Έλληνες.com

Τελικά μπορεί από μια απλή κουβέντα μέσα από το facebook να βγει κάτι πολύ καλό. Προϋποθέτει, βέβαια, ανθρώπους μου πραγματικά επικοινωνούν και είναι έτοιμοι να δεχθούν κριτική, αλλά και να εκφέρουν εμπεριστατωμένη άποψη.

Μέσα από μια τέτοια κουβέντα, λοιπόν, μου έμαθε ένας φίλος το ellines.com. Δε το έχω ψάξει ακόμα καλά, αλλά αντιγράφω από το ίδιο το site:

H πρώτη διαδικτυακή κοινότητα για όλους του Έλληνες - από όλον τον κόσμο. Ένας κοινός τόπος συνάντησης για να γνωρίσουμε – και να γνωριστούμε με ανθρώπους που η ρίζα του (μας) είναι ελληνική. Για πρώτη φορά, ένας παγκόσμιος ιστός Ελλήνων που έχουν κατακτήσει την υφήλιο με την προσωπικότητα, την εργατικότητα, την δημιουργικότητα, τις ιδέες τους, την δύναμή τους. Έλληνες που  διαπρέπουν σε όλα σημεία του ορίζοντα. Έλληνες που κατήργησαν τα σύνορα. Έλληνες που έχουν δημιουργήσει μια ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ. Μια Ελλάδα που μπορεί να διακρίνεται και να ξεχωρίζει. Οι ellines.com εκμηδενίζουν τις αποστάσεις, καταργούν τα σύνορα και ενώνουν τους Έλληνες. Το ellines. com ανοίγει τα σύνορα μιας καινούργιας «χώρας».

Η ΙΔΕΑ...

Όλα άρχισαν όταν ανακαλύψαμε πόσοι Έλληνες εκτός συνόρων έχουν «ξεδιπλωθεί» και κατέχουν σημαντικές θέσεις, καθορίζουν τύχες, ανατρέπουν δεδομένα, διαπρέπουν στις επιστήμες, αναδεικνύονται στις τέχνες, καθηλώνουν με τις ιδέες τους, επιστήμονες, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, αθλητές, εικαστικοί, ζωγράφοι, αστυνομικοί, φωτογράφοι, ηθοποιοί, manager...όλοι αυτοί και ακόμη περισσότεροι που θα ανακαλύψει η δημοσιογραφική έρευνα αλλά και που θα προτείνουν και θα αναδείξουν τα ίδια τα μέλη μας – «πολίτες» για πρώτη φoρά θα έχουν ένα κοινό σημείο συνάντησης. 

Η αλλαγή έρχεται

Όλοι συζητάμε για μια αλλαγή. Όλοι θέλουμε να αλλάξει κάτι. Όλοι λέμε ότι δε μπορεί άλλο να συνεχίσουμε ως κοινωνία με αυτό το τρόπο. Όλοι θέλουμε αλλαγή γύρω μας.

Πρώτον, νιώθω ότι αυτό το θέλουμε όλοι γιατί κουραστήκαμε από αυτή τη μιζέρια γύρω μας. Κουραστήκαμε να μιλάμε με φίλους, συγγενείς, αγαπημένα πρόσωπα για τη κατάντια της χώρας μας, για τα προβλήματα του τόπου. Κουραστήκαμε να ζούμε σε ένα περιβάλλον γκρι. Κουραστήκαμε να ζούμε σε μια πολιτεία όπου πουθενά δε γίνεται η δουλειά σου. Κουραστήκαμε να συναντάμε εμπόδια παντού. Και συμφωνώ προσωπικά.

Δεύτερον, όλοι θέλουμε να αλλάξει κάτι. Κάτι να γίνει, κάτι να φύγει, κάτι να έρθει, κάτι να γίνει καλύτερα. Το ερώτημα είναι τι. Ο ένας θα πει να αλλάξει η νοοτροπία γύρω μας, ο άλλος να αλλάξει το κυβερνών κόμμα, ο άλλος να αλλάξει ο τρόπος ζωής, ο άλλος να αλλάξει το πολίτευμα, ο άλλος να αλλάξει ο τρόπος που εργάζεται ο Έλληνας και ο άλλος να αλλάξει ο η παιδεία μας. Και πάλι συμφωνώ.

Τρίτον, όλοι προτείνουμε και τρόπους να γίνει αυτό. Ο ένας προτείνει να κάνουμε καλύτερα σχολεία, ο άλλος να μη ψηφίσουμε ξανά δικομματισμό, ο άλλος να γίνουμε πιο οργανωμένοι στη δουλειά μας και ο άλλος επιστρέφοντας πίσω στα χωριά μας. Πολύ ωραία, μακάρι να γίνουν όλα αυτά.

Τα δικά μου ερωτήματα προς τον εαυτό μου είναι: τι θέλω εγώ να αλλάξει στη καθημερινή μου ζωή; Τι θέλω εγώ να αλλάξω στον εαυτό μου για να γίνει η καθημερινότητά μου πιο όμορφη; Τι θέλω εγώ να κάνω με πράξεις τώρα, άμεσα, ώστε να σηκώνομαι κάθε μέρα το πρωί χαρούμενος και να κοιμάμαι το βράδυ ευχαριστημένος;

Ορίζω, λοιπόν, ότι αυτό που θέλω να αλλάξει είναι το βίωμα της αγάπης που παίρνω και δίνω κάθε μέρα στους ανθρώπους γύρω μου. Αυτό μου φαίνεται ότι είναι ένας αρκετά πρακτικός, εφικτός και ελέγξιμος στόχος που μπορώ να τον κάνω πράξη σήμερα κιόλας. Αν, επομένως, βάλω αυτό το μικρό στόχο μέσα μου, πιστεύω ότι μπορώ να τον υλοποιήσω.

Πώς, όμως, θα γίνει αυτό πράξη; Είναι δυνατόν να γίνει αυτό όταν έχουμε γύρω μας τόσα αρνητικά μηνύματα; Για να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, ξεκινάω από τις εξής δύο προϋποθέσεις:

1. Ξέρω πώς δουλεύει ο εγκέφαλός μου και πώς δημιουργούνται οι σκέψεις
2. Ο στόχος μου είναι να αλλάξω το τρόπο σκέψης μου και να βιώσω την αγάπη στη ζωή

Μετά από αυτό θέλω να προτείνω τρόπους στον εαυτό μου για να το κάνω. Καταρχήν, όταν σηκώνομαι το πρωί δεν θα ακούω ειδήσεις στο ραδιόφωνο - με ρίχνουν ψυχολογικά, πάω στη δουλειά μου με νεύρα και μιλάω άσχημα στους συνεργάτες μου και δεν αποδίδω αυτό που θέλω. Επίσης, όταν μιλάω σε συνανθρώπους μου θα ξεκινάω με ένα χαμόγελο πάντα. Αυτό μου δίνει χαρά εμένα πρώτα και μετά παίρνω τη χαρά του άλλου και ανεβαίνω πιο πολύ. Μπορώ, επίσης, όταν με κάποιο μέλος της οικογένειάς μου κάνουμε κουβέντα να αφήνω χρόνο πρώτα να μιλήσει ο άλλος, να τον κατανοήσω και μετά να απαντήσω αν έχω κάτι να πω. Αυτό με κάνει και νιώθω πιο κοντά μαζί του και με κάνει χαρούμενο. Όταν υπάρχει λόγος μιας παρατήρησης στη δουλειά μου, πρώτα θα πάρω τον άλλο σε ένα ιδιαίτερο χώρο, θα του κάνω μια πλακίτσα και μετά θα του πω τι είδα ότι δεν έκανε σωστά και θα του εξηγήσω, μέσα από την αληθινή μου προσπάθεια να τον καταλάβω και αυτόν, τι θα ήθελα να κάνει καλύτερα για να μπορέσουμε μαζί να γίνουμε καλύτεροι ο ένας από τον άλλο.

Αποφάσισα, παράλληλα, να κάνω και άλλα πράγματα που θα με βοηθήσουν να δώσω και να πάρω αληθινή αγάπη καθημερινά. Αποφάσισα στο σπίτι μου να μην ανοίγω τηλεόραση όταν γυρνάω από τη δουλειά. Προτιμώ να ανοίγω ένα βιβλίο ή να μιλάω με ένα φίλο ή συγγενή να πούμε τα νέα μας. Αποφάσισα, όταν βγαίνω έξω με τους φίλους μου να μη μιλάμε για αρνητικά πράγματα, αλλά μόνο για θετικά. Αποφάσισα στη πρωινή συνάντηση που κάνουμε στην εταιρία, να μην αναλύουμε στατιστικά, αλλά να λέει ο κάθε ένας ένα ευχάριστο γεγονός που έγινε εχθές στη ζωή του - ο ένας έπαιξε με το παιδί του, ο άλλος βρήκε το σκύλο του που είχε χάσει, ο άλλος έφαγε μια σοκολάτα και του άρεσε και ο άλλος γνώρισε μια ωραία κοπέλα στο δρόμο.

Όλα αυτά μου κάνουν τη καθημερινότητα πιο όμορφη, γεμάτη θετικά μηνύματα, πιο χαρούμενη, πιο ζεστή και μου δίνουν δύναμη να αντιμετωπίσω το όποιο πρόβλημα έρχεται.

Για να φανταστούμε, τώρα, μια κατάσταση που όλοι γύρω μας κάνουμε το ίδιο. Μια κατάσταση που όλοι θέλουμε να γίνουμε πομποί και δέκτες αληθινής αγάπης. Όλοι γύρω μας και μέσα από τέτοια μικρά πράγματα, ανοίγουμε τα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ μας, νιώθουμε τον άλλο δίπλα μας και στέλνουμε θετικά μηνύματα συνέχεια. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Το ζητούμενο, όλων μας, δεν είναι να νιώθουμε καλά σήμερα και κάθε μέρα και ταυτόχρονα να νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους γύρω μας για να είναι και αυτοί καλά;

Πώς θα γίνει αυτό πράξη; Με το να λέμε συνέχεια ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και να ευχόμαστε να ζούσαμε σε μια άλλη κοινωνία ή με το να μοιραζόμαστε συνέχεια με τους γύρω μας τα κακά μηνύματα που βρίσκουμε από εδώ και από εκεί;

Από μέσα μας ξεκινάει η αλλαγή. Έτσι νιώθω και έτσι προσπαθώ να κάνω.

Η δημιουργία της σκέψης (λίγο από βιολογία)

Εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου άνετος και έκανα τη δουλειά μου ξαφνικά μια άσχετη σκέψη ήρθε στο μυαλό μου "έκλεισα το θερμοσίφωνα στο σπίτι μου;". Τη κράτησα λίγο για να θυμηθώ τις κινήσεις που έκανα πριν φύγω το πρωί από το σπίτι μου, αλλά ξαφνικά άρχισαν να πετάγονται και άλλες άσχετες σκέψεις... "τι ωραία η μαρμελάδα που έφαγα το πρωί", "το βιβλίο που έχω πάνω στο γραφείο μου έχει ωραίο εξώφυλλο", "ένα παρόμοιο βιβλίο είχε και ο φίλος μου ο Αλέξανδρος", "που να είναι τώρα ο Αλέξανδρος", "μου μάθαινε κιθάρα πριν 4-5 μήνες, αλλά τη παράτησα ο βλάκας", "τελικά δε κάνω για κιθάρες και τέχνες γενικότερα", "μ' αρέσει όμως να παρατηρώ πίνακες ζωγραφικής", "ωραία είχα περάσει στη Μαδρίτη με το φίλο μου το Joaquin. Πήγαμε και στο μουσείο του Picasso", "στο Λονδίνο που είχα γνωρίσει τον Joaquin ήταν τόσο όμορφα", "έχει πολύ ακριβά εισιτήρια το μετρό του Λονδίνου", "εδώ στην Ελλάδα το μετρό είναι πολύ μικρό".

Όπα όπα... για μισό λεπτό... εγώ έκανα μια δουλειά εδώ στο γραφείο μου και σκεπτόμενος το θερμοσίφωνα του σπιτιού μου έφτασα να κάνω οικονομική κριτική στο μετρό της Αθήνας. Για να επανέλθω λίγο στη δουλειά μου...

Πόσες σκέψεις κάθε μέρα δε περνάνε από το μυαλό μας εκεί που καθόμαστε στο γραφείο μας, οδηγάμε, συζητάμε, πίνουμε καφέ; Και γιατί συμβαίνει αυτό; Και τι τις κάνουμε αυτές τις σκέψεις; Γιατί αυτές οι σκέψεις μας δημιουργούν συναισθήματα; Και γιατί αυτά τα συναισθήματα μας αποσυντονίζουν; Εμείς ελέγχουμε τις σκέψεις μας ή οι σκέψεις μας εμάς; Μπορούμε να ελέγχουμε αυτές τις σκέψεις που πετάγονται ξαφνικά στο μυαλό μας; Τι είναι ο θετικός τρόπος σκέψης;

Όλα αυτά τα ερωτήματα μου έφεραν στο μυαλό ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πρόσφατα (Mind Power: Change Your Thinking, Change Your Life, by James Bork) στο σπίτι της φίλης μου Mary Luz στη Μαδρίτη (μέσα σε 2 ώρες) για τη δύναμη του μυαλού μας και αν το ελέγχουμε εμείς ή μας ελέγχει αυτό.

Για να ξεκινήσουμε, λοιπόν, με κάποια βασικά μαθήματα βιολογίας:

Όλα ξεκινάνε με μια σκέψη που κάνουμε εμείς, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, αλλά πάντα εμείς τη δημιουργούμε.

Αυτό που είναι σημαντικό να ξέρουμε όλοι μας είναι ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν ηλεκτροχημική δραστηριότητα στον εγκέφαλό μας. Πώς συμβαίνει αυτό; Το σύστημά μας αποτελείται από δύο στοιχεία:

1. Το νευρικό σύστημα (ηλεκτρικό)

2. Το ενδοκρινικό σύστημα (χημικό)

Ο εγκέφαλός μας αποτελείται από νευρώνες (νευρικά κύτταρα). Περίπου 100 δισεκατομμύρια από αυτά, τα οποία μοιάζουν με μικρά δεντράκια όπως στη φωτογραφία από πάνω και τα οποία συνεχώς δημιουργούν νέα "κλαδάκια", που ονομάζονται δενδρίτες. Το νευρικό κύτταρο λαμβάνει το μήνυμά του μέσω των δενδριτών. Όσο μεγαλύτερος ο αριθμός των δενδριτών του νευρώνα τόσο πιο πολλές συνδέσεις έχει με τους νευρώνες γύρω του και τόσο πιο προσβάσιμη και πιο εύκολο να εξαπλωθεί μια σκέψη που δημιουργείται. Οι δενδρίτες, επίσης, συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης, μεταφοράς και παγίωσης της σκέψης και των πληροφοριών γύρω από αυτή.

Είναι σημαντικό εδώ να σημειώσουμε ότι εφόσον το νευρικό μας σύστημα απλώνεται σε ολόκληρο το σώμα μας, οι σύνδεσμοι μεταξύ των νευρώνων και των δενδριτών δημιουργούν ένα τεράστιο δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικών σημάτων (και των επακόλουθων συναισθημάτων αυτών) σε όλο μας το σώμα. Αυτό το δίκτυο φτάνει σε όλα τα ζωτικά μας όργανα μέσω της σπονδυλικής στήλης και απευθείας, όπως στους μυς μας, τη καρδιά μας, το στομάχι μας, τα γενετικά μας όργανα και δημιουργεί αυτό που ονομάζουμε νευρικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος.

Άμεσα συνεργαζόμενο με το νευρικό μας είναι το ενδοκρινικό μας σύστημα, το οποίο αποτελείται από μικρά όργανα σε όλο μας το σώμα, τους αδένες, τα οποία εκκρίνουν διάφορες ορμόνες στη ροή του αίματος. Πρέπει να γνωρίζουμε σε αυτό το σημείο την ύπαρξη των επινεφρίδιων αδένων οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη φυσική μας αντίδραση σε κάθε μα σκέψη (σωματική αντίδραση). Ο αδένας που ελέγχει με τη σειρά του τα επινεφρίδια είναι η υπόφυση του εγκεφάλου - ένας πολύ μικρός αδένας στη βάση του εγεφάλου μας. Η υπόφυση είναι ουσιαστικά το "φαρμακείο" του εγκεφάλου μας - ανοιχτό 24 ώρες 7 μέρες την εβδομάδα - και περιβάλλεται από τον υποθάλαμο.

Για να απλοποιήσουμε το τρόπο λειτουργίας της ηλεκτροχημικής διαδικασίας: ο νευρώνας στέλνει ένα ηλεκτρικό σήμα (σκέψη) στον άξονά του (το μακρύ τμήμα του νευρώνα) και αρχίζει να εκκρίνει χημικές ουσίες (νευροδιαβιβαστές). Αυτοί οι νευροδιαβιβαστές αρχίζουν και "κολυμπάνε" μέσα στο υγρό του εγκεφάλου προς τους δενδρίτες των κοντινών νευρώνων. Όταν οι δενρίτες "παραλάβουν" τους νευροδιαβιβαστές δημιουργούν με τη σειρά τους νέες ηλεκτρικές αντιδράσεις και και αυτές με τη σειρά τους ακολουθούν την ίδια πορεία που περιγράψαμε πριν.

Με κάθε σκέψη που παράγουμε στον εγκέφαλό μας και κάθε συναίσθημα που ακολουθεί από αυτή (πάντα το συναίσθημα ακολουθεί τη σκέψη) παράγονται χημικές ουσίες μέσα μας οι οποίες πάνε σε όλο σχεδόν το σώμα μέσω του ενδοκρινικού και της ροής του αίματος. Οι σκέψεις μας δημιουργούνται στο στεφανιαίο σύστημα του εγκεφάλου στο προμετωπιαίο φλοιό και το οποίο είναι μέρος του ενδοκρινικού συστήματός μας.

Το συμπέρασμα αυτής της ανάλυσης είναι, λοιπόν, ότι εμείς αποκλειστικά και συνειδητά μπορούμε και ελέγχουμε τη δημιουργία και εξάπλωση μιας σκέψης και των συναισθημάτων που αυτή προκαλεί.

Όπως πάμε στο γυμναστήριο και γυμνάζουμε τα μυικά μας κύτταρα να κάνουν μια συγκεκριμένη λειτουργία, έτσι μπορούμε και να γυμνάσουμε τα νευρικά μας κύτταρα να δημιουργούν θετικές σκέψεις ή ακόμα και όταν δημιουργούμε αυθόρμητα ή υποσυνείδητα αρνητικές να τις μπλοκάρουμε. Έτσι και αλλιώς, μια σκέψη δεν αλλάζει τη πραγματικότητα. Αυτό που την αλλάζει είναι οι ενέργειές μας.

Και απαντώντας στη φίλη μου την Ανθή, θα πω ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας να το κάνουμε όλοι μαζί αυτό για να μη δούμε χειρότερα από κάποιες αυτοκτονίες που έγιναν στη Κρήτη από το άγχος και τη κατάθλιψη του κόσμου που προκαλεί η κατάσταση γύρω μας.

Αν μεταφέρουμε συνεχώς όλοι μας στους γύρω μας απλά θετικά μηνύματα όλοι ξαφνικά θα αρχίσουμε να χαμογελάμε περισσότερο. Αυτό δεν αλλάζει την οικονομική κρίση γύρω μας, αλλά αλλάζει τη ψυχολογία μας και τη διάθεσή μας να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ζωής.

συνεχίζεται 

Τα επαγγέλματα του μέλλοντος

Ποια είναι τα επαγγέλματα του μέλλοντος; Τι μπορώ να σπουδάσω τώρα ώστε να μου εξασφαλίσει την επιτυχία σε ένα μέλλον γεμάτο τεχνολογικά επιτεύγματα και επιστημονικά θεωρήματα; Ποιο είναι το πιο ψαγμένο επάγγελμα που θα έρθει κάποια στιγμή και στη χώρα μας και αξίζει να το σπουδάσω σήμερα για να πετύχω αύριο;

Και η χρυσή απάντηση που όλοι ψάχνετε έρχεται: ότι αγαπάς και ονειρεύεσαι..!

Συγνώμη αν σας στεναχώρησα με την απάντηση και είμαι σίγουρος ότι όλοι σας (όπως και εγώ) ψάχνατε κάποια στιγμή μια χρυσή απάντηση σε αυτό το βασανιστικό ερώτημα: αξίζει αυτό που σπουδάζω;

Μίλαγα προχθές με ένα φίλο μου, ο οποίος είναι πρόσφατος απόφοιτος της σχολής Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και κάνει το μεταπτυχιακό του. Ανοίξαμε μια κουβέντα μικρή και μου είπε ότι για δημοσιογραφία πήγαινε, αλλά τελικά το άλλαξε σε πληροφοριακά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης (ή κάπως έτσι, δε θυμάμαι καλά).

Ο λόγος που ένιωσα ότι το έκανε - εκτός της φυσικής του τάσης προς τη πληροφορική έναντι της δημοσιογραφίας - είναι ότι απογοητεύτηκε από αυτά που άκουσε περί κορεσμένου επαγγέλματος. Μου είπε ότι κάποιοι καθηγητές έτσι του είπαν, ότι έτσι βλέπει και ο ίδιος και ότι πλέον ο κάθε ένας μπορεί να φτιάξει το δικό του blog και να γίνει δημοσιογράφος.

Καταρχήν να δώσω συγχαρητήρια στους καθηγητές που του είπαν αυτά τα πράγματα. Είναι, πραγματικά, συγκινητικό να καταστρέφεις έτσι τα όνειρα ενός νέου, επειδή η δική σου προσωπική απογοήτευση από τη ζωή, η επαγγελματική ασχετοσύνη και εγωκεντρική ανωμαλία σου είναι ανίκανη να "ακούσει" την ανάγκη της νεανικής ψυχής που ονειρεύεται να υλοποιήσει αυτό που έχει στο μυαλό του.

Δεύτερον, να ρωτήσω αν κάποιος έξυπνος γονιός, δάσκαλος, καθηγητής, εισηγητής ή άλλος "ώριμος" καθοδηγητής γνωρίζει κάποιο επάγγελμα που δεν έχει κορεστεί από τη βλακεία του κάθε άσχετου που θέλει να προβάλει τον εαυτό του και την πνευματική του σαπίλα μέσα σε αυτό ή αν γνωρίζει κάποιο επάγγελμα που είναι σίγουρος ότι στο μέλλον δε θα κορεστεί ή θα είναι πετυχημένο 100%. Προσωπικά μπορώ να είμαι σίγουρος μόνο για το τι θα γίνει αύριο (και αυτό με μια επιφύλαξη).

Τι είναι αυτό, λοιπόν, που ψάχνει αυτός ο νέος και τι είναι αυτό που θα ήταν καλό για όλους μας να ακούσει αυτός ο νέος;

Έγκριση για την επιλογή του να σπουδάσει σε αυτό τον κλάδο ψάχνει πρώτον και δεύτερον να νιώσει μια ασφάλεια και μια βεβαιότητα για το περιβάλλον στο οποίο επέλεξε να μπει και έχει φάει 4-5 χρόνια διαβάζοντας, βγάζοντας σπυράκια από το άγχος, πίνοντας καφέδες για να μείνει ξύπνιος και συζητώντας ατελείωτες ώρες για την επιλογή του με τον εαυτό του, τους φίλους του και τους γονείς του (αν τον άκουσαν ποτέ).

Το λειτούργημα, λοιπόν, εκείνη τη στιγμή του δασκάλου που τον ακούει (με την ευρεία έννοια του όρου "δάσκαλος") είναι να καταλάβει την αγωνία του, να νιώσει το άγχος του και να του πει ένα "μπράβο" για την επιλογή του να σπουδάσει και που εξέφρασε αυτή την αγωνία του. Ταυτόχρονα, πρέπει να του πει ότι όποιο επάγγελμα και να επιλέξει, αυτό που τον κάνει επιτυχημένο ή μη δεν είναι η επιλογή του αυτή καθαυτή, αλλά η αγάπη που δίνει στη δουλειά του δίνοντας ό,τι μπορεί από τη ψυχή του.

Ναι συμφωνώ, κάθε ένας μπορεί να γράψει ένα blog, κάθε ένας μπορεί να γράψει ένα άρθρο σε ένα περιοδικό και κάθε ένας μπορεί να κάνει share μια "δημοσιογραφική" ανάλυση στο internet. Ποιος, όμως, μπορεί να έχει αληθινή προσωπική, εμπεριστατωμένη, τεκμηριωμένη, βαθιά άποψη για αυτό που αναλύει; Ποιος μπορεί να κατανοήσει το δημοσιογραφικό λειτούργημα που ασκεί εκείνη τη στιγμή που εκφέρει την άποψή του δημόσια; Ποιος μπορεί, ταυτόχρονα, αυτό να το κάνει έχοντας μέσα του αληθινή αγάπη για το συνάνθρωπο και ανάγκη να προσθέσει, με τη προσωπική του προσπάθεια, ένα μικρό λιθαράκι στην παγκόσμια και πανανθρώπινη ανάγκη για μια καλύτερη, πιο φωτεινή και γαλήνια ζωή;

Και τι σχέση έχει όλο αυτό με τη δημοσιογραφία; Ότι σχέση έχει αυτό με κάθε επάγγελμα. Ο κάθε δημοσιογράφος, τεχνικός, καθαριστής, κηπουρός, πωλητής, γραμματέας, διευθυντής, δημόσιος λειτουργός, επιχειρηματίας, γιατρός, δικηγόρος, επιστήμονας, δάσκαλος, graphic designer (για τη φίλη μου την Αλίνα που μου έφτιαξε το τέλειο logo του blog) ή όποιος άλλος θέλετε (you name it στα αραβικά :-) είναι συμμέτοχος στην ανθρώπινη κοινωνία και αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την ποιότητα της δουλειάς του και τις υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις που συνάπτει με γνώμονα την αγάπη στο συνάνθρωπο.

Εγώ, μετά τους 50 γιατρούς που επισκέφθηκα σε αυτό το "κορεσμένο" επάγγελμα της ιατρικής, βρήκα 1 (ναι αλήθεια, μόνο 1) που μου εξήγησε με κατανόηση το πρόβλημά μου, μου μίλησε αφού πρώτα με άκουσε, με είδε στοργικά κατανοώντας τον πόνο μου και την αγωνία μου και δεν με κοίταξε στην τσέπη ποτέ. 

Τι κάνουμε σε ενδεχόμενη χρεωκοπία;

Δημοσιογράφος έντυπου μέσου ρώτησε το κο Στέλιο Κολομβούνη: "Πώς βλέπετε να διαμορφώνεται η κατάσταση μέχρι τον Δεκέμβρη καθώς θα καθυστερήσει και η εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου; Πόσο δυσκολεύουν τα πράγματα για τους επιχειρηματίες σε μία πτωχευμένη Ελλάδα;"

Και η απάντηση ήρθε (με το αντίστοιχο χαρωπό μουσικό χαλί):

Η κατάσταση στη χώρα μας είναι δύσκολη για τους επιχειρηματίες είτε είμαστε σε μια πτωχευμένη Ελλάδα είτε όχι. Ο Έλληνας επιχειρηματίας έχει μάθει να εργάζεται και να ζει σε ένα περιβάλλον δυσκίνητο, δύσκολο, με πολλά αγκάθια και ανωμαλίες. Δυστυχώς οι χειρισμοί της εκάστοτε κυβέρνησης τις τελευταίες δεκαετίες δεν άφησαν πίσω μια καλά οργανωμένη χώρα με ελεγκτικούς μηχανισμούς και ευέλικτες δομές που προάγουν την επιχειρηματικότητα και τη κριτική σκέψη στο πολίτη. Η εταιρία Αφοί Κολομβούνη έχει μάθει όλα αυτά τα χρόνια - από το 1977 - που ενεργοποιείται στο χώρο της λιανικής ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών να αντιμετωπίζει και να προσαρμόζεται στις δύσκολες συνθήκες. Και στα εύκολα και στα δύσκολα η συνταγή για τον επιχειρηματία δεν είναι κρυφή ούτε μαγική: «πάντα κοντά στο πελάτη» και «εξυπηρετούμε όπως θα θέλαμε να μας εξυπηρετούν» είναι οι λέξεις που έχουμε στο μυαλό μας κάθε μέρα. Οι εταιρίες που κατάφεραν και το έκανα αυτό πράξη όλα αυτά τα χρόνια θα αντέξουν ακόμα και τώρα. Σίγουρα η πίτα θα μικρύνει αλλά ο κόσμος δε θα πάψει να αγοράζει και να διασκεδάζει. Και είμαστε σίγουροι ότι θα προτιμάει τις εταιρίες που ήταν δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια και όχι αυτές που ήρθαν για λίγο και είναι έτοιμες να ξαναφύγουν. Και η εταιρία Αφοί Κολομβούνη και η οικογένεια του Σωτήρη και του Χρήστου Κολομβούνη είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που ο κόσμος στηρίζει.

Και προσθέτω τα εξής:

Αν ξαφνικά όλος ο κόσμος σταμάταγε να ακούει ή να διαβάζει τα νέα σήμερα, μήπως θα αισθανόταν λίγο καλύτερα; Δεν είναι αρκετές οι χρηματοοικονομικές αναλύσεις και οι κοινωνικοπολιτικές προτάσεις που βομβάρδισαν το μυαλό μας ως τώρα; Μήπως αν κάναμε ένα "κλικ" στο μυαλό μας και από focus στο καθημερινό αρνητικό που συμβαίνει γύρω μας κοιτάγαμε το καθημερινό θετικό που συμβαίνει (ότι και αν είναι αυτό, κάτι στη δουλειά μας, στη σχέση μας, μια ωραία ταινία, ένα χαμόγελο στο δρόμο) νιώθαμε πιο χαρούμενοι; Μήπως αν σταματούσαμε κάθε μέρα να κάνουμε κακό στον εαυτό μας με το τον βομβαρδίζουμε με αρνητικές σκέψεις και επικεντρωνόμασταν στις σχέσεις μας (να περάσουμε καλά με τους φίλους μας, να κάνουμε έρωτα με τη γυναικά μας/τον άντρα μας, να παίξουμε με το παιδί μας, να πάμε μια βόλτα στη φύση) ξαφνικά όλα γύρω μας άλλαζαν;

Όπως αναφέρω και σε προηγούμενο άρθρο μου, το να είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος δεν αλλάζει τα πράγματα γύρω σου. Απλά ο αισιόδοξος περνάει πιο καλά με ότι συμβαίνει.

Και τελειώνω με μια ιστοριούλα:

"Ο Κώστας και η Δήμητρα ήθελαν το Σαββατοκύριακο να πάνε μια εκδρομή. Είχαν αγωνία και οι δύο τους πάρα πολύ για το καιρό και δεν ήθελαν να τους τη "χαλάσει". Τη Παρασκευή το βράδυ το δελτίο καιρού έλεγε ότι αύριο στο μέρος που θα πήγαιναν εκδρομή υπήρχε 60% πιθανότητα να βρέξει. Ο Κώστας στεναχωρήθηκε πάρα πολύ, δεν ετοίμασε τη βαλίτσα του, το βράδυ δε κοιμήθηκε από τη στεναχώρια του, ένιωθε τόσο άτυχος που μια φορά που βρήκε χρόνο να πάει εκδρομή έβρεξε και το πρωί έμεινε σπίτι σκεπτόμενος τι όμορφα θα πέρναγε αν δεν έβρεχε. Η Δήμητρα, από την άλλη, ετοίμασε τη μικρή ωραία βαλίτσα της, πήρε μαζί της και αδιάβροχο και ομπρέλα, όλο το βράδυ δε κοιμήθηκε γιατί σκεφτόταν τι θα κάνει αύριο εκεί που θα πάει και το πρωί σηκώθηκε νωρίς και ξεκίνησε την εκδρομή της. Με το που φτάνει στο μέρος εκείνο ξεκινάει μια τρομερή μπόρα. Η Δήμητρα βρίσκει ένα σημείο καλό να βάλει το αυτοκίνητο, τρέχει μέσα στη βροχή, γλιστράει στο δρόμο και πέφτει, η όλη ένταση αυτή της αρέσει και μιας και έγινε μούσκεμα, ρίχνει και μια βουτιά στη θάλασσα με τα ρούχα (η οποία και λόγο της βροχής ήταν ζεστή), πηγαίνει σε ένα ωραίο ξενοδοχείο και κάνει ένα ζεστό μπανάκι, απολαμβάνει το γεύμα της μετά και γνωρίζει και τον μπαρμαν του ξενοδοχείου, ο οποίος είναι ένας πολύ όμορφος άνθρωπος".

Άρα (όπως λέει και ο Γ. Ζουγανέλης στο θεατρικό έργο της Δ. Παπαδοπούλου "Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη), αν όλη μέρα βλέπουμε στη τηλεόραση όλα αυτά τα άσχημα νέα για όλο το κόσμο γύρω μας, πού να βρεις μετά όρεξη για ζωή, για ομορφιά, για να παίξεις με τα παιδιά σου, για να είσαι αποδοτικός στη δουλειά σου ή για να πας σπίτι σου και να κάνεις έρωτα με το/τη σύντροφό σου;

Και απαντώντας στο ερώτημα του τίτλου του άρθρου: θα βρέξει που θα βρέξει, δε πάμε καμιά εκδρομή να περάσουμε καλά;

To iPhone είναι άχρηστο

Ποια είναι η πιο βασική μας ανάγκη όταν έχουμε ένα κινητό τηλέφωνο; Να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε γρήγορα, να βρίσκουμε αυτό που θέλουμε εύκολα και να ψάχνουμε και να μιλάμε χωρίς να το κοιτάμε!

Κάνει κάτι από αυτά το iPhone; ΟΧΙ!!!!!!!!

Τι άλλο θα θέλαμε από ένα τηλέφωνο; Να είναι μικρό όσο πρέπει για να το βάζουμε όπου θέλουμε και μεγάλο όσο πρέπει για να νιώθουμε ότι το έχουμε, να μη φοβόμαστε να το χρησιμοποιούσουμε μήπως το καταστέψουμε ή βρωμίσουμε, να έχει μεγάλη διάρκεια μπαταρίας.

Έχει κάτι από όλα αυτά το iPhone; ΟΧΙ!!!!!!!!

Διάβασα κάπου το εξής: "Η Apple έχει κάνει πράξη το σχεδιασμό ενός προιόντας πάνω στις ανάγκες του καταναλωτή και όχι γύρω από τις δυνατότητες της τεχνολογίας. Το iPhone δεν είναι το 1ο κινητό με music player, web browser και email software. Αλλά είναι το 1ο smartphone που ικανοποίησε τις πραγματικές ανάγκες του καταναλωτή".

Προσέξατε εδώ τη μεγάλη λούπα; Το iPhone ικανοποίησε τις πραγματικές μας ανάγκες!!! Δηλαδή, εγώ ήθελα πάντα στη ζωή μου ένα κινητό τηλέφωνο που θα το βλέπω για να το χρησιμοποιώ, θα φοβάμε να το πολυαγγίζω μήπως διαλύσω την οθόνη που είναι touch, θα προσπαθώ να βρω μια επαφή μου όχι γράφωντας το όνομα αλλά σείροντας την οθόνη μέσα στις 500 επαφές μου, θα το φορτίζω σχεδόν κάθε μέρα και θα κατεβάζω applications σε αυτό για να βλέπω με μεγενθυτικό φακό τα αρχεία της δουλειάς μου ή θα παίζω με χαζά άγρια πουλάκια που θα τα ρίχνω σα χειροβομβίδες.

ΟΧΙ κύριοι!!! Δεν ήθελα αυτό!!! Και ΔΕΝ έκανε αυτό η Apple. Αν κρίναμε αυτή τη στιγμή το iphone με καθαρά εργονομικούς κανόνες σχεδιασμού και παραγωγής θα ήταν το απόλυτο FAIL!!!

Αυτό που έκανε το iPhone ήταν να μας δημιουργήσει ανάγκες... γιατί είναι cool να το έχεις και να το χρησιμοποιείς..! Αν κάποιος μπορεί να μου το εξηγήσει με όρους marketing αυτό που νιώθεις όταν χρησιμοποιείς ένα iPhone του βγάζω το καπέλο (και του δίνω το υπερπολύτιμο blog δωρεάν για 1 μήνα :-))

ΑΑΑΑΑ.... και κάτι ακόμα... ένας τυφλός μπορεί να χρησιμοποιήσει το iPhone..; Που είναι η κοινωνική ευαισθησία της Apple;

Γιατί το facebook πέτυχε

Το χρυσό αυγό του internet, το γνωστό σε όλους μας facebook. Η μεγαλύτερη ιντερνετική επιτυχία του ανθρώπου ως σήμερα, το μεγαλύτερο τεχνολογικό επίτευγμα της κοινωνίας μας τα τελευταία χρόνια. Ατελείωτες ώρες μπροστά σε posts, links, statuses, φωτογραφίες, κείμενα, σχόλια, επαναστατικά μηνύματα, reposts και γνώμες φίλων μας. Παράλληλα με αυτό, οι ερωτικές και φιλικές σχέσεις που ξεκινάνε μέσα από το facebook πληθαίνουν με γεωμετρική πρόοδο μέσα από αμέτρητες ώρες προσπαθειών για επικοινωνία μέσω chat.

Και πώς να είναι αλλιώς όταν από μικρά παιδιά μαθαίνουμε την επικοινωνία με το συνάνθρωπό μας στη χειρότερη μορφή της;

Επικοινωνία: η μετάδοση ενός μηνύματος από ένα πομπό σε ένα δέκτη.

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!!! Πόσο αστείος αυτός ο ορισμός που δίνουν τα σχολικά/φοιτητικά βιβλία και τα manuals Δημοσίων Σχέσεων και Marketing!!!! Ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα!!!

Πόσοι γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές, σύμβουλοι επιχειρήσεων, εισηγητές σεμιναρίων και διοικούντες γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνει επικοινωνία; Οι περισσότεροι θα πούμε ότι "επικοινωνία" σε μια διδασκαλία είναι η μετάδοση της εμπειρίας και γνώσης του διδάσκοντα στο διδασκόμενο. Οι περισσότεροι αυτό κάνουμε όταν νιώθουμε ότι διδάσκουμε κάποια πράγματα σε ένα παιδί, μαθητή, υπάλληλο - του λέμε τι να κάνει, με ποιο τρόπο και πώς ακριβώς θα πετύχει σε αυτό που του λέμε.

Η επικοινωνία, όμως, έχει 2 μέρη και ξεχνάμε ότι κάποιος απέναντί μας όχι μόνο μας ακούει, αλλά αισθάνεται παράλληλα. Και όχι απλά αισθάνεται, αλλά περνάει και φιλτράρει όλα αυτά που ακούει μέσα από τις δικές του απόψεις για τη ζωή, μέσα από τις εικόνες και τις θεωρίες που κουβαλάει από προηγούμενες εμπειρίες και μέσα από τη δική του αυτοεπιβεβαιωτική στάση ζωής. Δε μπορούμε, επομένως, να γινόμαστε απλοί πομποί μηνυμάτων και εντολών στον απέναντι συνάνθρωπό μας.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε πρώτα από όλα είναι να ακούσουμε εμείς τον άλλο για το ποιος είναι και ποια η στάση ζωής του, να νιώσουμε τι ψάχνει και τι θέλει από εμάς και μετά να προσαρμόσουμε το δικό μας λόγο στις δικές του ανάγκες. Πρέπει πρώτα να ανοίξουμε το δίαυλο της πραγματικής επικοινωνίας από το δέκτη προς το πομπό και μετά να μεταλαμπαδεύσουμε με αληθινή αγάπη για τον απέναντί μας τη προσωπική μας βιωματική εμπειρία με απλά λόγια, κατανοητά και προσαρμοσμένα στις ανάγκες του άλλου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προσφέρουμε στον άλλο την αληθινή επικοινωνία με εμάς και του εαυτού μας με τον άλλο. Αυτή η διμερής σχέση είναι ωφέλιμη και για τους δύο. Ο πομπός έχει να πάρει πολλά από το δέκτη του μηνύματος, όταν έρθει κοντά στη ψυχή του. Ο πομπός έχει να κερδίσει τις εμπειρίες του απέναντι, να μάθει τα αληθινά "θέλω" του και να έρθει πιο κοντά στη προσωπική του εξέλιξη μέσα από την ένωση με τον άλλο.

Δεν πρόκειται ποτέ και κανένας άνθρωπος να κάνει αυτό που του λέμε όταν πρώτα προσπαθούμε να γκρεμίσουμε τις προσωπικές του θεωρίες που επιβεβαιώνουν την αυθυπαρξία του με τις δικές μας αντίστοιχες θεωρίες που επιβεβαιώνουν τη δική μας.

Θα γίνει, όμως, σωστή η καθοδήγησή μας όταν πρώτα ο άλλος μάς νιώσει δίπλα του και ότι πραγματικά θέλουμε να πούμε κάτι που θα του δώσει κάποιες, ίσως, απαντήσεις στις δικές του ανάγκες.

Πώς, λοιπόν, όταν ο νέος δεν έχει μάθει να τον ακούνε, αλλά μόνο να ακούει εντολές, μαθήματα, διδασκαλίες και σεμινάρια του ζητάμε να βγει έξω και να επικοινωνήσει με φίλους, το άλλο φύλο, και συγγενείς και αργότερα να επικοινωνήσει και με τους συνεργάτες του στη δουλειά του;

Πώς, λοιπόν, να μην πετύχει ένα μέσο επικοινωνίας σαν το facebook όταν είναι κατεξοχήν εγωπαθές; Οι άνθρωποι (και δυστυχώς στη πλειοψηφία τους νέοι σαν και εμένα και μικρότεροι, και εγώ μαζί με αυτούς, δε το παίζω αλάνθαστος, τα έχω κάνει όλα αυτά τα λάθη στο χειρότερο βαθμό) νιώθουν ασφαλείς πίσω από τη μαγεία της "επικοινωνίας" προβάλλοντας τις απόψεις τους, τα γούστα τους, τις μουσικές που τους αρέσουν, τις κοσμοθεωρίες τους, τα άρθρα που τους εκφράζουν και τα αστεία με τα οποία γέλασαν, χωρίς να νοιάζονται πραγματικά για αυτά που κάνει και νιώθει ο άλλος.

Σε μια κοινωνία που όλοι μας έχουμε κλειστεί μέσα στο σπίτι μας και μέσα στην κατάντια μας και  φοβόμαστε να την εκθέσουμε στη κατάντια του διπλανού μας για να λυτρωθούμε μαζί και με αληθινή αγάπη, το facebook (και κάθε facebook, zoo, κ.α.) έρχεται ως βάλσαμο στη μαύρη μοναξιά μας. 

Ευτυχώς υπάρχει και το κουμπάκι Like να νιώθουμε καμιά φορά ότι κάποιος μας άκουσε ή μας διάβασε :-)))

Spot: Αφοί Κολομβούνη - μουσική με ηλεκτρικές συσκευές

Έτσι απλά επειδή μου άρεσε η ιδέα που είχαμε με το φίλο μου Γιάννη Γιαννάτο, αποφάσισα τα περασμένα Χριστούγεννα να φτιάξω με μια παρέα αυτό το βίντεο. Μοιάζει λίγο με Stomp, το ξέρω.

Βιβλίο: Σαν μυθιστόρημα - 50 χρόνια ζωής με την ΕΛΙΝΟΪΛ

Το βιβλίο του κ. Χάρη Κυνηγού, «Σαν μυθιστόρημα», γραμμένο σε ύφος γλαφυρό, είναι ένα κείμενο ευκολοδιάβαστο και συναρπαστικό στην αμεσότητά του. Ουσιαστικά αποτελεί την αυτοβιογραφία ενός μάνατζερ, που δεν βρήκε το «χαλί στρωμένο» από τον πατέρα του, δεν βρήκε δηλαδή μια έτοιμη και καλοοργανωμένη επιχείρηση αλλά χρειάστηκε να την κτίσει και να την αναδείξει μετά από πολύχρονους και πολυμέτωπους αγώνες. H EΛINOΪΛ, η επιχείρηση που ανέδειξε ο κ. X.K. κινήθηκε σε ένα εξαιρετικά δύσκολο και «κλειστό» τομέα της οικονομικής και επιχειρηματικής ζωής του τόπου, τον τομέα των υγρών καυσίμων.

Σιγά - σιγά, βήμα προς βήμα, ο κ. X.K. συναντώντας προβλήματα όχι μόνο από τον ανταγωνισμό αλλά ενίοτε και από την ίδια την εταιρία του, κατόρθωσε με επιμονή και πολλή επιδεξιότητα να ξεπεράσει τους σκοπέλους και τις παγίδες, ώστε στο τέλος να «χρισθεί» εκπρόσωπος όλων των επιχειρήσεων του κλάδου, ελληνικών και πολυεθνικών, στις σχέσεις τους με το ελληνικό κράτος.

Το βιβλίο του όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή αυτοβιογραφία ενός επιτυχημένου μάνατζερ· είναι, επίσης, διδακτικό. Και, ασφαλώς, αν κυκλοφορούσε σε κάποια άλλη χώρα, θα χρησίμευε ως βοήθημα για τους σπουδαστές των σχολών οικονομικών επιστημών. Διότι μέσα από τις σελίδες του προκύπτουν πολλά και χρήσιμα διδάγματα με πολλούς αποδέκτες. Iσως, το κυριότερο είναι η αποδεδειγμένη αντιπάθεια (για να μην την χαρακτηρίσω: εχθρότητα) του καλού μας κράτους απέναντι σε όποιον επιχειρηματία θα θελήσει (και θα τολμήσει) να αναζητήσει την επιτυχία ακολουθώντας τον ίσιο δρόμο, χωρίς παρεκκλίσεις και ύποπτους συμβιβασμούς. Βέβαια, κάποιοι ανταγωνιστές που δεν έχουν τις ίδιες αρχές (και ο κ. Kυνηγός τολμά να κατονομάσει κάποιους από αυτούς) φθάνουν στην επιτυχία πολύ συντομότερα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, δυστυχώς πολύ γνωστή στον τόπο μας.

Πάντως, από όλο το βιβλίο, το οποίο πρέπει να ομολογήσω ότι όχι απλώς διάβασα, αλλά το μελέτησα με προσοχή, οι σελίδες που μου προκάλεσαν αγανάκτηση και πικρία είναι αυτές που περιγράφουν την αποτυχημένη προσπάθεια ενός Eλληνα του εξωτερικού, ο οποίος με την προτροπή και τη συνδρομή του κ. X.K. θέλησε να δημιουργήσει ένα πρότυπο επιστημονικό κέντρο μοναδικό στην Eυρώπη και ίσως στον κόσμο ολόκληρο. Κορυφαίοι Eλληνες επιστήμονες του εξωτερικού προθυμοποιήθηκαν να επιστρέψουν στην Eλλάδα για να συμβάλουν στην επιτυχία αυτού του πρωτοποριακού εγχειρήματος (το οποίο, σημειωτέον, δεν θα κόστιζε ούτε μία δραχμή στο Eλληνικό Δημόσιο). Kαι όμως η επιθυμία του καλού αυτού Eλληνα, μετά από πολλές περιπέτειες, δεν πραγματοποιήθηκε με διάφορες προφάσεις και γελοίες δικαιολογίες.

Συμπερασματικά, ο κ. X.K. με το βιβλίο του «Σαν μυθιστόρημα - 50 χρόνια ζωής με την EΛINOΪΛ» πρόσφερε στη χώρα μας μια έντιμη και ειλικρινή μαρτυρία, που περιγράφει με σαφήνεια το επιχειρηματικό (και όχι μόνο) κλίμα, το οποίο διέπει την οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας.

K. Xατζιώτης

Spot: The PEN Story

Ευφυέστατη διαφήμιση από την Olympus για τις φωτογραφικές μηχανές. Our memories come alive and then we know..!

Spot: Orange Rewind TV

Πόσο μπορεί να σε αγγίξει μια εμπορική διαφήμιση όταν κρύβει μέσα της την αξία του έρωτα και της αγάπης.

Spot: Emprace Life

Μοναδική, υπέροχη, συγκινητική διαφήμιση  για να φοράμε τις ζώνες μας όταν οδηγούμε. Μέρες που είναι και επιστρέφουμε από τη Πασχαλινή μας έξοδο, ας τη κάνουμε πράξη.

Βίντεο: Οι Γήινοι

Ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για την ανθρωπότητα, το πλανήτη γη και την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου γύρω μας στο όνομα της κάλυψης των "ανθρώπινων" αναγκών για τροφή, ενδυμασία, φαρμακευτική αγωγή και διασκέδαση.

Οι εταιρίες μας κλέβουν

Η πρώτη σκέψη των περισσότερων ανθρώπων όταν μπαίνουν σε μια εταιρία ιδιωτική για να αγοράσουν κάτι είναι "είστε κλέφτες και απατεώνες και δε θα σας αφήσω να βγάλετε κέρδος εις βάρος μου".

Θα ήθελα να μάθω κάποια στιγμή, ως νέος και εγώ, ποια εγωκεντρική και ηθικιστική ψευτοθεωρία  τους έχει δημιουργήσει αυτό το κόμπλεξ ανωτερότητας και δρουν με αυτό το τρόπο.

Άκουγα εχθές στο ραδιόφωνο τυχαία ένα από τα πολλά τραγουδάκια ραπ που αρέσει να προβάλλονται στους νέους (οι οποίοι ανάθεμα και αν ξέρουν την ιστορία και το λόγο γέννησης της ραπ μουσικής) ως επαναστατικά έναντι της δουλείας και της εκμετάλλευσης του εργοδότη οποιασδήποτε μορφής και τα οποία υπόσχονται ένα κόσμο ελεύθερο, ανεξάρτητο από τα χρήματα, χωρίς ανάγκη να εργασθείς και χωρίς τα δεσμά του 8άρου. Η απενοχική υπόσχεση μιας ψεύτικης εύκολης ζωής στο μεγαλείο της - η μεγάλη απάτη.

Είναι αλήθεια - επειδή και εγώ υπήρξα έφηβος - ότι αρκετοί συμμαθητές μου στο σχολείο - εξέφραζαν αυτή τους την αδυναμία να αντιμετωπίσουν τις πραγματικές και ανθρώπινες δυσκολίες της ζωής ως αντίδραση (και μάλιστα πολλές φορές καταστροφική) στο κατεστημένο. Δεν ήθελαν να συμμετάσχουν σε αυτό τον ανθρώπινο αγώνα για υγιή, τίμια και εποικοδομητική για όλη τη κοινωνία εργασία. Και κατέληξαν ή να ζουν στο περιθώριο μακριά από τα "προβλήματα" της ζωής - αλλά και τις χαρές τις - ή να γίνουν τελικά τα χειρότερα αντικοινωνικά και αντιπαραγωγικά μέλη μιας επιχείρησης που ο αγώνας τους για εργασιακά αιτήματα έχει γίνει αυτοσκοπός του χωρίς να νοιάζονται για το κοινωνικό καλό.

Πώς άραγε ένας επιχειρηματίας και η επιχείρησή του να λειτουργεί με αληθινή αγάπη;

Καταρχήν αν κοιτάξουμε γύρω μας - και ειδικά στην Ελλάδα - θα διαπιστώσουμε ότι το 80% των φίλων μας είναι επιχειρηματίες. Ο ένας ελεύθερος επαγγελματίας, ο άλλος έχει ένα μαγαζί, ο άλλος εκδίδει τιμολόγια παροχής υπηρεσιών και ο άλλος θέλει να ανοίξει ένα δικό του μαγαζί. Ακόμα και υπάλληλος να είναι κάποιος σε μια εταιρία, τον θεωρώ επιχειρηματία. Άρα ας μη κατηγορούμε την οποιαδήποτε επιχείρηση με το παραμικρό που νιώθουμε ότι προσβάλλεται το συμφέρον μας, γιατί είναι σα να κατηγορούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Δε λέω ότι δεν υπάρχουν αρνητικά παραδείγματα εκμετάλλευσης εργαζομένων, δημόσιου πλούτου, μαύρου χρήματος και ανθρώπινων αναγκών. Σίγουρα αυτά υπάρχουν και θα υπάρχουν όσο ο άνθρωπος είναι έτσι είτε γίνεται επιχειρηματίας είτε όχι.

Και ναι... μπορεί να υπάρχει επιχείρηση που έχει στο πυρήνα των λειτουργιών της και των ενεργειών της την αγάπη. Μπορεί ένας επιχειρηματίες να είναι δίπλα στους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους με λόγια και πράξεις, να προάγει την εμπιστοσύνη, την πρωτοβουλία και την αγάπη στις συνεργασίες του με όλους, μπορεί οι συμφωνίες που πραγματοποιεί να είναι τίμιες και καθαρές, μπορεί οι συναλλαγές που κάνει με δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να είναι υπεύθυνες και υγιής, μπορεί οι τρόποι προώθησης που χρησιμοποιεί να είναι ποιοτικοί και πνευματικού επιπέδου, μπορεί να προσφέρει κοινωνικό έργο με πάρα πολλούς τρόπους, μπορεί να είναι δίπλα σε νέους με διάφορες ενέργειες χωρίς κανένα προσωπικό όφελος και μπορεί να είναι θαρραλέος, πνευματώδης και ταπεινός ταυτόχρονα με το έργο που κάνει θέτοντας την αγάπη στο κέντρο των ενεργειών του και προσφέροντας ένα φωτεινό παράδειγμα για όλη τη κοινωνία.

Η τεχνολογία θα μας σώσει

Υπολογιστές, server, κινητά τηλέφωνα, wi-fi, cloud computing, laptop, internet phone, bits, bytes, οπτικές ίνες, υβριδική τεχνολογία, GPS, GPRS, HD, Blu Ray, LED, Smart Technology και τόσα τόσα άλλα.

Σήμερα, θα μπορούσαμε εύκολα να πούμε ότι ο άνθρωπος του δυτικού κόσμου τα έχει όλα μπροστά του, γρήγορα και άνετα. Θα μπορούσαμε, επίσης, να πούμε ότι ζει πιο ευτυχισμένος εφόσον ζει και πιο πολύ.

Άκουσα σήμερα το πρωί από το παππού μου την εξής ιστορία:

"Η μάνα μου έμεινε έγκυος 13 φορές. Τα μόνα παιδιά που έζησαν ήμουν εγώ και ένα ακόμα - τα 2 τελευταία δηλαδή. Κάθε παιδί που γεννιόταν, με το που αρρώσταινε δε το προλαβαίνανε. Αυτά που ζείτε τώρα εσείς με τη κρίση εγώ τα θυμάμαι και γελάω, είναι σα να επαναλαμβάνονται".

Για μισό λεπτό... εγώ αν πάθαινα αυτό το πράγμα στη ζωή μου νομίζω ότι θα πέθενα από κατάθλιψη από το 1ο κιόλας παιδί..! Πώς τα κατάφερε η κοινωνία τότε να επιβιώσει με τόσο λιγότερα πράγματα υλικά και τόσο περισσότερα προβλήματα; Εμείς ακούμε το τελευταίο καιρό για κρίση και έχουμε αρχίσει τις ομαδικές επισκέψεις στο ψυχολόγο της γειτονιάς μας..!

Προσπάθησα να το φιλοσοφήσω λιγάκι, λοιπόν, και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:

Ο σύγχρονος άνθρωπος του δυτικού κόσμου, τις τελευταίες δεκαετίες, έχει κάνει μια τεράστια προσπάθεια να εξηγήσει και να κατακτήσει το κόσμο και τη μεγάλη αλήθεια που ψάχνει μέσα του χρησιμοποιώντας τη λογική του σε απίστευτο βαθμό. Και καλά κάνει κατά μία έννοια. Όλες οι επιστήμες και οι τεχνολογίες έχουν δώσει στον άνθρωπο τεράστιες δυνατότητες και έχουν μακρύνει το προσδόκιμο της ζωής του κατά πολύ.

Καμία από αυτές, όμως, δε κατάφερε τελικά να απαντήσει στα μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης ψυχής - "ποιος είμαι", "τι κάνω εδώ", "γιατί πονάω", "γιατί αγαπάω","γιατί με αγαπούν", "αξίζω όσο θέλω". Καμία από αυτές δε κατάφερε να δώσει ένα νόημα στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου και να καλύψει την έμφυτη ανάγκη που έχει κάθε ανθρώπινο πλάσμα εκ γενετής και την ονομάζω "συναισθηματική υπερβατικότητα". Δηλαδή, να βιώσει ψυχικά και να νιώσει με όλη τη δύναμη της ψυχής του το λόγο της ύπαρξής του. Και όχι μόνο δε το κατάφερε, αλλά και μας απομάκρυνε από αυτόν.

Εφόσον αυτή η συναισθηματική υπερβατικότητα βιώνεται τόσο έντονα όταν κάνουμε σχέσεις με άλλους ανθρώπους (επαγγελματικές, ερωτικές, σεξουαλικές, φιλικές, οικογενειακές) και εφόσον η τεχνολογία και η επιστήμη μας θέλει όλο και πιο απομονωμένους για να την ερευνήσουμε ή να την απολαύσουμε, αν συνεχίσουμε με αυτό το ρυθμό, η αλλοτρίωση και η απαξίωση της αληθινής αγάπης είναι μονόδρομος.

Και αλίμονο, δε λέω ότι πρέπει να σταματήσει ο άνθρωπος να αναζητά, να ερευνά και αν χρησιμοποιεί το μυαλό του και τη λογική του για να υλοποίηση τα όνειρά του. Αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να αλλάξει ο λόγος που το κάνει.

Στο βαθμό που η έρευνά του έχει ως στόχο την αληθινή αγάπη για το συνάνθρωπο και τη βελτίωση αυτής της σχέσης μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας, τότε καλώς να γίνεται και μάλιστα να γίνεται με την ενεργή συμμετοχή ομάδων μελών της κοινωνίας όπου αυτό μπορεί και όχι σε απόκρυφα εργαστήρια ή σκοτεινά γραφεία ερευνητικών κέντρων που απλά ανακοινώνουν αποτελέσματα ερευνών.

Αν, όμως, αυτή η έρευνα έχει μετεξελιχθεί σε ένα ατελείωτο κυνήγι ορθολογικής προσέγγισης του μυστηρίου της ζωής και της αγάπης μέσω της λογικής και μόνο, πολύ φοβάμαι ότι αυτό νεκρώνει την ανάγκη για συναισθηματική υπερβατικότητα, για σχέση και αγάπη για το διπλανό μας, μας κάνει να αισθανόμαστε οι ίδιοι θεοί, να ζητάμε πιστούς στις απόψεις μας για να αυτοεπιβεβαιωθούμε και η μετέπειτα εξέλιξη θα είναι ένας πόλεμος ναζιστικών επιστημονικών/τεχνολογικών "θρησκειών" για να δούμε ποια από όλες θα υπερισχύσει και ποια θα φέρει με τη σειρά της τον άνθρωπο στα ίδια αδιέξοδα που είχε και πριν... η πλήρης αλλοτρίωση..!

Για παράδειγμα, δείτε τη περίπτωση μια μικρής χώρας στην εποχή μας, που έρχεται αντιμέτωπη με οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς, ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και σκορπάει το τρόμο και τη καταστροφή και οι ψυχές των νέων έχουν αρχίσει και σκοτεινιάζουν. Το όνομα της χώρας αυτής είναι Ελλάδα (Greece, αν ξέρετε λίγο αγγλικά).

Marketing και σεξ

Πόσες και πόσες διαφημίσεις στη τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, σε outdoor και instore μέσα δεν έχουν ή δεν αφήνουν κάποιο σεξουαλικό υπονοούμενο ή δεν έχουν κάποιο ξεκάθαρο σεξουαλικό μήνυμα;

Γιατί τόσο πολύ όμως; Γιατί οι διαφημιστές χρησιμοποιούν τόσο πολύ το σεξ για να προωθήσουν το μήνυμά τους; Και πιο τύπο σεξ ακριβώς προτείνουν; Ο λόγος είναι ότι ξέρουν πολύ καλά το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το σεξ στη ζωή του ανθρώπου και ξέρουν, επίσης πολύ καλά, το πόσο λάθος και εύκολα εμπορεύσιμο έχει κάνει τον έρωτα ο σύγχρονος άνθρωπος.

Τα πρότυπα που μας μαθαίνουν οι γονείς μας στην αρχή της σεξουαλικής μας ζωής, αλλά και αργότερα προβάλλει σύσσωμη η κοινωνία, είναι από τη μία ενός άντρα με τεράστιο και πάντα σκληρό μόριο το οποίο πρέπει να αυτοεπιβεβαιωθεί ξερνώντας όλο τον ναρκισσισμό του στο σώμα (ή όπου αλλού μπορεί) κάθε γυναίκας και από την άλλη μιας γυναίκας τέλεια "χτισμένης", επιθετικά χειραφετημένης, πιστό αντίγραφο της συμπεριφοράς του άντρα, αλλά και πιστά δοσμένης σωματικά στον μοναδικό πρίγκηπα της ζωής. Η πλήρης αποτυχία της κοινωνίας μας, η οποία έχει κάνει και ανυπολόγιστη ζημιά στις ψυχές τόσων παιδιών που ψάχνουν τον έρωτα μέσα από αυτά τα σαχλά, ανούσια και εξευτελιστικά πρότυπα.

Μερικές φορές μάλιστα, ο έρωτας αποτελεί σιωπηλό μυστικό μέσα στην οικογένεια, όπου κανένας δε μπορεί να μιλάει για αυτό, οι γονείς ντρέπονται να εξηγήσουν τη φύση τους την ίδια στα παιδιά τους και τα παιδιά με τη σειρά τους μαθαίνουν να μη μιλάνε και να κρύβουν τις απορίες και τις ανάγκες τους, χάρην του καθωσπρεπισμού και του ηθικισμού που έχουν διδαχθεί.

Έτσι, είναι έτοιμα να βγουν στη κοινωνία, να δεχθούν τις ηλίθιες διαφημίσεις που τους πασάρονται από ηλίθιους διαφημιστές, να αναπαράγουν - ως μέλη της κοινωνίας - τα ίδια σιχαμένα πρότυπα χάνοντας κάθε ευκαιρία αληθινής έκφρασης του έρωτα, να ντρέπονται για την ίδια την αμαρτωλή φύση τους - και εδώ έχει τεράστια ευθύνη η δήθεν διδασκαλία του δήθεν Χριστιανισμού - και στο τέλος να καταλήγουν σε φάρμακα και χημικές θεραπείες για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της ανδρικής ανικανότητας ή της γυναικείας ανοργασμικότητας, προβλήματα με καθαρά ψυχικές ρίζες.

Λίγα λόγια..!

Μετά από ατελείωτες ώρες άγχους μέσα στη δουλειά και αμέτρητες στιγμές εσωτερικών ερωτήσεων για το πώς θα κάνω τη δουλειά μου καλύτερη, έχω καταλήξει στα εξής συμπεράσματα:

1. Δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία ώστε να σου δίνει το άλλοθι να σπαταλάς τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου αγκομαχώντας και ελπίζοντας στην ευτυχία στα  τελευταία χρόνια της ζωής σου.
2. Δεν υπάρχει καμία μαγική συνταγή για να πετύχεις. Ξέρω ποια είναι η συνταγή για να αποτύχεις: Προσπάθησε να ικανοποιείς κάθε στιγμή τις επιθυμίες των άλλων - Herbert Bayard Swope, Αμερικάνος δημοσιογράφος, ο πρώτος που πήρε το βραβείο Pulitzer.
3. Το να μην απασχολήσε με πράγματα στη δουλειά σου τα οποία δεν προσδίδουν καμία αξία στην επιχείρηση, απλά για να απασχολήσε ενώ θα μπορούσες να κάνεις πράγματα που είναι σημαντικά για σένα, δεν είναι τεμπελιά - Tim Ferriss, επιχειρηματίας και συγγραφέας του "The 4-Hour Workweek".
4. Το σύμπαν δεν συνωμοτεί ποτέ και για κανέναν για να πετύχει τους στόχους του. Ποτέ δε θα βρεις τις τέλειες συνθήκες για να ξεκινήσεις κάτι που ονειρεύεστε. Αν κάτι θέλεις να το κάνεις πολύ και σου αρέσει, προχώρα με όλη τη ψυχή σου και κάνε εσύ το σύμπαν να πάει με τα νερά σου.
5. Αν σκέφτεσαι πολύ να κάνεις κάτι που θες γιατί φοβάσαι τις συνέπειες ή δε ξέρεις ποιες θα είναι αυτές, κάντο. Οι άνθρωποι έχουν τη τάση να προσαρμόζονται σε οποιαδήποτε συνθήκη. Και αν δεν έκανες αυτό που ήθελε κάποιος άλλος όπως το ήθελε, πες ένα συγνώμη και συνέχισε.
6. Η αβεβαιότητα είναι ένα πολύ τρομακτικό και ανασταλτικό συναίσθημα. Πολύ άνθρωποι επιλέγουν τη δυστυχία έναντι της αβεβαιότητας.
7. Είτε είσαι απαισιόδοξος είτε αισιόδοξος τίποτε δε θα αλλάξει γύρω σου. Απλά ο αισιόδοξος περνάει πιο καλά.
8. Η ευθύνη του να παίρνεις αποφάσεις σου δημιουργεί ένα αρκετά δυσάρεστο συναίσθημα. Συνήθισέ το και οδήγησε τον εαυτό σου και την ομάδα σου εκεί που θες.
9. Η μέρα έχει πάρα πολλές ώρες να κάνεις αυτά που θες. Είναι ψέμα ότι δε μας φτάνει μια μέρα ή μια ζωή να τα κάνουμε. Η έλλειψη χρόνου σημαίνει έλλειψη προτεραιοτήτων.
10. Δεν έχει κανένα νόημα να λέμε συνέχεια την άποψή μας και να προβάλλουμε εμπόδια ή να ρωτάμε για γνώμες. Βρίσκε λύσεις, είναι πιο ευχάριστο και δίνει ελεύθερο χρόνο σε όλους γύρω σου και σε εσένα.

Πώς να κρατήσεις ένα νόμισμα χωρίς να πέσει

Μου είπε εχθές η φίλη μου η Γεωργία, λίγο πριν το πανηγύρι της 10λεπτης Ανάστασης του Παραδοσιακού Ελληνικού Πάσχα, μια μικρή παραβολή:

"Μέσα σε ένα μικρό χωριό κέρδισε ένας τη πρώτη του δραχμή μετά από σκληρή δουλειά. Τη πήρε, λοιπόν, και τη κράταγε στη χούφτα του τόσο πολύ σφιχτά για να μη του πέσει που πόναγε η παλάμη του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει κιόλας για να απολαύσει αυτά που ήθελε από τους κόπους του. Τόσο πολύ είχε δεθεί ψυχολογικά μαζί της. Έρχεται τότε κάποιος σοφός και του λέει: - Γιατί δεν ανοίγεις τη χούφτα σου και να γυρίσεις τη παλάμη σου προς τα πάνω, ώστε ούτε η δραχμή να πέσει, ούτε να πονάς, αλλά και να μπορείς να τη δώσεις σε κάποιον για να απολαύσεις τους καρπούς της προσπάθειάς σου;".

Ας βάλουμε, λοιπόν, τώρα όλοι μας στη θέση της δραχμής  τα παιδιά γύρω μας, τα οποία με το που τα φέρνουμε στη ζωή ως γονείς ή τα φέρνουν δίπλα μας να τα δασκαλέψουμε προσπαθούμε να τα κρατήσουμε τόσο σφιχτά πάνω μας για να μη ξεφύγουν από το "σωστό" δρόμο, που τα κάνουμε ανίκανα να απελευθερωθούν και να βάλουν τις δικές τους δυνάμεις στη ζωή για να τη κάνουν καλύτερη με το δικό τους τρόπο και για ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που βλέπουν γύρω τους.

Αν τους δώσουμε την εμπειρία μας και μετά τα αφήσουμε ελεύθερα να δράσουν, όπως και η δραχμή, ούτε κάτω θα πέσουν, ούτε να φύγουν τελείως από εμάς.

Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά σε όλους, με υγεία και αγάπη..!

Η πραγματική αιτία της παγκόσμιας κρίσης

Τελικά η πραγματική αιτία της κρίσης δε βρίσκεται κάπου εκεί έξω, σε κάποιους άλλους κακούς ανθρώπους, σε κάποιο κακό ΔΝΤ ή σε κάποιους κακούς πολιτικούς. Η πραγματική αιτία της κρίσης έχει βαθιά τη ρίζα μέσα σε όλους εμάς που διοικούμε, οργανώνουμε, διδάσκουμε και κατευθύνουμε καταστάσεις, ανθρώπους, συναισθήματα και την αγάπη των ανθρώπων γύρω μας.

Μοναδικό βίντεο που μιλάει κατά βάθος για την αληθινή αγάπη. Την αγάπη στη δουλειά μας, τον εαυτό μας και το συνανθρωπό μας.

Η μέθοδος διδασκαλίας της τηλεοπτικής επιτροπής

Έβλεπα σήμερα την εκπομπή με τη τηλεοπτική σχολή μαγειρικής του Έκτορα Μποτρίνι. Ήταν, λοιπόν, αυτός ο υποτιθέμενος διδάσκαλος της μαγειρικής και είχε μπροστά του 3-4 παιδάκια ηλικίας 18-24 ετών (από όσο κατάλαβα, γιατί πρώτη φορά το είδα) και τους έλεγε με αυστηρό ύφος παντογνώστη: "πρέπει να μάθετε ότι η δουλειά του σεφ στη κουζίνα δεν είναι παιχνίδι".

Με τον ίδιο βλοσυρό, απάνθρωπο και άρρωστο τρόπο κρυμμένο πίσω από τη δικαιολογία "έτσι πρέπει να μάθετε, γιατί έτσι είναι αυτός ο σκληρός κόσμος εκεί έξω" έχω δει άπειρες φορές να μιλάνε σε νέους και νέες σε διάφορες τηλεοπτικές κριτικές επιτροπές κάποιοι "επαγγελματίες" του εκάστοτε χώρου.

Πόσα κόμπλεξ και γονεϊκά απωθημένα μπορεί να έχουν αυτοί οι τηλεοπτικοί "αστέρες" που εμφανίζονται και ως πρότυπα στα νέα παιδιά από 5-25 χρονών; Πόση ψυχική ανωμαλία μπορεί να κρύβουν μέσα τους , η οποία ποιος ξέρει από που γεννάται και ποιος γονιός τους μηδένισε στη παιδική τους ηλικία, ώστε να μιλάνε απότομα, βίαια, αυταρχικά και υποτιμητικά στις ψυχές των νέων για να αυτοεπιβεβαιωθούν και να καλύψουν την προσωπική τους ανυπαρξία, έλλειψη αυτοπεποίθησης και πνευματικής σαπίλας; Με ποιο ψυχικό σθένος και ένδειξη αληθινής αγάπης για το συνάνθρωπο μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να επιβάλλουν στους νέους τη προσωπική τους άποψη για τη ζωή και πώς μιλάνε οι ίδιοι στα δικά τους τα παιδιά;

Και δυστυχώς υπάρχουν και πολλοί γονείς που μιλάνε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στα παιδιά τους. Και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί δάσκαλοι και καθηγητές που διδάσκουν με τον ίδιο αυταρχικό τρόπο στους μαθητές τους.

Ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του νέου και κατ' επέκταση στην ίδια τη κοινωνία; Να επιβάλλει τις αλήθειες του μέσα από το μάθημά του; Να κερδίσει το μπράβο του μαθητή αυξάνοντας ακόμα πιο πολύ τον άρρωστο ναρκισσισμό του; Να κάνει το νέο να νιώσει ότι μπαίνει σε ένα κόσμο το ίδιο χάλια όσο τον έκαναν αυτοί με την επιθετική συμπεριφορά τους προς τους πάντες;

Αντιγράφω από το βιβλίο του π. Φιλόθεου Φάρου, "Η Διαχείριση της Αγάπης" (εκδόσεις Αρμός): άνθρωποι σαν αυτούς "αισθάνονται ιδιαίτερα ευάλωτοι και ένοχοι και για άμυνα έχουν χτίσει για τον εαυτό τους ένα κάστρο από αντιλήψεις, ιδανικά και κανόνες που όλα τους εξασφαλίζουν τη δικαίωση και τους κάνουν τρομακτικά και άκαμπτα άτομα. Όπως όλα τα αυτοδικαιωτικά άτομα δεν κουράζονται να διακυρύττουν τις προφανείς αλήθειες τους και να κρατάνε τη ζωές τους και τις ζωές τον άλλον σε αυστηρή απαγόρευση."

Ο ρόλος του δασκάλου (γονέα, καθηγητή) δεν είναι να πάρει αυτοεπιβεβαίωση για το δικό του τρόπο και τη δική του στάση ζωής μέσα από το νέο. Ο ρόλος του δασκάλου είναι να βοηθήσει το νέο να χτίσει το δικό του χαρακτήρα, να αναπτύξει τις δικές του δυνάμεις, να εκμεταλλευτεί τις προσωπικές του δυνατότητες και να γίνει και αυτός με τη σειρά του ενεργός και χρήσιμος συμμέτοχος αυτής της κοινωνίας και κοινωνός της αγάπης για το συνάνθρωπο

Και αυτή η αληθινή σχέση έχει μέσα της αγάπη, μίσος, αδυναμία, σύγκρουση, επανάσταση, χαρά και εν τέλη δημιουργία.

Οι πρώτες σκέψεις..!

Μακάρι πριν πάρω το πτυχίο μου να δουλέψω κάπου για λίγο να δω τι ακριβώς μ' αρέσει να κάνω για μπορέσω να επιλέξω τα επόμενα βήματά μου..!

Αυτό είχα μέσα στο μυαλό μου ως φοιτητής του Deree (The American College of Greece) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και Επιχειρηματικότητα (Management and Entrepreneurship για τους αγγλομαθείς).

Ευτυχώς αυτή η σχολή μου έδωσε τεράστια πρακτική εμπειρία εκτός των βιβλίων μέσα από σεμινάρια που γίνονταν από στελέχη επιχειρήσεων και μέσα από την ενεργή συμμετοχή μου σε διάφορες οργανώσεις και εκδηλώσεις του κολεγίου (κοινότητα φοιτητών διοίκησης επιχειρήσεων, πρέσβεις deree κ.α.).

Παράλληλα, ήταν πού καλό για μένα που παράλληλα με τις σπουδές μου "ξόδευα" και χρόνο μέσα στην οικογενειακή μας επιχείρηση Αφοί Κολομβούνη ΑΕ (αν δε παινέψεις το σπίτι σου...).  Μεγάλο μάθημα για μένα αυτή η παράλληλη επαφή μου με τα βιβλία και τη πράξη. Και μακάρι όλοι φοιτητές να είχαν αυτή την εμπειρία.

Μακάρι όλοι οι φοιτητές να μπορούσαν να "ξοδεύουν" και αυτοί λίγο από το φοιτητικό τους χρόνο μέσα σε μια επιχείρηση οποιασδήποτε μορφής. Δεν έχει σημασία ούτε τι σπουδάζουν οι φοιτητές, ούτε τι επιχείρηση είναι αυτή. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορέσουν για λίγο να βιώσουν από κοντά το πώς όλα τα μέλη μιας επιχείρησης συνεργάζονται για να βγει ένα αποτέλεσμα, πώς όλοι οι πόροι μας επιχείρησης στοχεύουν σε ένα κοινό στόχο, πώς τα μέλη μιας επιχείρησης έρχονται σε σύγκρουση, πώς τα μέλη μιας επιχείρησης έρχονται σε αντίθεση.

Είναι πολύ σημαντικό για την εξέλιξη του μελλοντικού επαγγελματία να μπορέσει να βιώσει ο ίδιος από τη φοιτητική ζωή τη προσπάθεια μιας ομάδας ανθρώπων να επικοινωνήσουν, να συνεργαστούν μέσα από προσωπικό αγώνα, να γίνουν μια ομάδα που βαδίζει προς ένα κοινό στόχο.

Είναι πολύ σημαντικό για τον άνθρωπο, γενικώς, να "δει" τον εαυτό του ως αυθύπαρκτη οντότητα με άποψη και γνώμη μέσα σε μια ομάδα ομοίων του και να προσπαθήσει να συνεργαστεί μαζί τους εκφράζοντας την αληθινή αγάπη για αυτό που κάνει και οραματίζεται, αλλά ταυτόχρονα την αληθινή αγάπη για το διπλανό του.

Είτε σπουδάζει ο φοιτητής διοίκηση επιχειρήσεων, είτε οικονομικά, είτε φυσική, είτε βιολογία, είτε ακόμα και θεολογία θα κλιθεί στη ζωή του να συνεργαστεί με συνανθρώπους του ώστε μαζί να εργαστούν προς ένα κοινό στόχο, όποιος και αν είναι αυτό.

Αυτός, ακριβώς, είναι και ο στόχος της παιδείας που οραματίστηκα.

Θέλω να γίνει μια παιδεία συνάντησης ερωτημάτων, οραμάτων, βιωμάτων, ανησυχιών και εμπειριών φοιτητών και ανθρώπων μας επιχείρησης μέσα από το οποίο θα μπορέσουν οι νέοι άνθρωποι και μελλοντικοί επαγγελματίες της χώρας μας να βιώσουν τη προσωπική επιχειρηματικότητα και την αληθινή αγάπη ως μέσο αποτελεσματικής συνεργασίας των μελών της ομάδας.

Φοιτητικά ερωτήματα

Που είμαι; Που πάω; Ποιος είσαι εσύ; Τι θα κάνω από εδώ και πέρα; Διάλεξα τις σωστές σπουδές; Θα βρω δουλειά; Τι γίνεται εκεί έξω; Μου τα λένε σωστά τα βιβλία; Μου τα λένε σωστά οι καθηγητές; Τα λέω καλά στον εαυτό μου;

Όλα αυτά τα ερωτήματα είναι ακόμα μέσα στο μυαλό μου. Ακόμα υπάρχουν και ακόμα δε τα έχω απαντήσει 100%. Ακόμα και αυτά που έχω απαντήσει δεν έχουν καμία σχέση με τις απαντήσεις που περίμενα να δώσω 10 χρόνια πριν, όταν έφτανα στα τελευταία μαθήματα του 1ου μου πτυχίου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων.

10 χρόνια μετά, λοιπόν, νιώθω ότι είμαι απλά ο ίδιος άνθρωπος με τα ίδια ερωτήματα αλλά με άλλη οπτική. Νιώθω ότι άλλες απαντήσεις έδινα τότε, άλλες πριν 5 χρόνια, άλλες δίνω τώρα και μάλλον άλλες θα δίνω σε 5 χρόνια από τώρα. Αυτό εξάλλου σημαίνει να είσαι άνθρωπος, αυτό σημαίνει να ζεις, να αναζητάς μέσα σου, έξω σου, γύρω σου, παντού.

Πόσο, μάλλον, αν ζεις σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών, συνεχών εξελίξεων, κρίσεων παλαιών αξιών, έντονων και ψυχοφθόρων προβληματισμών. Πόσο, μάλλον, αν είσαι φοιτητής και είσαι κοντά στο να τελειώσεις το 1ο σου πτυχίο, να βγεις από τη σιγουριά της "φοιτητικής" ζωής και να μπεις σε ένα κόσμο που σου έχουν πει ότι είναι δύσκολος, ανελέητος, ατελείωτος και προβληματικός.

Για μισό λεπτό, όμως... αν είναι έτσι γιατί τότε να βγω..; Και γιατί όλοι μου το λένε αυτό; Και γιατί αυτοί είναι εκεί μέσα αν είναι έτσι; Δεν είναι μέρος αυτού του κόσμου και αυτοί; Μήπως δεν είναι έτσι τελικά; Γιατί να νιώθουν όλοι ότι μετά τη φοιτητική ζωή όλα αλλάζουν; Γιατί να αναπολούν όλοι τη φοιτητική ζωή; Μήπως γιατί δε περνάνε καλά με αυτό που κάνουν; Μήπως γιατί και αυτοί άλλα περίμεναν και άλλα βρήκαν; Μήπως γιατί δε ξέρουν τι τους γίνεται;

Και αυτά τα ερωτήματα είχα μέσα μου όταν ήμουν και εγώ φοιτητής. Πολλά απαντήθηκαν, αυτοαμφισβητήθηκαν, ξανααπαντήθηκαν και ξανααυτοαμφισμητήθηκαν (ποποπο, τι λέξεις είναι αυτές που γράφω :-).

Όχι, όμως, δεν είμαι τρελός... είμαι άνθρωπος, όπως όλοι μας και έχω ερωτήματα... ερωτήματα όμορφα, ερωτήματα δημιουργικά, ερωτήματα υγιή, ερωτήματα που μου δίνουν λόγο να ζω... Και ποιος δεν έχει ερωτήματα... δεν υπάρχει ζωή χωρίς ερωτήματα... με μια απορία στο βλέμμα γεννιόμαστε εξάλλου..!

Το θέμα είναι τι κάνεις με αυτά τα ερωτήματα..! Τι σημείο αναφοράς έχεις; Ποιος σε βοηθάει να απαντήσεις; Τι απαντήσεις δίνεις; Προς τα που θες να πας;

Όλα αυτά, λοιπόν, σκέφτηκα και μου ήρθε η ιδέα να αλλάξουμε την ελληνική παιδεία, να της δώσουμε μια άλλη λογική..!

Αυτό θα προσπαθήσουμε να δούμε σε αυτό το blog, το οποίο ευελπιστώ να αποτελέσει σημείο συνάντησης όλων των ερωτημάτων που έχουν οι φοιτητές μαζί με εμένα και μαζί με όλους τους άλλους συνανθρώπους μας... γιατί στο κάτω κάτω... όλοι αιώνιοι φοιτητές είμαστε..!