να δώσω εξήγηση. Πράγματα τόσο αληθινά που δε γίνεται κάποιος να τα περιγράψει με γραπτό λόγο.

Έχω νιώσει γαλήνη, έχω νιώσει απόλυτη γαλήνη. Έχω νιώσει ηρεμία, ισορροπία. Έχω νιώσει την απόλυτη αγάπη να τρέχει μέσα μου σα ποτάμι και να βγαίνει προς ολόκληρο το κόσμο. Έχω νιώσει να είμαι ερωτευμένος με όλους και με όλα. Έχω νιώσει να θέλω και να κάνω το καλό σε όλους γύρω μου. Έχω νιώσει τέτοια δύναμη μέσα μου που θα μπορούσα να φτάσω στο άπειρο πετώντας.

Έχω νιώσει τόσο δυνατός, τόσο ωραίος, τόσο αληθινός..!

Και όλα αυτά τα νιώθω μόνο όταν καταφέρνω και ακούω τον πιο βαθύ αληθινό εαυτό μου..! Πολύ περίεργο..! Πώς είναι δυνατόν όσο μεγαλώνοντας να νιώθω και πιο πολύ τον εαυτό μου; Περίεργο μου φαίνεται..! Θα περίμενε κανείς, όσο μεγαλώνουμε, να χάνουμε τον εαυτό μου..! Σαν η ψυχή να έχει μια πορεία ανάποδη του σώματος..! Το σώμα γερνάει και αργοσβήνει..! Η ψυχή βρίσκει κάτι που είναι βαθιά κρυμμένο..!

Άλλοι λένε ότι όσο μεγαλώνεις χτίζεις τον εαυτό σου, άλλοι λένε ότι τον βρίσκεις..! Εγώ δε ξέρω τι γίνεται, αλλά όσο μεγαλώνω νιώθω όλο και πιο γαλήνιος..! Σα να βρίσκω μεγαλώνοντας αυτό που είμαι... αυτό που είναι κρυμμένο μέσα μου..!

Τα τελευταία 2 χρόνια στη ζωή μου αυτή η πορεία είναι με ιλιγγιώδης ρυθμούς..! Δε ξέρω τι συμβαίνει μέσα μου, αλλά νιώθω ότι κάπου πάω..! Έχουν έρθει στιγμές που έχω νιώσει το απόλυτο... δε μπορώ να το εξηγήσω... τι είναι αυτό..;

Και κάθε μέρα που περνάει, όλο και πιο πολλά νιώθω για τον εαυτό μου, όλο και πιο βαθιά..! Τι είναι τελικά αυτή η ζωή..; Ταξίδι προς τα μέσα ή προς τα πάνω..;

Είναι ένα ταξίδι σίγουρα... και πιστεύω ότι, σε αυτό το τόσο λίγο που ζούμε σε αυτό το κόσμο, το ταξίδι έχει αξία για εμάς μόνο αν το απολαύσουμε..!

Μόνο αν το ζήσουμε και το ρουφήξουμε μέχρι το πάτο..! Μόνο έτσι έχει αξία για όλους μας..!

Νιώθω εδώ και 2 χρόνια ότι ξαναγεννιέμαι..! Και σε αυτή τη νέα ζωή δε μπορώ να ζήσω χωρίς όνειρα, χωρίς αγάπη, χωρίς έρωτα, χωρίς καλοσύνη, χωρίς αντρεία, χωρίς τόλμη, χωρίς να ζω μια ενάρετη ζωή..!

Ναι έχω κάνει πολλά λάθη... κυρίως λάθη να ακούσω τον εαυτό μου βαθιά μέσα του. Ναι έχω μια πολύ σκοτεινή πλευρά μου. Φταίει ο χαρακτήρας μου; Ο τρόπος που μεγάλωσα; Ο μπαμπάς μου που με απόρριπτε και μου έγινε κόμπλεξ; Η μαμά μου που ήθελε να καθαρίζω το δωμάτιό μου κάθε μέρα και μου την έσπαγε; Η γιαγιά μου που μου έβαλε πιπέρι στο στόμα όταν είπα μια κακιά λέξη; Δε ξέρω γιατί και δε με νοιάζει γιατί. Μπορεί να φταίει και ο διάολος που έσπασε το ποδάρι του.

Και όμως...

Υπάρχει μια απόφαση, τελικά, που μπορούμε ή όχι να πάρουμε..! To be or not to be..? Να παραμείνουμε σε αυτά τα σκατά μας και τα ερωτήματά μας και τα μαύρα μας τα χάλια απλά επειδή έτσι γεννηθήκαμε ή έτσι μας μάθανε; Να αφήσουμε αυτό το μαύρο μας το χάλι να μας παρασύρει στο βόθρο των ονείρων μας;

Ή να μπούμε με πάθος και τσαμπουκά στη ζωή και να ζήσουμε την Αληθινή Ζωή;

Και ναι, γράφω το Αληθινή Ζωή με κεφαλαία αρχικά, γιατί έτσι θέλω να θυμάμαι ότι αυτή είναι η Ζωή. Η Αληθινή Ζωή που θέλει ο κάθε άνθρωπος είναι αυτή που έχει βαθιά μέσα του και προσπαθεί κάθε μέρα να κάνει πράξη. Να μπούμε με τόλμη στο όνειρό μας, να δημιουργήσουμε κάτι παραπάνω, να αναπτύξουμε τα ταλέντα μας, να δημιουργήσουμε πολιτισμό, να κάνουμε τη διαφορά, να φτιάξουμε πράγματα, μουσική, γνώση, τέχνες, επιστήμες. Να ζήσουμε σε διάφορες καταστάσεις, να δοκιμάσουμε διάφορες γεύσεις της ζωής, να αγκαλιάσουμε και να αγκαλιαστούμε, να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να υποστηρίξουμε, να βοηθήσουμε, να δώσουμε και να πάρουμε, να γίνουμε αυτό που μας αξίζει.

Είναι μια καθημερινή απόφαση όλα αυτά και τίποτε άλλο. Ο κάθε άνθρωπος με το δικό του τρόπο και το δικό του όνειρο.

Είμαι βαθιά πεπεισμένος, και δε ξέρω γιατί, ότι κάθε άνθρωπος έχει βαθιά μέσα του μόνο αρετές - μόνο έρωτα, αγάπη, πάθος, όνειρα, γέλιο. Κάθε άνθρωπος έχει γεννηθεί με αυτά μέσα του. Όλα τα άλλα που μας τυραννάν είναι φόβοι, άμυνες και αδυναμίες. Δεν υπάρχει κακία.

Υπάρχει μόνο αγάπη και έρωτας... αυτό είναι το υλικό μας και έτσι είμαστε..!

To be, λοιπόν..! Έτσι για να πούμε ότι δεν ήμαστε και περαστικοί από αυτή τη ζωή..!

Δάκρυ

Η ζωή είναι όμορφη, γεμάτη αγάπη, γεμάτη ζωντάνια, γεμάτη φως..! Τι όμορφα που είναι να παίρνεις αγάπη και να δίνεις τον εαυτό σου στους ανθρώπους σου..! Τι όμορφα είναι να έχεις μια οικογένεια που σε λατρεύει, λίγους φίλους που σε αγαπάνε, 10 ανθρώπους που σε θαυμάζουν και σε εκτιμούν, ένα Θεό που είναι πάντα δίπλα σου..!

Μου αρέσει πολύ η ζωή μου... έχω πάρει πολύ αγάπη στη ζωή μου... οφείλω να τη γυρίσω πίσω σε όσο περισσότερο κόσμο μπορώ..!

Είμαι χαρούμενος και ευτυχισμένος που είχα αυτές τις γιορτές μαζί με την οικογένειά μου, με τη μητέρα μου, το πατέρα μου, την αδελφή μου, τον αδελφό μου, τη γιαγιά μου, το παππού μου, το θείο μου και τα ξαδέλφια μου. Είχα μαζί μου τους φίλους μου, τους λίγους αυτούς φίλους και καλούς που μου έδωσε ο Θεός..! Είδα ανθρώπους που με αγαπάνε και με λατρεύουν..! Είδα τη Γεωργία που μου έχει δώσει όλη της την ενέργεια τα τελευταία 2 χρόνια..! Είδα το θείο μου το Μάρκελλο και ήθελα να του κρατήσω το χέρι και να του πω "ευχαριστώ" για την αγάπη που μου δίνει κάθε μέρα..!

Τι όμορφα που ήταν κοντά στη ζεστασιά της καρδιάς μου..!

Πέρασα μια βδομάδα σε ένα χώρο με ανθρώπους που έχουν μπλοκαρισμένη την αγάπη μέσα τους και είδα ανθρώπους να προσπαθούν να τους φροντίσουν με αληθινή αγάπη..! Μεγάλο μάθημα ζωής για μένα αυτή η τελευταία εβδομάδα..!

Και γνώρισα έναν άνθρωπο που είδα βαθιά μέσα του, με άφησε να δω μέσα του και με συγκλόνισε η καλοσύνη του, η γλυκύτητά του, η ειλικρίνειά του, ο προβληματισμός του, η συμπεριφορά του, οι λεπτές κινήσεις των χεριών του, των δαχτύλων του, το βλέμμα του, το γέλιο του, η φωνή του, το δάκρυ του... ένας άνθρωπος που με ξέρει 1 βδομάδα και έκλαψε για μένα... το αξίζω άραγε όλο αυτό..; Θεέ μου δε ξέρω αν το αξίζω. Δε ξέρω, αμφιβάλλω... νιώθω όμως τυχερός..! Δε ξέρω το πώς και το γιατί παίρνω τέτοια αγάπη στη ζωή μου..!

Μ. σε ευχαριστώ πολύ για αυτό σου το δάκρυ..! Η μοίρα μπορεί να το έφερε να μην είμαστε μαζί τώρα, αλλά αληθινά σε ευχαριστώ... δε ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω και να πω..! Το τραγούδι που σου έστειλα στο αφιερώνω να το ακούς στα όνειρά σου..!

Θεέ μου βοήθησέ με να διαχειριστώ όλη αυτή την αγάπη και να μπορέσω να τη δώσω εκεί που θες εσύ..! Θεέ μου βοήθησέ μας όλους να αντέξουμε τους εαυτούς μας..! Δώσε σε όλους αυτό που πρέπει και εσύ μόνο ξέρεις, σε παρακαλώ..! Δώσε μας αυτό που πρέπει..! Δώσε μας αυτό που θέλει η καρδιά μας και τη δύναμη να το αντέξουμε..! Μέχρι να έρθεις να μας βρεις εσύ ο ίδιος..!

Καλή χρονιά σε όλο το κόσμο..!

Τα τρένα που 'ναι στο σταθμό που πάνε..!

Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης.

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος.

Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ», 1974.

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω

έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.

Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε

τα τρένα που 'ναι στο σταθμό που πάνε.

Αδύνατος μου γράφει ο Στελάκης

έχει ανάγκη θάλασσας ο Τάκης

αρχίζει το σχολείο η Μαρίνα

θέλει να γίνει κάποτε γιατρίνα.

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω

έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.

Αγόρασα λαχείο στ' όνομά τους

αχ, να κερδίσει να σταθώ σιμά τους.

Το κομμάτι-που-λείπει συναντά το Ο

Δε χρειάζεται να ψάχνεις κάποιον άλλο για να ολοκληρωθείς..!

Μόνο αν ολοκληρωθείς ως άτομο θα μπορέσεις να βρεις αυτόν τον άλλο..!

Μόνο τότε θα είσαι έτοιμος για αυτόν τον άλλο που θέλει η ψυχή σου..!

Πώς είναι δυνατό αν μόνος σου δεν είσαι καλά και γαλήνιος με τον εαυτό σου να γίνεις καλά μαζί με έναν άλλο..; Τι θα αλλάξει..; Τι είναι αυτό που ψάχνεις μέσα σου και δε βρίσκεις και θα στο βρει ο άλλος..;

Μάλλον στραβά αρμενίζεις λοιπόν..!

Αλλά θέλει λίγο μαεστρία και δύναμη να μπορέσεις να κρατηθείς μέσα σου... να μπορέσεις να μείνεις σε αυτό που είσαι, να μπορέσεις να αγαπήσεις αληθινά αυτό που είσαι και να το φροντίσεις..!

Είναι δύσκολο γιατί παρασύρεσαι εύκολα στην ανάγκη για αποδοχή..! Θες να σε αποδεχθούν οι άλλοι ή ο άλλος ή η άλλη για να φύγεις από τη μοναξιά σου και να μπεις στη φωλίτσα σου..! Και έτσι δε μπορείς να κρατηθείς στον εαυτό σου..! Προσπαθείς να κάνεις αυτό που σου λένε ή που σου ζητάνε για να σε αποδεχθούν και να κάνεις αυτό τη ρημαδοσχέση που θα σε "βολέψει"..!

Μέγα λάθος..! Γιατί τότε μπαίνεις στη σχέση και δεν είσαι εσύ..! Είσαι αυτό που θέλει ο "άλλος" όποιος και αν είναι αυτός..!

Και τότε ξεκινάει η γκρίνια, η βαβούρα με τον εαυτό σου και τον άλλο..! Γιατί νιώθεις ότι κάνεις τόσα πολλά για αυτόν και αυτός δε κάνει τίποτα για σένα..!

Λες και έκανες μια σχέση για να κάνεις πράγματα για τον άλλο..! Και ποιος είναι αυτός ο άλλος στο κάτω κάτω που θες να κάνεις πράγματα συνέχεια για αυτός..; Μήπως είναι ο καθρέφτης του εαυτού σου..; Και όταν βλέπεις μέσα στο καθρέφτη ένα κενό... τότε δε ξέρεις που είσαι... ποιος είσαι και δεν είσαι αυθύπαρκτος..!

Επομένως, ούτε εσύ ούτε και ο άλλος δε ξέρει ποιος είσαι και τι θες και τι κάνεις..! Κάνεις μόνο μια τρύπα στο νερό προσπαθώντας να αποδεχθείς αυτό που δε θες να είσαι..!

Θέλει όμως να μάθεις τη ψυχή σου να κάνει υπομονή, να δέχεται την απόρριψη, να αγαπάει τα "θέλω" της, να σέβεται τα "θέλω" της και να ρισκάρει..!

Μπορείς... μη φοβάσε... δεν έχεις ανάγκη κανέναν για να είσαι ευτυχισμένος... είσαι ευτυχισμένος με το να είσαι ο εαυτός σου, να τον αναζητάς, να τον αγαπάς, να τον θαυμάζεις..!

Μπορείς... μη φοβάσε την απόρριψη..!

Θα έρθει η ώρα που θα έρθει και ο Άλλος..!

(το βίντεο είναι από το βιβλίο "Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο" - Συγγραφείς:   Σελ Σίλβερσταϊν)

A Life In A Day

Στις 24 Ιουλίου του 2010, χιλιάδες άνθρωποι από όλο το κόσμο ¨ανέβασαν" στο youtube ένα βίντεο τραβηγμένο μέσα στη μέρα τους αυτή, για να πάρουν μέρος στο project "Life in a Day". Σκοπός του κινηματογραφικού πειράματος αυτού ήταν να φτιαχτεί ένα ντοκιμαντέρ για μια συγκεκριμένη μέρα πάνω στη πλανήτη μας.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Kevin Macdonald πήρε 4500 ώρες βίντεο και δημιούργησε μια ταινία 90 λεπτών που ενθουσίασε το κοινό στο Sundance Berlin και στο SXSW Film Festival.

Πλέον, αφού η ταινία εμφανίστηκε σε πολλές αίθουσες κινηματογράφου σε όλο το κόσμο, ξαναγύρισε εκεί που ανοίκει. Μπορείτε να τη δείτε ολόκληρη στο youtube.

Απλά καταπληκτική.

Έλα πιο κοντά μου..!

Έι, ψιτ..! Έι, εσύ...! Ναι, σε σένα μιλάω..! Ναι, σε σένα που είσαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω και εγώ να είμαι "φυσιολογικός"..! Έλα εδώ, έλα κοντά μου, θέλω μια αγκαλιά να σου δώσω και να μου δώσεις και εσύ μία..!

Έλα κοντά μου, γιατί θέλω να με δεχτείς όπως είμαι... με την αναπηρία μου... όπως τη βλέπεις..! Όλοι δεν έχουμε μια μορφή αναπηρίας εξάλλου..; Είναι ανάγκη να τη κρύψουμε κάτω από το αποκριάτικο κουστούμι μας..;

Πόσο μπορείς να δεχτείς ότι δεν είμαι σαν και εσένα; Πόσο μπορείς να δεχτείς την ύπαρξη μου στη κοινωνία που ζεις..; Ναι, μπορεί να έχω αυτισμό, μπορεί να έχω σύνδρομο down, μπορεί να είμαι τετραπληγικός, μπορεί να έχω νοητική υστέρηση..! Δέξου το σε παρακαλώ και έλα να σου δώσω μια αγκαλιά..!

Έλα να σου δείξω ότι μπορώ και εγώ να σε αγαπήσω..! Έλα να σου δείξω το τρόπο..!

Τι όμορφα..!

Πώς πρέπει να είναι ο Δάσκαλος

Απλές, μεγάλες, αληθινές κουβέντες για τη διδασκαλία και την ίδια τη ζωή..!

Πόσοι και πόσοι δάσκαλοι μπορούν να δουν αυτό το βίντεο και να το κάνουν πράξη; Πόσοι και πόσοι δάσκαλοι μπορούν να τα εφαρμόσουν αυτά; Πόσοι και πόσοι δάσκαλοι μπορούν να "τραφούν με το πνεύμα της θυσίας" και να μη κουράζονται;

Μπορεί το ελληνικό σχολείο να γίνει το πρότυπο, η πρόταση για τη σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία; Μήπως πρέπει να σταματήσει η σημερινός δάσκαλος να ασχολείται τόσο πολύ με τον εαυτούλη του και τις συνδικαλιστικές διαμάχες και να ασχοληθεί με τη καρδιά του και τη καρδιά των παιδιών..;

Κρατάω το "μόνο με τη καρδιά οδηγείται ο άνθρωπος"..! Και ας βάλουμε όλοι ένα στοίχημα για αυτή τη παιδεία σε αυτή τη χώρα επιτέλους. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Καλή επιτυχία στο στοίχημα μας..!

Το boomerang της καλοσύνης

Πανέμορφο, εκπληκτικό, απλά ανθρώπινο..!

Μίλα

Ζούμε μια κοινωνία που οι περισσότεροι μάθαμε να σωπαίνουμε, να μην εκφράζουμε τα "θέλω" της ψυχής μας, τα όνειρα της καρδιάς μας, τα λόγια του πνεύματός μας. Μάθαμε από τους γονείς μας και τη κοινωνία ότι πρέπει να ακολουθούμε μια πεπατημένη οδό, να κάνουμε τα απλά και αρεστά στους άλλους πράγματα, να υπακούμε στους νόμους της κοινωνίας, να γινόμαστε ένα με τη μάζα και να ακολουθούμε τις μόδες της κάθε εποχής. Μάθαμε από τους δασκάλους ότι καλός μαθητής είναι αυτός που υπακούει στις εντολές του σχολείου, είναι μαθητής του 10, δεν εκφράζει τίποτε διαφορετικό από το συνηθισμένο, ζει εντός των ορίων του "καλού" παιδιού και είναι αρεστός από όλους.

Μάθαμε από όλους γύρω μας ότι δε χρειάζεται να απασχολούμαστε με τις σκέψεις μας, είναι κακό να ονειρεύεσαι κάτι άλλο από αυτό που έχεις, είναι αμαρτία να θες να ζήσεις αλλιώς. "Τι θες τώρα; Αφού όλα τα έχεις! Που πας;". Μάθαμε να ακολουθούμε μια διαδρομή χαραγμένη από τη προηγούμενη γενιά μας και μια μοίρα προδιαγεγραμμένη. Οτιδήποτε διαφορετικό, οτιδήποτε έχει μέσα του πάθος, οτιδήποτε έχει μέσα του ένταση, οτιδήποτε έχει μέσα του ψυχή είναι περίεργο. Αν κάνεις κάτι που δεν είναι μέσα στα όρια των γύρω σου, νιώθεις ενοχές, φόβους, αδυναμία, νιώθεις ότι δεν είναι "νορμάλ".

Μάθαμε ότι πρέπει να είσαι ικανοποιημένος με αυτά που σου δίνουν, πρέπει να είσαι ευχαριστημένος με ότι σου παρέχουν, πρέπει να δέχεσαι αυτό που σου λένε, πρέπει να έχεις όρια. "Εμείς ήμασταν στη Κατοχή και δεν είχαμε να φάμε. Εσύ γιατί γκρινιάζεις αφού στα δίνουμε όλα;" θυμάμαι να λένε πολλές γιαγιάδες και παππούδες στα εγγόνια τους και στα παιδιά τους.

Ε, όχι λοιπόν. Δε θέλω να μου δώσετε τίποτα άλλο, δε θέλω να μου πείτε πώς να ζήσω, δε θέλω να μου πείτε με τι πρέπει να είμαι ευχαριστημένος, δε θέλω να παλέψω για το όνειρό σας, δε θέλω να παλέψω για την Ελλάδα σας, δε θέλω να παλέψω για το τρόπο που εσείς μου φορτώσατε, δε θέλω να παλέψω για κάτι που εσείς θεωρείτε σωστό.

Θέλω να είμαι ο εαυτός μου και να παλεύω με το δικό μου μοναδικό τρόπο, να κάνω αυτά που καταλαβαίνει το δικό μου μυαλό, να ζω όπως εγώ νιώθω, να αγαπάω όπως εγώ κατανοώ, να εργάζομαι με το τρόπο που εγώ γουστάρω, να ερωτεύομαι αυτά που εγώ θέλω.

Και για όλα αυτά δε θέλω οδηγίες από κανέναν. Γιατί έτσι θα είμαι κάτι που αγαπάω και έτσι θα μπορέσω να αγαπήσω και τα πάντα γύρω μου.

Η γλώσσα της αγάπης

Η μοναδική και παγκόσμια γλώσσα της αγάπης σε ένα καταπληκτικό βίντεο..! Δε χρειάζεται να λένε και πολλά αν αγαπιούνται 2 άνθρωποι..!

Στην αγάπη γίνεσαι και λίγο ρεζίλι..!

Τα είπε όλα σε ενάμιση λεπτό..!

Into the wild

Κάθε άνθρωπος γεννιέται με μια δύναμη μοναδική μέσα του. Κάθε άνθρωπος γεννιέται με απίστευτες δυνατότητες και μοναδικές ικανότητες να ζήσει αυτή τη ζωή. Τη ζωή του.

Όλοι μας κάπου στη πορεία δεν καταφέρνουμε να ακούσουμε την Αλήθεια μας είτε λόγο προσωπικής αποτυχίας είτε λόγο πίεσης που δεχόμαστε από τους άλλους ανθρώπους γύρω μας. Και το μεγαλύτερο βάσανο είναι όταν αυτοί οι άνθρωποι που σε πίεσαν είναι αυτοί που σε έφεραν στο κόσμο. Τότε δε μπορείς ποτέ να ηρεμήσεις. Δε μπορείς γιατί δεν ισορροπούν ποτέ μέσα σου τα πρότυπα που έχεις. Δεν ξέρεις μέσα σου, στο ασυνείδητο, ποιον να ακούσεις, ποια φωνή να εμπιστευτείς, που να βρεις ισορροπία. Όσο και αν το ψάχνεις, αν οι γονείς που σε έφεραν στο κόσμο δεν ισορρόπησαν ποτέ μεταξύ τους, πάντα μέσα σου θα σε βασανίζει αυτή η ανάγκη σου να τους δεις ισορροπημένους. Έτσι να μπορέσεις και εσύ να ισορροπήσεις. Μέσα από αυτούς έμαθες τη ζωή και μέσα από αυτούς ισορροπείς.

Κανένα παιδί δεν επέλεξε τους γονείς του... αλλά και κανένας γονιός δεν επέλεξε το παιδί του..! Ερχόμαστε και φεύγουμε από αυτή τη ζωή χωρίς να μας ρώτησε κανείς, αλλά και χωρίς να ξέρουμε γιατί. Και ούτε ποτέ θα μάθουμε το γιατί. Ερχόμαστε και από τη πρώτη μέρα τη σύλληψής μας μπαίνουν μέσα μας όλα τα μηνύματα ετούτου του κόσμου. Από τη πρώτη στιγμή της σύλληψής μας, αυτό το φως που γεννιέται μέσα μας δέχεται τα μηνύματα όλης της ιστορίας της ανθρωπότητας πάνω του. Και όταν πάρουμε τη πρώτη αναπνοή σε αυτό το κόσμο, τα μηνύματα αρχίζουν και πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο... προστίθενται και εικόνες και αισθήσεις άλλες πιο δυνατές από την επαφή και την ακοή..!

Κανένα παιδί δεν ξέρει τι μπαίνει μέσα του από τη στιγμή της σύλληψής του και μέχρι να αρχίσει την συνειδητοποίηση του Εγώ του, του αυθύπαρκτου εαυτού του. Κανένα παιδί δε ξέρει τι έχει αφήσει να μπει μέσα του μέχρι να αρχίσει να βλέπει ότι τελικά είναι ένας άνθρωπος και αυτός με γνώμη, με ψυχή, με όνειρα και επιθυμίες. Και τότε αρχίζει το μεγάλο ταξίδι του ανθρώπου.

Τη στιγμή που ο άνθρωπος ανακαλύψει ότι είναι ελεύθερος και αυθύπαρκτος, τότε αρχίζει και το ταξίδι της αυτογνωσίας. Τότε αρχίζει να καταλαβαίνει τι μηνύματα μπήκαν μέσα του από τους γονείς του και όλο το κόσμος και όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. Αν τότε ο άνθρωπος αυτός τολμήσει να δει μέσα του, να ανακαλύψει όλα αυτά τα μηνύματα που δέχθηκε, να αρχίζει να πετάει όλα αυτά που τον ενοχλούν, να δεχθεί τις αδυναμίες του, να ακούσει τα θέλω της ψυχής του και να τολμήσει τη ζωή του όπως την έχει ονειρευτεί, τότε αρχίζει η Αληθινή Ζωή.

Τότε αρχίζει η Αληθινή Ζωή της συγχώρεσης, της αυτοανακάλυψης, της αγάπης, της συμπόνιας και της τόλμης. Τότε καταλαβαίνεις ότι το νόημα της Ζωής είναι να δίνεις το δικό σου νόημα στη Ζωή σου. Τη μοναδική αυτή ζωή που σου έδωσε ο Θεός. Ο Θεός οποιουδήποτε χρώματος και οποιοασδήποτε ονοματολογίας και οποιασδήποτε θρησκείας.

Γιατί αυτό είναι το χρέος του κάθε ανθρώπου... να πάρει αυτό που είναι, όλα τα κομμάτια των προηγούμενων γενεών μέσα του και να τα εξελίξει με το δικό του μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο. Και να φτάσει μέχρι τέλους, να σηκωθεί όρθιος, να ακούσει αυτό που τον καλεί μέσα του να ζήσει με το δικό του τρόπο και να πεθάνει για αυτό. Να πεθάνει σωματικά μέχρι να το καταφέρει, μέχρι να γίνει αυτό που θέλει. Να μη σταματήσει πουθενά, να μη βολευτεί σε τίποτα, να μη φοβηθεί την ελευθερία του. Είναι μεγάλος φόβος η ελευθερία του ανθρώπου. Είναι φόβος για τον ίδιο. Γιατί όταν κάποιος νιώθει ελεύθερος και δεν έχει να κατηγορήσει κάποιον για τη κατάντια του, αυτό πονάει.

Και κάποιοι άνθρωποι αυτό το βλέπουν και το τολμούν. Το προσπαθούν μέχρι εκεί που αντέχουν και μπορούν. Και είναι ευλογία για τον εαυτό τους αυτή η ικανότητα, αλλά και για τους άλλους. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δίνουν το φως και στους υπόλοιπους να προσπαθήσουν.

Αν με ρώταγε κάποιος για το ποια είναι η μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, θα απαντούσα πλέον με σιγουριά... "να σταματήσει να προσπαθεί να ακολουθήσει τις βαθιές και μοναδικές του επιθυμίες". Δεν υπάρχει άλλη αμαρτία στον άνθρωπο πέρα από αυτή. Και αυτή είναι η γενεσιουργό αιτία για όλα τα υπόλοιπα κακά που συμβαίνουν στον άνθρωπο και το συνάνθρωπό του. Αυτός ο πνευματικός θάνατος οδηγεί στο να γεννηθεί το κακό στη Ζωή.

Κάθε ένας από εμάς έχει μια ανεξάντλητη δύναμη να ζήσει τη ζωή της αλήθειας και τη ζωή της αγάπης. Αυτή η δύναμη είναι μια δύναμη που έχει σημείο εφαρμογής τη κοινωνία, το κόσμο αυτόν, τη συνάντηση με τον άλλο και έχει κατεύθυνση προς τον Άλλο..!

Συγχωρώ για να αγαπήσω..!

Ένα πολύ όμορφο βίντεο και πολύ σχετικό με το πρόσφατο άρθρο μου, "Καταλαβαίνω σημαίνει συγχωρώ".

Η συμπόνια στη ζωή μας

Ότι άνθρωπος και να είσαι, όποιο χρώμα και να έχεις, σε όποια θρησκεία και αν πιστεύεις, όποια πολιτική και αν ακολουθείς ένα είναι σίγουρο... η συμπόνια και το πραγματικό ενδιαφέρον για το διπλανό σου είναι έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου. Το πραγματικό ενδιαφέρον για το διπλανό σου όταν αυτός υποφέρει ή έχει ανάγκη από βοήθεια είναι μια ανάγκη του κάθε ένα μας - υπάρχει μέσα στη φύση μας.

Και όσο αυτή μας τη φύση την εντάσσουμε σε κάποια πλαίσια και τη κάνουμε καταναγκαστικά τόσο χειρότερα είναι για εμάς και το διπλανό μας. Όσο αυτή μας την ανάγκη τη κάνουμε επειδή "πρέπει" και όχι όταν το νιώθουμε και όταν έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε τόσο πιο πολύ πιέζουμε τη φύση μας και γεμίζουμε ενοχές και στρες.

Το Charter of Compassion της Karen Armstrong αυτό ακριβώς προσπαθεί να προωθήσει στη ζωή μας. Προσπαθεί να προβάλει με απλά λόγια το χρυσό κανόνα της ανθρώπινης συμπεριφοράς "συμπεριφέρσου στον άλλο όπως θα ήθελες να σου συμπεριφερθεί". Και αυτός ο κανόνας είναι στη φύση μας. Δε μπορεί να ενταχθεί σε καμία θρησκεία και κανένα κοινωνικό σύστημα ηθικής και καθωσπρεπισμού. Είναι παγκόσμιος και πανανθρώπινος. Και όσο πιο πολύ τον εφαρμόζουμε στη ζωή μας τόσο πιο πολύ θα είμαστε ευτυχισμένοι εμείς και όλοι. Γιατί το καλό και η αγάπη μόνο αγάπη μπορεί να παράγει.

Καταλαβαίνω σημαίνει συγχωρώ..!

Γιατί κάνω συνέχεια λάθη; Γιατί κάνω συνέχεια τα ίδια λάθη; Γιατί οι άλλοι κάνουν συνέχεια τα ίδια λάθη απέναντί μου; Γιατί νιώθω ενοχές απέναντι στον εαυτό μου όταν κάνω λάθη; Γιατί νιώθω ενοχές απέναντι στον άλλο όταν κάνω λάθη;

Γιατί είμαι άνθρωπος που θέλω να ζήσω με τις πολλές επιθυμίες μου. Γιατί και οι άλλοι γύρω μου είναι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν με τις πολλές επιθυμίες τους.

Ο κάθε ένας από εμάς γεννήθηκε με επιθυμίες μέσα του. Κάθε ένας από εμάς νιώθει μια δύναμη μέσα του να κάνει πράγματα, να δημιουργήσει, να βιώσει την αγάπη, να αγαπήσει, να τον αγαπήσουν, να νιώσει άξιος, να ερωτευτεί, να απολαύσει, να ζήσει με το δικό του μοναδικό τρόπο. Σε κάθε φάση της ζωής μας, κάθε μέρα, κάθε λεπτό νιώθουμε μέσα μας τις επιθυμίες μας να φωνάζουν, να μας σπρώχνουν προς τα κάπου, προς εκεί που ονειρευόμαστε, να μας ωθούν στη ζωή. Είναι στη φύση μας, είναι μέσα μας, έτσι είμαστε όλοι μας. Ο κάθε ένας με το δικό του τρόπο και με τις δικές του αξίες.

Ο κάθε άνθρωπος από εμάς γεννήθηκε με το να έχει μέσα του τη δύναμη να υλοποιήσει τη κάθε του επιθυμία. Νιώθει ότι είναι αυτό που θέλει, αυτό που δίνει νόημα στη ζωή του, αυτό που είναι..! Αυτή είναι η μαγική λέξη... νιώθω ότι αυτό που θέλω... αυτό είμαι..!

Ταυτόχρονα, όμως, με τη δική του επιθυμία, ο κάθε άνθρωπος είναι σε αυτή τη ζωή μαζί με τόσους πολλούς ακόμα ανθρώπους γύρω του. Έτσι είναι η ζωή... να είμαστε μαζί με άλλους ανθρώπους..! Και όλοι προσπαθούμε να εκφράσουμε τη κάθε μας επιθυμία..!

Και εκεί αρχίζουμε να βιώνουμε ότι η δική μας αλήθεια μπορεί και να μην είναι η αλήθεια του άλλου. Η δική μας επιθυμία μπορεί να μην είναι η επιθυμία του άλλου δίπλα μας, με τον οποίο έχουμε κάποια σχέση μαζί του..! Με τον οποίο μοιραζόμαστε τον ίδιο αέρα, τον ίδιο χώρο, τον ίδιο ήλιο, τις ίδιες ώρες της μέρας. Η δική μας μοναδική αλήθεια μπορεί να μη συμβαδίζει με τη δική του.

Χρέος του κάθε ανθρώπου είναι, πρώτον, να αγαπά τον εαυτό του. Να αγαπά και να φροντίζει τον εαυτό του. Να σέβεται τις επιθυμίες του, να κατανοεί τις αληθινές του και να βαθιές επιθυμίες, να κατανοεί την αλήθεια του, να μπορεί να την εκφράσει όπως είναι μέσα του... φωτεινή, ατόφια, αποκρυσταλλωμένη από εξωτερικές επιρροές. Να ακούει και να φροντίζει τη ψυχή του, να μαθαίνει κάθε μέρα τη δύναμή της, να φροντίζει τα "θέλω" της. Τα βαθιά και αληθινά θέλω της και όχι τα εφήμερα και καταναλωτικά. Να ξεδιψάει τη δίψα της με αυτό το νερό που αληθινά θέλει και όχι με το να την κοροϊδεύει με εφήμερα και προσωρινά υποκατάστατα "ποτά". Να φροντίζει και να αγαπάει το σώμα του, να το διατηρεί υγιές, να το γυμνάζει, να του δίνει τη σωστή τροφή, να το κρατάει σε ένα επίπεδο ευεξίας. Και να φροντίζει και να αγαπάει το πνεύμα του, να του δίνει τη τροφή που θέλει, να το γυμνάζει, να ακούει τις ανάγκες του και να του δίνει αυτό που θέλει να μάθει, να επεξεργαστεί, να γνωρίσει, να ονειρευτεί.

Χρέος του κάθε ανθρώπου είναι, δεύτερον, να σεβαστεί ότι το ίδιο που κάνει αυτός θέλει να κάνει και ο άλλος δίπλα του. Και χρέος του καθένα μας είναι να επικοινωνήσει αυτή του τη προσπάθεια με τους ανθρώπους που έχει γύρω του. Να μπορέσει να εκφράσει τον εαυτό του ολοκληρωμένα, ειλικρινώς, καθαρά, με θάρρος και τόλμη και σεβασμό στις επιθυμίες του και τις επιθυμίες του άλλου.

Από τη στιγμή που το καταφέρουμε αυτό, σε διαφορετικό βαθμό ο κάθε ένας, τότε μπορούμε να αρχίσουμε και να συγχωρούμε. Όχι τον άλλο, αλλά τον εαυτό μας. Να συγχωρούμε τον εαυτό μας που κάποιες φορές δε μπορεί να εκφράσει τη βαθιά του αληθινή επιθυμία, που δε μπορεί να πραγματώσει το όνειρό του το αληθινό, που δε μπορεί να κάνει αυτό που βαθιά θέλει η ψυχή του. Να συγχωρούμε τον εαυτό μας που δεν έχει πάντα το σθένος και τη δύναμη να πραγματοποιεί τις επιθυμίες του, που δεν έχει πάντα το θάρρος να το κάνει, γιατί απλά έχει και αδυναμίες, επηρεάζεται από τους άλλους γύρω του, προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτούς που αγαπάει και να θυσιάσει τις επιθυμίες του για αυτούς που αγαπάει. Είναι και αυτό στη φύση μας... να θυσιάζουμε τις επιθυμίες μας για κάποιους που θέλουμε δίπλα μας..! Αυτή είναι η ζωή..!

Και το επόμενο βήμα είναι να συγχωρούμε τον άλλο δίπλα μας...! Να τον συγχωρούμε γιατί και αυτός, σαν και εμάς, δε μπορεί να δει πάντα την αληθινή του επιθυμία, δε μπορεί να την εκφράσει αληθινά, δε μπορεί να βρει το θάρρος να στη δείξει όπως τη νιώθει, έχει επηρεαστεί και αυτός από πολλά, έχει αδυναμίες, έχει πάθη..!

Αυτή είναι η αλήθεια μου και η αλήθεια πολλών ανθρώπων γύρω μου που μιλάω καθημερινά..! Καταλαβαίνω τον εαυτό μου σημαίνει συγχωρώ τον εαυτό μου όταν δεν κάνει αυτό που θέλει βαθιά και συνεχίζω με την ίδια δύναμη και το σθένος ξανά τον αγώνα μου να βρω και να ικανοποιήσω τις βαθιές μου επιθυμίες... καταλαβαίνω τον άλλο σημαίνει συγχωρώ τον άλλο γιατί και αυτός δίνει τον ίδιο αγώνα με εμένα..!

Εύχομαι μια καλή χρονιά σε όλους, με πίστη και δύναμη να βρούμε και να ικανοποιήσουμε τις αληθινές μας επιθυμίες..! Και ακόμα και αν δεν το καταφέρουμε... θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε..!

Ο μεγάλος δικτάτορας

Ένα διαχρονικό βίντεο για την αξία της ελευθερίας και της αλληλεγγύης για όλο το κόσμο..!

Ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάς του Άσωτου Υιού 2/2

Μετά το 1ο άρθρο μου πάνω στη ψυχαναλυτική ματιά της Φρανσουά Ντολτό πάνω στη παραβολή του Ιησού για τον Άσωτο Υιό, συνεχίζω με το 2ο άρθρο όπου καταγράφω μέρη από το διάλογο της Ντολτό με τον Ζεράρ Σεβερέν. Υπενθυμίζω ότι ο τίτλος του βιβλίου είναι "Φρανσουάζ Ντολτό, Ζεράρ Σεβερέν, Τα Ευαγγέλια και η πίστη - Ο κίνδυνος μια ψυχαναλυτικής ματιάς", εκδόσεις Εστία.

Ζεράρ Σεβερέν (Ζ.Σ.): Ο πρωτότοκος έχει δίκιο να είναι θυμωμένος: δεν είναι ζωή η μονότονη ζωή του. Ο πατέρας του, γεμάτος χαρά, του λέει: "Όλα τα δικά μου είναι και δικά σου". Σπουδαίο πράγμα... θα μπορούσε να είχε δώσει στο γιο του ένα κατσικάκι, να γιορτάσει κι αυτός με τους δικούς του φίλους. Υπερβάλλει. Από την άλλη μεριά, αυτός ο γιος είναι υπόδειγμα γιου. Όπως λέει κι ο ποιητής: "Θέλει πολλήν αγάπη για να φτάσεις στην απόφαση να ζεις απλά, με έργα ταπεινά κι ανιαρά". Ο πρωτότοκος δούλευε πάντα αδιαμαρτύρητα και τώρα έχει κάθε λόγο να είναι θυμωμένος. Αυτός είναι αληθινός γιος, έδειξε "πολλήν αγάπη" για έργα που είναι "ταπεινά κι ανιαρά".

Φρανσουάζ Ντολτό (Φ.Ν.): Ναι... Είναι, όπως λένε, πολύ αξιέπαινος! Με αξίες όπως Δουλειά, Οικογένεια, Πατρίδα... Είναι καλός γιος σύμφωνα με τους τύπους και τις προσδοκίες του πατέρα του. Όντως, ένας πατέρας θέλει να είναι εργατικό το παιδί του, να έχει πνεύμα της οικογένειας και να μένει κόντά στο πατρικό του. Έτσι έκανε ο πρωτότοκος.

    Συμφωνεί σε όλα με το πατέρα του, κι εκείνος είναι πολύ δεμένος με το γιο του: "Εσύ πάντοτε ήσουν μαζί μου και όλα τα δικά μου είναι δικά σου". Οι ζωές τους αλληλοσυμπληρώνονται, σχεδόν συγχέονται. Ο πρωτότοκος είναι, θα έλεγε κανείς, μέρος, προέκταση του πατέρα. Πάντα πειθήνιος, καμία ρήξη. Δεν διαμαρτυρόταν ποτέ. Πάντα υποταγμένος, δούλευε. Έμοιαζε ευτυχισμένος, σε αρμονία με το πεπρωμένο του. Όμως... όμως...

     Ο πατέρας του είχε σίγουρα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, είχαν πολύ περισσότερα κοινά σημεία οι δυο τους. Σ' αυτόν είχε στηρίξει τις ελπίδες του: "Ότι είναι δικό μου είναι και δικό σου. Είσαι ο πρωτότοκος. Σε σένα στηρίζομαι. Εσύ θα κληρονομήσεις μετά την περιουσία".

Και ξαφνικά, ο πρωτότοκος αρχίζει να ζει τη ζωή του τη στιγμή που ο πατέρας του τον ξεχνά κάπως, ανακαλύπτοντας ότι είναι πατέρας και του μικρότερου. Είναι καταπληκτικό!

Ζ.Σ.: Μα γιατί δεν ζήτησε να πάνε να φωνάξουν και τον πρωτότοκο γιο στη γιορτή;

Φ.Ν.: Ο πρωτότοκος γιος είναι στα χωράφια, ο πατέρας στο σπίτι. Ξαναβρίσκει έναν γιο που ήταν νεκρός και τώρα ζει. Ανακαλύπτει ότι είναι πάλι πατέρας. Είναι τέτοια η ευτυχία του που δεν μπορεί να περιμένει. Θέλει να χαρεί και να γιορτάσει αμέσως με αυτόν το γιο που ήλθε να του αποκαλύψει την πατρική του "φλέβα". Ακτινοβολεί από τη χαρά του. Τη δείχνει και τη μοιράζεται με όσους βρίσκονται εκεί.

    Ξαφνικά, φθάνει ο πρωτότοκος. Και τότε, σιγά σιγά, βγάζει το προσωπείο: στρέφεται εναντίον του πατέρα του, "του έχουν έρθει τα πάνω κάτω", όπως λένε.

    Ως τότε, βλέπετε, ζούσε υποταγμένος στην "ανάγκη", καλός γιος, δούλευε για να παράγει, έτρωγε για να καταναλώνει. Υπάκουος γιος.

    Με την επιστροφή του άσωτου αδελφού, αλλάζει: τον κυριεύει ο θυμός ενάντια στον πατέρα του. Είναι "εκτός εαυτού", δηλαδή απορρίπτει ανοιχτά τον αδελφό του, τον κατηγορεί ότι ήταν συνεχώς στη καλοπέραση, σπάταλος και, για πρώτη φορά στη ζωή του, απορρίπτει ανοιχτά και τον πατέρα του.

Ξαφνικά, στη θέα του πατέρα και του μικρού αδελφού, αφήνει να ξεσπάσει η ζήλεια του. Δεν αντέχει άλλο να καταπιέζονται οι επιθυμίες του εν αναμονή μιας κληρονομιάς που δεν θα ήταν υποχρεωμένος να μοιραστεί.

    Και πάνω στο θυμό του, κατηγορεί τον πατέρα του ότι τον εκμεταλλεύτηκε, ότι ποτέ δεν του πρόσφερε ένα κατσικάκι να πάει να γιορτάσει με τους φίλους του. Αλλά μήπως το είχε ποτέ ζητήσει;

Ζ.Σ.: Άλλωστε, χρειαζόταν έγκριση; Ότι άνηκε στον πατέρα του δεν ήταν και δικό του;

Φ.Ν.: Η καρδιά του ήταν στεγνή κι εγωιστική. Δεν είχε φίλους που να τους αγαπά τόσο ώστε να "χάνει χρόνο και χρήμα" μαζί τους. Στη ζωή του, μόνο το ωφέλιμο. Καθόλου χώρος για χαρά, έκπληξη, συνάντηση με τον άλλο, κίνδυνο... ναι, τον κίνδυνο να χάσει, αλλά... να χάσει τι; Τη ζωή του; (Ξαφνικά, αντιλαμβάνεται ότι έχει περάσει δίπλα της).

Ζ.Σ.: Ο μικρός αδελφός παίρνει την ελευθερία του. Και τι την κάνει:

Φ.Ν.: Καταστρέφεται, ξοδεύεται, παραστρατεί, ρημάζεται, χαραμίζεται, καταρρέει. Απαρνιέται τον πατέρα του, απαρνιέται την οικογένειά του, απαρνιέται όλη την περασμένη του ζωή. Είναι κρίση, ένας παροξυσμός απάρνησης. Γι' αυτό ήταν νεκρός για τον πατέρα του.

   Πήρε την ελευθερία του, ο πατέρας το δέχτηκε, το σεβάστηκε. Η πράξη του θα μπορούσε να τον βοηθήσει να σταθεί υπεύθυνα στη ζωή του, δίχως να μείνει πανομοιότυπο του μεγάλου του αδελφού ή πιστό αντίγραφο του πατέρα του. Όμως βαθιά στην καρδιά του, η ελευθερία που έπαιρνε ήταν από αντίδραση, από άρνηση. Αφήνοντας την παιδική ηλικία του, απορρίπτει ότι έχει σχέση με την οικογένειά του, ότι παράδειγμα του έχει δοθεί.

Ζ.Σ.: Ο νεαρός αυτός άσωτος έφτασε ως την "κόλαση" του ίδιου του του εαυτού!

Φ.Ν.: Ναι, έχουμε ανάγκη την ευχαρίστηση, αλλά αυτό που μας διαμορφώνει είναι η οδύνη, όχι η ευχαρίστηση. Το ίδιο συμβαίνει με όλους μας: πρέπει να πεθάνουμε σε κάτι για να φθάσουμε στην υπόσταση του επιθυμούντος με πραγματική επιθυμία, πέραν της ανάγκης, και με την αγάπη μόνο οδηγό.

   Έτσι, το παιδί αφήνει το μαστό που του δίνει η μητέρα, για να ανακαλύψει το χαμόγελό της, την παρουσία της, την αγάπη αυτής που το περιβάλλει.

   Έτσι, σιγά σιγά, ανακαλύπτει ένα πρόσωπο, τη μητέρα του, και συγχρόνως αναγνωρίζει τον εαυτό του παιδί της, συγχρόνως γεννιέται, γίνεται πρόσωπο κι αυτό το ίδιο. Θα ανακαλύψει ότι, από την κατανάλωση, τις ανάγκες και από την περιορισμένη ευχαρίστηση που προσφέρουν, πιο ισχυρές είναι η λεπτή ψυχική ευαισθησία και η ζεστασιά των συναισθημάτων που κάνει να συντονίζονται οι καρδιές.

Ζ.Σ.: Έτσι ο γιος γίνεται, θα λέγαμε, πατέρας του εαυτού του. Παύει να είναι το προκομμένο παιδί που ξεπατικώνει τη ζωή των άλλων. Κι αυτό διότι ανακάλυψε έναν πατέρα που του έδωσε τη δυνατότητα να μη μένει παιδί, να ζήσει την εμπειρία που του υπαγόρευε η επιθυμία του.

Φ.Ν.: Λέτε ότι είναι ιδιοτελής! Ξέρετε όμως ότι ένας αδελφός δεν "οφείλει" να αγαπά τον αδελφό του, το παιδί δεν "οφείλει" να αγαπά τους γονείς του, ο δεκάλογος απαιτεί να τους τιμά. Οι υγιείς γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά τα παιδιά δεν έχουν καμία υποχρέωση να αγαπούν τους γονείς τους. Όταν γίνουν κι αυτά γονείς, θα αγαπήσουν με τη σειρά τους τα δικά τους παιδιά. Τότε, με τον πόνο που θα τους προκαλέσει αυτή η αγάπη, ίσως καταλάβουν τους γονείς τους...

    Κατά τη γνώμη μου, μία είναι η αμαρτία: η αμαρτία απέναντι στην επιθυμία μας. Αυτό είναι το αμάρτημα του πρωτότοκου.

     Ο μικρός αδελφός δεν είχε αμαρτήσει απέναντι στο πατέρα του ούτε απέναντι στο Θεό φεύγοντας από το πατρικό. Αισθάνθηκε όμως αμαρτωλός, αμάρτησε στη συνέχεια διότι, ζώντας την επιθυμία του, υπέκυψε στους πειρασμούς και έδρεψε αποτυχία και απόγνωση.

    Είχε φύγει θριαμβευτικά, με το μερίδιό του από την πατρική περιουσία, με σχέδια και με ελπίδες. Τώρα, επιστρέφει γεμάτος ντροπή. Και το "βουλώνει". Αμαρτάνοντας, βουλώθηκε έξω από τον ουρανό και από τον πατέρα του, έξω από την ηθική και τη γεννετική τάξη: ως προς αυτό, μέσα στη χαρά του που τον ξαναβρήκε, ο πατέρας εξαγοράζει την αξιοπρέπεια του γιου του, του γιου που τα έπαιξε όλα για όλα και τα έχασε. Αυτό προκαλεί τον οργή του άλλου γιου, που δεν είχε ρισκάρει τίποτα.

    Το ξαναλέω, για μένα η μόνη "αμαρτία" είναι να μην τολμά κάποιος να ζήσει την επιθυμία του. Η άλλη αμαρτία, περισσότερο αφέλεια παρά "αμαρτία", είναι να αμφισβητούμε την αγάπη που τρέφει για εμάς ο Θεός όταν δεν αγαπάμε πια τον εαυτό μας, και να εξοργιζόμαστε με την αγάπη του Θεού για τους αντίζηλούς μας που δεν την αξίζουν.

    Τα παιδιά οφείλουν να απελευθερωθούν, να εμφανίσουν,όπως λέμε στη φωτογραφία, τον δικό τους εαυτό για να προσθέσουν τη δική τους, μοναδική αλήθεια στη αργή ωρίμανση του σύμπαντος.

Ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάς του Άσωτου Υιού 1/2

Αυτές τις μέρες ένιωσα την ανάγκη να δημοσιεύσω ένα άρθρο για ένα πραγματικά μοναδικό βιβλίο που έχω διαβάσει με τίτλο: "Φρανσουάζ Ντολτό, Ζεράρ Σεβερέν, Τα Ευαγγέλια και η πίστη - Ο κίνδυνος μια ψυχαναλυτικής ματιάς", εκδόσεις Εστία. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένας διάλογος του  αρθρογράφου και ψυχαναλυτή Ζεράρ Σεβερέν με την διάσημη Γαλλίδα ψυχαναλύτρια Φρανσουάζ Ντολτό (1908-1988), η οποία απέκτησε μεγάλη ευαισθησία στη ψυχανάλυση παιδιών και των σχέσεων με τους γονείς τους. Το εξαιρετικά γόνιμο και πλούσιο έργο της χαρακτηρίζεται κυρίως από την αμεσότητα του διαλόγου και ανοίγει τον ιδιαίτερο χώρο της ψυχανάλυσης στο ευρύ κοινό.

Από το συγκεκριμένο βιβλίο θα ήθελα να παρουσιάσω ένα πολύ μικρό κομμάτι του πάνω στην ψυχαναλυτική ερμηνεία της παραβολής του Ιησού για τον Άσωτο Υιό, διότι αυτό το μέρος μπορεί να βοηθήσει πάρα πολλά παιδιά αλλά και γονείς να δουν την αλήθεια τους, όπως βοήθησε και εμένα. Το 1ο μέρος του άρθρου μου περιλαμβάνει την ίδια τη παραβολή για όσους δεν την έχουν διαβάσει ή δε τη θυμούνται, οπότε, αν την έχετε διαβάσει και τη θυμάστε, καλό θα ήταν να πάτε απευθείας στο 2ο μέρος του άρθρου μου. Πριν τη παραβολή, αντιγράφω μια παράγραφο από την εισαγωγή του βιβλίου, η οποία είναι άκρως επαναστατική για το τρόπο που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ερμηνεύσει τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Αυτή η παράγραφος είναι και η κεντρική ιδέα της Ντολτό σε όλο το βιβλίο της αυτό, καθώς, όπως ισχυρίζεται, ο Ιησούς δεν δίνει εντολές και οδηγίες για το πώς πρέπει να ζει κανείς, αλλά έρχεται προσωπικά στο κάθε ένα και του αποκαλύπτει την αληθινή και ουσιαστική επιθυμία του και τον απελευθερώνει ζητώντας του να τολμήσει να ακούσει και να ικανοποιήσει αυτή του την επιθυμία η οποία και θα τον λυτρώσει:

"Νομίζουν ότι ο Ιησούς λέει τι θα όφειλε να πράττει κανείς. Όχι! Λέει αυτό που συμβαίνει στο ασυνείδητο. Ο Ιησούς στήνει ένα σκηνικό για όλους, φτωχούς, πλούσιους, νέους..., της δυναμικής της επιθυμίας".

Η παραβολή του Άσωτου Υιού

Κατά Λουκάν, 15, 11-32

11 Τους είπε επίσης ο Ιησούς: "Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους. 12 Ο μικρότερος απ' αυτούς είπε στο πατέρα του: "πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου αναλογεί" κι εκείνος τους μοίρασε την περιουσία. 13 Ύστερα από λίγες μέρες ο μικρότερος γιος τα μάζεψε όλα κι έφυγε σε χώρα μακρινή. Εκεί σκόρπισε την περιουσία του κάνοντας άσωτη ζωή. 14 Όταν τα ξόδεψε όλα, έτυχε να πέσει μεγάλη πείνα στη χώρα εκείνη, κι άρχισε κι αυτός να στερείται. 15 Πήγε κι έγινε εργάτης σε έναν από τους πολίτες εκείνης της χώρας, ο οποίος τον έστειλε στα χωράφια του να βόσκει χοίρους. 16 Έφτασε στο σημείο να θέλει να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, και κανένας δεν του 'δινε. 17 Τελικά συνήλθε και είπε: "πόσοι εργάτες του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί, κι εγώ εδώ πεθαίνω της πείνας! 18 Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω: πατέρα, αμάρτησα στο Θεό και σ' εσένα. 19 Δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιος σου, κάνε με σαν έναν από τους εργάτες σου". 20 Σηκώθηκε, λοιπόν, και ξεκίνησε να πάει στο πατέρα του.

Ενώ ήταν ακόμη μακριά, τον είδε ο πατέρας του, τον σπλαχνίστηκε, έτρεξε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφιλούσε. 21 Τότε ο γιος του του είπε: "πατέρα, αμάρτησα στο Θεό και σ' εσένα και δεν αξίζω να λέγομαι παιδί σου". 22 Ο πατέρας όμως γύρισε στους δούλους του και τους είπε: "βγάλτε γρήγορα την καλύτερη στολή και ντύστε τον. Φορέστε του δαχτυλίδι στο χέρι και δώστε του υποδήματα. 23 Φέρτε το σιτευτό μοσχάρι και σφάξτε το να φάμε και να ευφρανθούμε, 24 γιατί αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε". Έτσι άρχισαν να ευφραίνονται.

25 Ο μεγαλύτερος γιος του βρισκόταν στο χωράφι. Καθώς, λοιπόν, ερχόταν και πλησίαζε στο σπίτι, άκουσε μουσικές και χορούς. 26 Φώναξε έναν από τους υπηρέτες και ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει. 27 Εκείνος του είπε: "γύρισε ο αδελφός σου, κι ο πατέρας σου έσφαξε το σιτευτό μοσχάρι, γιατί του ήρθε πίσω γερός". 28 Αυτός τότε θύμωσε και δεν ήθελε να μπει μέσα. Βγήκε ο πατέρας του και τον παρακαλούσε, 29 εκείνος όμως αποκρίθηκε στον πατέρα του: "εγώ τόσα χρόνια σού δουλεύω και ποτέ δεν παρήκουσα διαταγή σου, κι όμως σ' εμένα δεν έδωσες ποτέ ένα κατσίκι για να ευφρανθώ με τους φίλους μου. 30 Όταν όμως ήρθε ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες, έσφαξες για χάρη του το σιτευτό μοσχάρι". 31 Κι ο πατέρας του του είπε: "παιδί μου, εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου και όλα τα δικά μου είναι και δικά σου. 32 Έπρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί ο αδελφός σου αυτός ήταν νεκρός κι αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε".